Πάνε πάνω από 20 χρόνια που είχα επισκεφτεί και περπατήσει κάποτε την περιοχή του Άνω Αχελώου και γνώρισα τα έξι χωριά της τότε Διευρυμένης Κοινότητας Νεράιδας Τρικάλων (Αρματολικό, Αετός, Λαφίνα, Παχτούρι, Νεράιδα και Κορυφή). Έφτιαξα τότε ένα μεγάλο βιβλίο με τίτλο «Ορεινή πατρίδα – Στην Πίνδο, στον Άσπρο» το οποίο έχει εξαντληθεί και σκέφτομαι με θέρμη την επανέκδοσή του. Απ’ αυτό τραβάω ένα κείμενο για τους Άγίους Ταξιάρχες που σήμερα γιορτάζουν για να θυμηθούμε και να τιμήσουμε νοερά έστω αυτά τα μικρά εκκλησάκια και τους Αγίους τους που ξεχειμωνιάζουν στις κορυφές της Πίνδου.

Οι Άγιοι Ταξιάρχες της Λαφίνας
Το εκκλησάκι των Αγίων Ταξιαρχών της Λαφίνα, βρίσκεται ψηλά στην κορυφογραμμή του Ταξιάρχη και είναι περισσότερο ορατό από την διπλανή Νεράιδα παρά από την Λαφίνα. Αν δεν έχει ακούσει κάποιος γι’ αυτό, ούτε θα καταλάβει που βρίσκεται, κι αν δεν το έχει επισκεφτεί με κάποιον άλλον, ούτε που θα το βρει καθώς είναι καλά κρυμμένο ανάμεσα στις βελανιδιές.

Στον ύπνο του είχε δει κάποτε ένας τσοπάνης, ότι κάτω από τα λιθάρια που στάλιζαν τα πρόβατά του τα μεσημέρια, στη ράχη απέναντι από την Νεράιδα κατοικούσε ένας άγιος που περίμενε κάποια ημέρα να αποκτήσει εκκλησία δίπλα στις βελανιδιές.

Η πίστη ήταν αυτή που οδήγησε όλους τους ντόπιους στην αναζήτηση αυτού του αγίου και όταν, μετά το παραμέρισμα των λιθαριών και το καθάρισμα της περιοχής από τα αγριόδεντρα, φανερώθηκε το δάπεδο μιας παλιάς «εκκλησίας», εκ θαύματος ανακαλύφθηκε και μια παμπάλαια εικόνα ενός ανωνύμου αγγέλου που ονομάστηκε «Ταξιάρχης».

Η μικρή εκκλησία που χτίστηκε εκεί με πέτρες από τους παρακείμενους ερειπιώνες αφιερώθηκε στους Αγίους Ταξιάρχες. Η επιμέλεια μάλιστα κάποιων επιτρόπων της εκκλησίας τους οδήγησε κατά την διάρκεια μιας κατοπινής ανακαίνισης στο να αποκρύψουν με τσιμέντο εντελώς το αρχαίο δάπεδο, κι έτσι τίποτα δεν υπάρχει που να δηλώνει μια πορεία στον χρόνο, στο σώμα του -συμπαθητικού κατά τα άλλα- κτιρίου.

Μόνο οι αιώνιες βελανιδιές που ασφυκτικά το περικυκλώνουν, υπονοούν την αρχή της συνέχειας της λατρείας στον συγκεκριμένο τόπο, από προγενέστερους της Παλιγγενεσίας χρόνους. Το γεγονός της επικάλυψης του δαπέδου της εκκλησίας με τσιμέντο σήμερα θεωρείται επιπόλαια πράξη και οι Λαφινιώτες προσανατολίζονται στη διόρθωση τους σφάλματος και την αποκάλυψή του. Έτσι θα μπορέσουν να επιδείξουν ένα ισχυρό στοιχείο της ιθαγενούς τους ιστορίας, μια ιστορία που τόσο έχουν ανάγκη, για να διατηρήσουν στοιχειωδώς έστω, μια ταυτότητα στους ερχόμενους καιρούς.

Το εικόνισμα στο Διάσελο
Το γεγονός ότι δεν επαρκούσαν οι πέτρες των ερειπίων για την ανέγερση της εκκλησίας μας οδηγεί στη σκέψη πως εκεί πρέπει να υπήρχε ένα μικρό λατρευτικό κτίριο ή μόνο ένα εικόνισμα, σαν αυτό που βρίσκεται λίγο πιο πάνω, στο μονοπάτι που οδηγεί από τη Λαφίνα στη Νεράιδα. Αυτό το εξαιρετικά όμορφο εικόνισμα βρίσκεται στην κορυφή ακριβώς του μονοπατιού, όπου στα παλαιότερα χρόνια βάδιζαν όλοι όσοι έρχονταν από την Άρτα και ήθελαν να διαβούν προς τη Θεσσαλία. Τις νύχτες δε, όταν είναι αναμμένο, από την Νεράιδα μοιάζει σαν φάρος στην κορυφή του Ταξιάρχη.

Επειδή δε η γιορτή των Αγίων Ταξιαρχών πέφτει πάντα σε μια εποχή που όχι μόνο η Λαφίνα, αλλά και όλα τα γύρω χωριά είναι εντελώς άδεια, οι Λαφινιώτες έχουν καθιερώσει να λειτουργούν τον Αϊ – Ταξιάρχη το καλοκαίρι και δημιουργούν με την ευκαιρία και ένα μικρό πανηγυράκι κάτω από τις αρχαίες βελανιδιές.