Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος γεννήθηκε γύρω στο 1690 στη Μικρά Ρωσία (σημερινή Ουκρανία). Κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1710-1711 αιχμαλωτίστηκε από τους Οθωμανούς και πουλήθηκε ως δούλος σε έναν Τούρκο αξιωματικό στην Καππαδοκία, στο Προκόπι.

Ο νεαρός Ιωάννης, παρά τις πιέσεις και τις δυσκολίες, δεν αρνήθηκε ποτέ την πίστη του. Έζησε με ταπεινότητα και βαθιά πίστη, μέσα σε έναν στάβλο, κάνοντας προσευχή και προσφέροντας αγάπη, ακόμα και στους διώκτες του. Οι συγχωριανοί του και το ίδιο του το αφεντικό άρχισαν να βλέπουν σε αυτόν κάτι ξεχωριστό, ιδιαίτερα μετά από θαυμαστά περιστατικά, όπως όταν έστειλε ένα πιάτο ρύζι θαυματουργικά στη Μέκκα, στο αφεντικό του που είχε πάει για προσκύνημα.

Εκοιμήθη στις 27 Μαΐου 1730, σε ηλικία περίπου 40 ετών. Όταν μετά από τρία χρόνια έγινε η εκταφή, το σώμα του βρέθηκε άφθαρτο και ευωδιάζον. Αυτό το γεγονός συγκλόνισε την κοινότητα, ενισχύοντας την πίστη στο πρόσωπό του ως Άγιο.

Το 1832, φανατικοί Οθωμανοί αποπειράθηκαν να κάψουν το ιερό του σκήνωμα, ενοχλημένοι από την τιμή που του απέδιδαν οι χριστιανοί. Η φωτιά όμως δεν κατάφερε να καταστρέψει το σώμα του. Διασώθηκε ακέραιο, γεγονός που θεωρήθηκε ακόμα ένα θαύμα του Αγίου.

Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1924, το σκήνωμά του μεταφέρθηκε μαζί με τους πρόσφυγες από το Προκόπι της Καππαδοκίας στο Νέο Προκόπι της Εύβοιας, όπου σήμερα φυλάσσεται με ευλάβεια στον Ιερό Ναό που χτίστηκε προς τιμήν του.

Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις 27 Μαΐου με ιδιαίτερη λαμπρότητα. Πιστοί από όλη την Ελλάδα αλλά και από το εξωτερικό καταφθάνουν για να προσκυνήσουν το ιερό του λείψανο, πολλοί από τους οποίους έρχονται πεζοί μέχρι τον ναό, εκπληρώνοντας τάματα και εκφράζοντας την πίστη και την ευγνωμοσύνη τους. Το Προκόπι της Εύβοιας, εκείνες τις μέρες, μετατρέπεται σε ένα ζωντανό προσκύνημα.