Η άβολη αλήθεια: η ασφάλεια γίνεται άλλοθι απροσεξίας και το κόστος γυρίζει στην ασφαλιστική αγορά

Η νέα γενιά βοηθημάτων οδήγησης υπόσχεται λιγότερα ατυχήματα. Στην πράξη, στους εταιρικούς στόλους βλέπουμε κάτι πιο σύνθετο: περισσότερες οπίσθιες συγκρούσεις, αυξημένος χρόνος στα συνεργεία, αυξημένα τιμολόγια επισκευών. Για τον ασφαλιστή, αυτό σημαίνει συχνότερες δηλώσεις ζημιών, αυξημένο λειτουργικό κόστος διαχείρισης και περιθώρια κέρδους που πιέζονται, ακόμη κι αν το μέσο κόστος ανά περιστατικό παραμένει χαμηλό.

Ασφάλεια που «κοιμίζει»!

Με τα μέχρι τώρα δεδομένα, φαίνεται πως τα νέα συστήματα ασφαλείας δημιουργούν μια «τεμπέλικη» κουλτούρα. Όταν ο οδηγός πιστεύει ότι η υποβοήθηση διατήρησης λωρίδας, το αυτόματο φρενάρισμα ή το adaptive cruise control θα διορθώσουν κάθε λάθος του, η οδήγηση παύει να είναι ενεργητική δεξιότητα και γίνεται απλά μια παθητική επίβλεψη συσκευών. Η κατάσταση επιδεινώνεται επειδή τα συστήματα λειτουργούν διαφορετικά από μάρκα σε μάρκα: άλλο «ύφος» προειδοποιήσεων στο τιμόνι, άλλος τρόπος επιτάχυνσης και φρεναρίσματος, άλλη «φιλοσοφία» απόστασης ασφαλείας. Οι οδηγοί μπερδεύονται, η συνέπεια χάνεται και οι εκπλήξεις πολλαπλασιάζονται.

Περισσότερα συμβάντα, μικρότερη σοβαρότητα

Τα δεδομένα από έρευνες οδηγών που κάνουν καθημερινά πολλά χιλιόμετρα είναι αποκαλυπτικά: μόνο περίπου ένας στους τέσσερις δηλώνει ότι χρησιμοποιεί τακτικά τα συστήματα υποβοήθησης που έχει το αυτοκίνητό του. Περίπου τα δύο τρίτα δεν ενεργοποιούν καν τη διατήρηση λωρίδας, ούτε αξιοποιούν περιοριστή ταχύτητας ή προειδοποίηση σύγκρουσης. Παράλληλα, σε δοκιμές σε νέα μοντέλα, οι κάμερες παρακολούθησης οδηγού και οι προειδοποιήσεις απόσπασης της προσοχής αποδείχθηκαν τόσο ενοχλητικές ώστε σε πολλές περιπτώσεις οι οδηγοί προτιμούν να τα απενεργοποιούν. Το αποτέλεσμα είναι αντιφατικό: τεχνολογία υπάρχει, αλλά είτε δεν είναι ενεργοποιημένη, είτε χρησιμοποιείται με λάθος τρόπο.

Όταν η τεχνολογία κάνει λάθος

Κάποιες φορές η τεχνολογία μπορεί να κάνει λάθος και να αγχώσει τον οδηγό. Αυτόματα φρεναρίσματα χωρίς προφανή λόγο κόβουν απότομα την ταχύτητα και αγχώνουν τον οδηγό, ειδικά με όχημα πίσω. Ναι, το αυτόματο φρενάρισμα μειώνει την πιθανότητα για μια οπίσθια σύγκρουση, όμως τα απρόβλεπτα φρεναρίσματα και οι χωρίς λόγο παρεμβάσεις αγχώνουν τον οδηγό ή στην χειρότερη μπορεί να οδηγήσουν σε μια μικροσύγκρουση. Για τον ασφαλιστή, κάθε τέτοιο επεισόδιο μπορεί να σημαίνει μία ακόμη μικρή ζημιά, αλλά και μεγάλο λογαριασμό: αισθητήρες, καλιμπράρισμα ραντάρ και κάμερες, χρόνο ακινησίας, καθυστερήσεις ανταλλακτικών. Έτσι, ο μέσος φάκελος μικρής ζημιάς ενδέχεται να ακριβαίνει, ενώ ο όγκος φακέλων αυξάνεται.

Τι σημαίνει αυτό για την τιμολόγηση και τη διαχείριση ζημιάς

Οι στόλοι οχημάτων που εξοπλίζονται με ADAS συστήματα δεν είναι αυτόματα «χαμηλού ρίσκου». Το προφίλ κινδύνου τους εξαρτάται από το πώς εκπαιδεύονται οι οδηγοί, ποια συστήματα παραμένουν ενεργά και πώς έχουν ρυθμιστεί. Στις προτάσεις τιμολόγησης χρειάζεται να αποτυπώνεται ρητά αν τα ADAS είναι ενεργοποιημένα από προεπιλογή, αν υπάρχει εταιρική πολιτική μη απενεργοποίησης, αν οι οδηγοί έχουν λάβει εκπαίδευση ασφαλούς οδήγησης και αν παρακολουθείται η συχνότητα μικροζημιών σε συνθήκες χαμηλής ταχύτητας. Στη διαχείριση ζημιάς, αξίζει να καταγράφεται συστηματικά η «εμπλοκή» συστημάτων ώστε να χτίζεται πραγματικό loss analytics ανά τεχνολογία και μάρκα.

Τεχνολογία, ναι, αλλά σωστή χρήση

Τα ADAS συστήματα δεν είναι ο «κακός» της ιστορίας. Χωρίς εκπαίδευση και πειθαρχία, όμως, γίνονται άλλοθι απροσεξίας. Ο ρόλος της ασφαλιστικής αγοράς είναι να μετατρέψει την τεχνολογία από παγίδα κόστους σε μοχλό μείωσης ζημιών.