Τα τελευταία χρόνια μια μόδα, που είχε κάνει την εμφάνισή της στην Αμερική πριν από μερικές δεκαετίες, χτύπησε και τη δική μας πόρτα: το λεγόμενο «γρήγορο φαγητό» έχει κατακλύσει πλέον την αγορά αλλά και τις προτιμήσεις μικρών και μεγάλων, μετά παιδιά να τείνουν ολοένα και περισσότερο να τρώνε εκτός σπιτιού. Το γιατί θα πρέπει ένα παιδί να αποφεύγει το γρήγορο φαγητό είναι γνωστό σε όλους μας: το fast food αποτελεί έναν δυσμενή διατροφικό συνδυασμό πλούσιου θερμιδικού και φτωχού θρεπτικού περιεχομένου, καθώς έχει υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά (και κυρίως «κακά» κορεσμένα) και αλάτι, υλικά φτηνά για τη βιομηχανία τροφίμων, που όμως με τις κατάλληλες συνταγές μετατρέπονται σε πεντανόστιμα «εδέσματα» για το παιδί, το οποίο φυσικά ακολουθώντας τις επιταγές του ουρανίσκου του, τα καταναλώνει με την πρώτη ευκαιρία. Η συνέπεια: το παιδί τρώει όλο και πιο σπάνια στο σπίτι, απέχοντας έτσι από το σπιτικό φαγητό, συνήθεια η οποία έχει συνδεθεί έντονα με την εμφάνιση παιδικής παχυσαρκίας. Έχει, μάλιστα, παρατηρηθεί ότι παιδιά που τρώνε συχνά γρήγορο φαγητό καταναλώνουν λιγότερα φρούτα και λαχανικά από τα παιδιά που τρώνε ως επί το πλείστον σπιτικά, με συνέπεια να προσλαμβάνουν και λιγότερες βιταμίνες. Επί πλέον, ο συγκεκριμένος τρόπος διατροφής σε τόσο μικρή ηλικία μπορεί να καθορίσει τη μετέπειτα εξέλιξη του παιδιού ως ενηλίκου, αυξάνοντας τον κίνδυνο για εκδήλωση σοβαρών χρόνιων νοσημάτων, όπως είναι τα καρδιαγγειακά και ο σακχαρώδης διαβήτης.

Υπάρχει λύση;
Ναι. Η λύση, όμως, δε βρίσκεται στο να πιέσουμε και να εξαναγκάσουμε το παιδί να φάει «σωστές» τροφές, γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι θα επιστρέψει με μεγαλύτερη λαχτάρα στο αγαπημένο του fast food. Εάν θέλουμε να πείσουμε τα παιδιά να ακολουθήσουν πιο υγιεινές διατροφικές συνήθειες, θα πρέπει να… μιλήσουμε στη γλώσσα τους! Μελέτες που έχουν διενεργηθεί σε νηπιαγωγεία έχουν δείξει ότι ο τρόπος με τον οποίο θα μεταδώσουμε τη διατροφική γνώση στο παιδί παίζει βασικό ρόλο στο κατά πόσον θα την υιοθετήσει. Για παράδειγμα, όταν την ώρα του φαγητού οι νηπιαγωγοί έλεγαν στα παιδιά ιστορίες στις οποίες παρομοίαζαν το μπρόκολο με δέντρο την εποχή των δεινοσαύρων και τα παιδιά προσποιούνταν ότι είναι οι δεινόσαυροι που τρώνε τα δέντρα, παρατηρήθηκε εντονότερη προτίμηση των συγκεκριμένων παιδιών στο μπρόκολο. Σε ένα άλλο νηπιαγωγείο παρατήρησαν μια αντίστοιχη προτίμηση στο σπανάκι, λόγω του ότι ο αγαπημένος ήρωας των παιδιών Ποπάι όφειλε τη δύναμή του στο συγκεκριμένο λαχανικό. Συνεπώς, δεδομένου ότι το παιδί θα πρέπει να καταναλώνει καθημερινά τουλάχιστον 5 μερίδες φρούτων και λαχανικών, εκ των οποίων μια μπορεί να είναι ένας 100% φυσικός χυμός, είναι σημαντικό να προσπαθούμε να βρίσκουμε τρόπους να κάνουμε τα φρούτα και τα λαχανικά, αλλά και άλλες πολύτιμες ομάδες τροφίμων, πιο ελκυστικά για τα παιδιά.

Εν κατακλείδι, η στροφή των παιδιών στο fast food είναι ένα φαινόμενο που μπορεί να αντιστραφεί, πάντα με την καθοριστική συμβολή των γονιών αλλά και των εκπαιδευτικών. Αυτοί είναι, άλλωστε, οι κύριοι αρμόδιοι για τη σωστή διαπαιδαγώγησή τους και είναι εκείνοι που θα τους δώσουν τις σωστές- διατροφικές και όχι μόνο-βάσεις για το μέλλον

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Παιδικός Σταθμός για Γονείς", Φεβρουάριος 2010 και υπογράφεται από τον κ. Γρηγόρη Ρίσβα, Διαιτολόγο-διατροφολόγο