Με αφορμή τα τραγικά για την Χώρα, αλλά κωμικοτραγικά το για τον θίασο που πρωταγωνιστούσε (άλλωστε η κωμωδία είναι ανώτερη από την τραγωδία, σύμφωνα με τους Αρχαίους), το rebranding δοκίμασε να ξαναγράψει την Ιστορία, γιατί έγινε αντιληπτό πως χωρίς το πέταγμα των ευθυνών σε άλλους, rebranding δεν γίνεται.

Εκλήθησαν για το σκοπό αυτό όλων των ειδών οι έφεδροι: Οι κανονικοί, οι έφεδροι εξ εφέδρων, οι έφεδροι εκ μονίμων, οι έφεδροι των ξένων αποστολών και ανακλήθηκαν και οι άδειες των υπηρετούντων.

Όμως και αυτός ο τακτικισμός έφερε (ξανά) το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Γιατί, όπως ήταν φυσικό, οι κληθέντες έφεδροι έκαναν βέβαια ό,τι μπορούσαν για τον ενδιαφερόμενο, αλλά φυσικά, βρήκαν και την ευκαιρία να ξαναγράψουν την Ιστορία με την δική τους εκδοχή, για να διαγράψουν τις δικές τους ευθύνες. Προστέθηκαν φυσικά και άλλοι, μη κληθεντες, που βρήκαν την ευκαιρία.

Απέμεινε τελικά το θράσος, με την πεποίθηση ότι είμαστε μαθητές στην Γκράβα.

Αλλά η Ιστορία έχει περιέργως την ίδια ιδιότητα με την πραγματικότητα:  Αρνείται να προσαρμοστεί στις απόψεις τους (δηλαδή στις σκοπιμότητες για το παρελθόν, ενόψει των προσδοκιών τους (όλων) για το μέλλον).

Έλεος πια, γιατί για ντροπή, ούτε λόγος.