Διάβασα τυχαία μια υπέροχη ιστορία και ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας, όπως και κάποιες σκέψεις μου ταυτόχρονα. Τίτλος της «Βήματα με τον Θεό» ή αλλιώς «Πατημασιές στην άμμο». Μπορείτε να τη διαβάσετε παρακάτω ή να τη δείτε στο βίντεο στο link

Μια νύχτα κάποιος άνθρωπος είδε ένα όνειρο.
Ονειρεύτηκε πως περπατούσε στην ακρογιαλιά με τον Θεό.
Στον ουρανό άστραψαν σκηνές από τη ζωή του.
Σε κάθε σκηνή παρατηρούσε δύο ζευγάρια πατημασιές πάνω στην άμμο.
Το ένα ανήκε σε αυτόν και το άλλο στον Θεό.

Όταν και η τελευταία σκηνή της ζωής του έλαμψε μπροστά του,
κοίταξε πίσω τις πατημασιές στην άμμο.
Παρατήρησε πως πολλές φορές στο δρόμο της ζωής του,
υπήρχε μόνο ένα ζευγάρι πατημασιές.
Επίσης, παρατήρησε πως αυτό συνέβαινε
στις πιο δύσκολες και θλιβερές στιγμές της ζωής του.

Αυτό πραγματικά τον προβλημάτισε και ρώτησε τον Θεό:
«Θεέ μου, όταν αποφάσισα να σε ακολουθήσω,
είπες πως θα βαδίζουμε μαζί αυτόν τον δρόμο.
Ωστόσο παρατήρησα ότι στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου,
υπάρχει μόνο ένα ζευγάρι πατημασιές;
Δεν καταλαβαίνω!
Γιατί όταν σε χρειαζόμουν περισσότερο, εσύ με είχες εγκαταλείψει;»

Και ο Θεός απάντησε:
«Πολυάκριβό μου παιδί, σε αγαπώ και ποτέ δεν σε εγκατέλειπα!
Στις στιγμές της δοκιμασίας και του πόνου σου,
που βλέπεις ένα μόνο ζευγάρι πατημασιές,
ήταν τότε που σε κρατούσα στην αγκαλιά μου».

• Πόσες φορές στις ατυχίες και δυσκολίες της ζωής μας δεν ρωτήσαμε τον Θεό: «Γιατί, Θεέ μου, με εγκατέλειπες;». «Γιατί, Θεέ μου, σε μένα;»
• Πόσες φορές δεν παραπονεθήκαμε στον Θεό: «Γιατί, Θεέ μου, μείναμε ολομόναχοι;»
• Πόσες φορές δεν θελήσαμε να ακούσουμε τη φωνή του Θεού με τη λογική μας και κλείσαμε τα αυτιά μας στην καρδιά μας;
• Πόσες φορές δεν νιώσαμε ότι η καθοδήγηση του Θεού εκδηλώνεται ως εσωτερική αίσθηση ή «σημάδι»;
• Πόσες φορές δεν αδικήσαμε τον Θεό προβάλλοντάς του επιτακτικά το ερώτημα «Τι κάνεις για μένα;»
• Πόσες φορές δεν βλέπαμε πατημασιές στην άμμο και τις νομίζαμε δικές μας;

Και όμως ο Θεός στις δύσκολες στιγμές μας ανοίγει την αγκαλιά Του. Η αγάπη Του προς τα παιδιά Του είναι δεδομένη. Είναι ολοφάνερη, αρκεί να έχουμε πίστη και εμπιστοσύνη σε Αυτόν ότι πάντα βρίσκεται και θα βρίσκεται κοντά μας. Απεριόριστη, απερινόητη η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο, στον οποίο πρόσφερε το μεγαλύτερο δώρο Του, τον Υιό του, τον Ιησού Χριστό. Αυτό το μέγεθος της αγάπης του Θεού-Πατέρα το περιγράφει ο Ιωάννης Χρυσόστομος.

«Πόρνη επιθυμούσε ο Θεός; Ναι πόρνη. Εννοώ τη δική μας φύση. Ήταν τρανός και αυτή ταπεινή… Κι αυτός ο τόσο μέγας και τρανός πεθύμησε πόρνη. Γιατί; Για να την αναπλάσει από πόρνη σε παρθένα. Για να γίνει ο νυμφίος της. Τι κάνει; Δεν της στέλνει κάποιον από τους δούλους του, δεν στέλνει άγγελο στην πόρνη, δεν στέλνει αρχάγγελο, δεν στέλνει τα χερουβείμ, δεν στέλνει τα σεραφείμ. Αλλά καταφθάνει αυτός ο ίδιος ο ερωτευμένος. Επεθύμησε πόρνη. Και τι κάνει; Επειδή δεν μπορούσε να ανέβει εκείνη στα ψηλά, κατέβηκε στα χαμηλά. Έρχεται στην καλύβα της. Τη βλέπει μεθυσμένη. Και με ποιο τρόπο έρχεται; Όχι με ολοφάνερη τη θεότητά του, αλλά γίνεται εντελώς ίδιος μαζί της, μήπως βλέποντάς τον τρομοκρατηθεί, μήπως λαχταρήσει και του φύγει. Τη βρίσκει καταπληγωμένη, εξαγριωμένη, από δαίμονες κυριευμένη. Και τι κάνει; Την παίρνει και την κάνει γυναίκα του. Και τι δώρα της χαρίζει; Δαχτυλίδι. Ποιο δαχτυλίδι; Το Άγιο Πνεύμα».

Και εμείς τι θα απαντήσουμε σε αυτή τη μεγάλη Αγάπη, την τεράστια δωρεά; Πώς θα ανταποκριθούμε; Ποια η δική μας ευθύνη; Ας εξετάσει ο καθένας μας προσωπικά μέσα στην καρδιά του ποια η δική μας αντιδωρεά;

Η Μεταξούλα Μανικάρου είναι φιλόλογος, συγγραφέας, Διδάκτωρ «Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» και Μεταδιδάκτωρ «Παιδικής Λογοτεχνίας». Διδάσκει στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Για περισσότερες πληροφορίες, βλ. https://independent.academia.edu/MetaxoulaManikarou