Έκθεση του Μηνά Καμπιτάκη με τίτλο «Γυρεύω τους παλιούς μου τόπους» εγκαινιάστηκε χθες στην γκαλερί Genesis και θα διαρκέσει μέχρι την 1^η Νοεμβρίου.

Όπως αναφέρει η Ίρις Κρητικού Αρχαιολόγος και Ιστορικός της Τέχνης: «Μεταβαίνοντας αιφνιδιαστικά από τα αξέχαστα αστικά εσωτερικά των προηγούμενων ενοτήτων της δουλειάς του στα σπινθηροβόλα αυτά ζωγραφικά στιγμιότυπα της ελληνικής υπαίθρου, στους παλιούς κήπους της δικής του ελληνικής περιπλάνησης, ο Μηνάς Καμπιτάκης προχωρά σε μια ενότητα βαθιά αυτοβιογραφική, σε ένα απεικονιστικό ίαμα χρόνου, τόπου και συναισθήματος.

Εισχωρώντας σχεδόν απτικά σε ετούτα τα έργα όπου επαναδιατυπώνονται με οικεία ευφράδεια οι εσοχές των βράχων, οι δροσερές συστάδες των δέντρων, οι ξερικές πλαγιές και οι θαλασσινές σπηλιάδες των αιγαιακών ακτών, οι σμαραγδένιες λίμνες και τα μενεξεδένια βουνά, τα χρυσά σταροχώραφα και οι  συννεφιασμένοι γκρεμνοί, οι ελαιώνες και τα αλώνια της γενεθλίας νήσου, ο θεατής γρήγορα συνειδητοποιεί ότι παρά τη γνώριμη αύρα τους, παρά τις αναγνωρίσιμες συντεταγμένες τους, δεν πρόκειται για αναπαραστατικές τοπιογραφίες. Ότι τον ζωγράφο, παρά τη σχεδιαστική ακρίβεια του μνημονευόμενου τοπίου, δεν τον απασχολεί ιδιαίτερα η ενδελεχής εξιστόρηση μιας ακριβούς πατριδογνωσίας, ότι τον αφορά περισσότερο η σύνθεση ενός ενσυναισθητικού αποστάγματος των τόπων που κάποτε αγάπησε σφοδρά και που τον αγάπησαν εξίσου κι εκείνοι.

Περισσότερο από ανάγκη καταγραφής, περισσότερο από επιθυμία επαναδιατύπωσης της ομορφιάς του τόπου, η επιλογή του Μηνά Καμπιτάκη να ζωγραφίσει με ζώσα ορμή τα αλλοτινά αγαπημένα του μέρη, βασιζόμενος λιγότερο στο προσωπικό φωτογραφικό του αρχείο και περισσότερο στη σάρκα της μνήμης, στο άυλο φυλακτό μιας στιλπνής επιτόπιας ανάμνησης, έχω την αίσθηση ότι σχετίζεται με τη νοσταλγία. Με τη νοσταλγία αυτή που ωριμάζοντας μαζί με τον χρόνο, διαπερνά εγκάρσια τη βεβαιότητα της θριαμβικής νεότητας του αλλοτινού εκδρομέα. Με την απόσταση που τροχίζοντας το επιτόπιο ειμί με το οξύ άλγος της επιθυμίας του τωρινού αναπολούντα, λειτουργεί αίφνης ως κινητήρια αφετηρία για την ψηλαφητή ανασύσταση του τόπου του τότε. Με την ανάκληση της ψυχικής φυσιογνωμίας του τόπου αυτού, που επιστρατεύοντας την κρυφή κοίτη της ωμής πρώτης ύλης του, συντάσσεται εξαρχής, με προσομοίωση ποιητικά μεταβατική από τον ζωγράφο.   

Πλασμένοι από μνήμη, χρώμα και φως, οι αναγνωρίσιμοι όγκοι του κάθε τόπου που επιλέγεται ως πεδίο ψιθυριστικής ενόρασης, τρέπονται εντέλει σε πολύτιμες κιβωτούς φύλαξης του αλλοτινού βλέμματος, της αλλοτινής παρουσίας. Σε κοιτίδες δωθείσας κάποτε απλόχερα ομορφιάς. Σε κερδισμένη  ευφορική επιστροφή σε γνώριμα σεφερικά μονοπάτια όπου ο θεατής καλείται να ανηφορίσει και ύστερα, «κάτω απ’ το θόλο των πλατάνων», να ξαποστάσει μαζί κι εκείνος. Κι ίσως τότε του φανερωθούν, το περιβόλι κι οι πλαγιές και της δικής του νιότης».

Ο ζωγράφος Μηνάς Καμπιτάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κρήτη. Στην Αθήνα έκανε ελεύθερες σπουδές στο σχέδιο, το χρώμα, την υφή των υλικών και την εικαστική σύνθεση. Έχει πραγματοποιήσει έως τώρα 13 ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές. Επίσης έχει φιλοτεχνήσει εικονογραφήσεις κειμένων, κάρτες, δίσκους, DVD, και CD, όπως και διάφορα αντικείμενα τέχνης και κατασκευές μικρογλυπτικής. Έργα του υπάρχουν σε Πινακοθήκες και σε ιδιωτικές συλλογές. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Γκαλερί Genesis, Ιπποκράτους 121