Τα ασφάλιστρα που καταβάλλει ο ασφαλισμένος για την ασφάλιση υγείας αυξάνονται κάθε χρόνο. Οι συνήθεις αυξήσεις (υπάρχουν και ακραίες καταστάσεις) είναι από 0% έως 7%. Όμως πολλοί διαμαρτύρονται ότι τα συμβόλαια ακριβαίνουν και ειδικά για τους μεγαλύτερης ηλικίας ασφαλισμένους.

Οι ασφαλιστικές εταιρείες, από την άλλη, επικαλούνται τον ιατρικό πληθωρισμό, που και διεθνώς είναι σε πολύ ψηλότερα επίπεδα από τον συμβατικό (κάτι ανάλογο παρατηρείται στα τρόφιμα σε σχέση με τον μέσο πληθωρισμό), την ολιγοπωλιακή ως έναν βαθμό διάρθρωση του κλάδου των ιδιωτικών θεραπευτηρίων και ως εκ τούτου δείχνουν ως υπαίτιους τα ιδιωτικά νοσοκομεία, για τα οποία μάλιστα λένε ότι δεν τηρούν και τις συμφωνίες και «χαρατσώνουν» τις ασφαλιστικές με υπέρογκες και αχρείαστες εξετάσεις.

Σε κάθε περίπτωση, αυτός που την «πληρώνει» είναι ο ασθενής, ο οποίος, σύμφωνα τουλάχιστον με τα στοιχεία (ποσοστό ακυρωσιμότητας), φαίνεται να «αντέχει» ακόμη.

Με αυτά και με αυτά θυμήθηκα τι μου έλεγε τα «παλιά χρόνια» (πριν τις «κάρτες υγείας» και τα «πάρε την πιτζάμα σου και έλα») κορυφαίος αναλογιστής που τώρα έχει εταιρεία συμβούλων. Η συμμετοχή του ασφαλισμένου στην αποζημίωση (θυμάστε εκείνο το 25%) δεν πρέπει να καταργηθεί. Μήπως ήρθε η ώρα να το ξανασκεφτούν αυτό το μοντέλο οι εταιρείες; Σε αυτή την περίπτωση και η προκλητή ζήτηση θα περιορισθεί και το ασφάλιστρο θα μειωθεί… Ποιος θα τολμήσει πρώτος;