Αποζημίωση επί Μονίμου Αναπηρίας – ΑΚ 931
Στοιχεία Ορισμένου της Αγωγής

Η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προξενείται στον παθόντα από αδικοπρακτική συμπεριφορά, είναι δυνατόν να θεμελιώσει και αυτοτελή αξίωση αποζημιώσεως, αν επιδρά δυσμενώς στο οικονομικό μέλλον αυτού και του προκαλεί ζημία, η οποία δεν εμπίπτει στις διατάξεις των άρθρων 929 και 932 Α.Κ. Η ζημία δε αυτή, ως εκ της φύσεώς της και του μελλοντικού της χαρακτήρα δεν είναι δυνατόν και επομένως, ούτε νομικώς αναγκαίο να συγκεκριμενοποιείται και να καθορίζεται με ακρίβεια, αλλά αρκεί να είναι βεβαία με βάση τα δεδομένα της κοινής πείρας και κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων.

Εν προκειμένω ο αναιρεσίβλητος, προς θεμελίωση της αξιώσεώς του για πρόσθετη αποζημίωση κατ’ άρθρο 931 Α.Κ., εκθέτει στην ένδικη αγωγή του ότι συνεπεία πολλαπλών κτυπημάτων που δέχθηκε από τον αναιρεσείοντα στην κεφαλή του, υπέστη υποσκληρίδιο αιμάτωμα με μετατραυματικές αλλοιώσεις εγκεφάλου. Η υγεία του δε δεν αποκαταστάθηκε, αλλά παρέμεινε σ’ αυτόν μόνιμη αναπηρία σε ποσοστό 67%, λόγω υπολειμματικής συνδρομής του χειρουργηθέντος υποσκληριδίου αιματώματος αριστερού εγκεφαλικού ημισφαιρίου, με κρίσεις απώλειας συνειδήσεως και σπασμούς άκρων και ότι η σημαντική και ανεπανόρθωτη αυτή βλάβη της υγείας του, ενόψει και της, κατά τον χρόνο του τραυματισμού του, ηλικίας του των 44 ετών, θα έχει ουσιώδη επιρροή στην μελλοντική κοινωνική, οικονομική και επαγγελματική του εξέλιξη, αφού καθιστά αδύνατη την εκτέλεση εργασιών αναγκαίων για την άσκηση του αγροτικού του επαγγέλματος. Με βάση τα ανωτέρω κρίθηκε ότι η αγωγή, είναι επαρκώς ορισμένη και νόμιμη και συνεπώς το Εφετείο, ορθώς ερμήνευσε και εφήρμοσε την διάταξη του άρθρου 931 Α.Κ. και δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 14 Κ.Πολ.Δ. Επομένως, απορριπτέος ο σχετικός λόγος αναιρέσεως ως αβάσιμος.

Πραγματογνωμοσύνη
Η απόρριψη σχετικού αιτήματος δεν δημιουργεί λόγο αναιρέσεως

Η συμπλήρωση των αποδείξεων με τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης, εναπόκειται στην κυριαρχική και μη ελεγχόμενη αναιρετικώς κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, το οποίο εκτιμά ελευθέρως την ανάγκη της χρησιμοποιήσεως του αποδεικτικού αυτού μέσου, με εξαίρεση την περίπτωση κατά την οποία κάποιος από τους διαδίκους ζητήσει την διεξαγωγή πραγματογνωμοσύνης και το δικαστήριο κρίνει ότι χρειάζονται ιδιάζουσες γνώσεις επιστήμης ή τέχνης, οπότε οφείλει να διορίσει πραγματογνώμονα. Συνεπώς, αν δεν υπάρχει παραδοχή του δικαστηρίου ότι πρόκειται για ζητήματα που απαιτούνται για να γίνουν αντιληπτά ιδιάζουσες γνώσεις επιστήμης ή τέχνης, η απόρριψη, ρητώς ή σιωπηρώς, αιτήματος του διαδίκου για τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης δεν δημιουργεί λόγο αναιρέσεως κατά το άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ.

Προσωπική Κράτηση ως μέσο αναγκαστικής εκτελέσεως δεν ελέγχεται αναιρετικώς
Πότε θεωρείται Καταχρηστική και Δυσανάλογη

Για απαιτήσεις από αδικοπραξία εναπόκειται στην κρίση του δικαστηρίου να διατάξει ή μη την προσωπική κράτηση του οφειλέτη ως μέσον εκτελέσεως, αρκεί να είναι αποδεδειγμένη η απαίτηση. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας δεν ελέγχεται αναιρετικώς, πλην όμως συνιστά λόγο αναιρέσεως η υπό του δικαστηρίου χρήση απροσφόρων στοιχείων η κριτηρίων, κειμένων εκτός του σκοπού της προσωπικής κρατήσεως. Επιβάλλεται επίσης και η τήρηση της αρχής της αναλογικότητος, υπό την έννοια ότι θα πρέπει να σταθμίζονται από το δικαστήριο οι συνθήκες εκάστης περιπτώσεως σε σχέση με το σκοπό που εξυπηρετεί το μέτρο της προσωπικής κρατήσεως και να λαμβάνεται έτσι το μέτρο αυτό μόνο όταν τελεί σε εύλογη σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό και είναι απολύτως αναγκαίο για την ικανοποίηση της σχετικής απαιτήσεως, ώστε η αναμενομένη ωφέλεια να μην υπολείπεται της βλάβης που θα προκαλέσει. Έτσι δυσανάλογη και ασφαλώς καταχρηστική θα είναι η απαγγελία προσωπικής κρατήσεως, όταν εξ αιτίας της οικονομικής αδυναμίας του οφειλέτη δεν μπορεί να λειτουργήσει ως μέσον πιέσεως για την είσπραξη της απαιτήσεως του δανειστή, δηλαδή ως μέσον εμμέσου αναγκαστικής εκτελέσεως.

Διαβάστε εδώ την απόφαση, όπως δημοσιεύθηκε στην Επιθεώρηση Συγκοινωνιακού Δικαίου.