Τις πανευρωπαϊκές «πρωτιές» της Ελλάδας στην ασφαλιση ανέδειξε μελέτη της EIOPA για λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλαδος. Ειδικότερα οπως αποκάλυψε ο διοικητής της ΤτΕ Γιάννης Στουρνάρας η ΕΙΟΡΑ το προηγούμενο έτος ανέλαβε να κάνει μια σχετική μελέτη για την ΤτΕ, χρηματοδοτούμενη από την Κομισιόν. 

Στην μελέτη αυτή αναγνωρίζεται στην Ελλάδα έχει ένα από μεγαλύτερα ασφαλιστικά κενά στην προστασία των πολιτών από όλες τις χώρες της ΕΕ.:

• Περίπου το 15% των νοικοκυριών στην Ελλάδα έχουν ασφαλίσει την οικία τους έναντι κινδύνων φυσικών καταστροφών
• Την περίοδο 1980-2018 λιγότερο από το 2% των συνολικών ζημιών από σεισμούς ήταν ασφαλισμένο
• Το 10% των συνολικών ζημιών από πλημμύρες ήταν ασφαλισμένο
• Το 1% των συνολικών ζημιών από πυρκαγιές ήταν ασφαλισμένο.

Επίσης, στην μελέτη αναγνωρίζεται η Ελλάδα συγκαταλέγεται στα 5 κράτη της ΕΕ με τον υψηλότερο φόρο ασφαλίστρων στις ασφαλίσεις φυσικών καταστροφών:

• Για κάθε 100 ευρώ ασφάλιστρα που καταβάλει ο ασφαλισμένος, τα 20 ευρώ αφορούν φόρο ασφαλίστρων.

Η μελέτη αυτή καταλήγει ότι είναι αναγκαίο η Πολιτεία να αναγνωρίσει ότι ο ιδιωτικοοικονομικός χαρακτήρας του ασφαλιστικού κλάδου όχι μόνο δεν αντίκειται στο κοινωνικό όφελος, αλλά και μπορεί να έχει σημαντική συμβολή στη δημιουργία πλούτου για την οικονομία.

Mέσω της μείωσης των κινδύνων για τους ασφαλισμένους, αλλά και μέσω της αξιοποίησης κεφαλαίων για την πραγματοποίηση μακροχρόνιων παραγωγικών επενδύσεων.

Για τους λόγους αυτούς είναι ευπρόσδεκτη η θέσπιση κινήτρων που θα διευκόλυναν την αύξηση του μέχρι σήμερα χαμηλού ποσοστού ασφαλιστικής διείσδυσης που χαρακτηρίζει την Ελλάδα σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Μία τέτοια εξέλιξη θα ελάφρυνε το κόστος των ζημιών, ιδίως σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών, τόσο για τους πληγέντες ασφαλισμένους όσο και για τον κρατικό προϋπολογισμό, και θα ελευθέρωνε πόρους που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για τη χρηματοδότηση παραγωγικών επενδύσεων.

Είναι προφανές λοιπόν ότι υπάρχει σημαντικό πεδίο συνεργασίας μεταξύ του κράτους και του τομέα ιδιωτικής ασφάλισης μέσω για παράδειγμα συμπράξεων τύπου ΣΔΙΤ.

Η σύμπραξη αυτή και τα όποια απαραίτητα κίνητρα θεσπιστούν θα πρέπει να ενταχθούν σε ένα μακρόπνοο πλαίσιο πολιτικής.

Επίσης, είναι απαραίτητο οι όροι αυτής της συνεργασίας να είναι σαφείς σε όλους τους συμμετέχοντες και διαφανείς για τα μέλη και τους δικαιούχους, και του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα.