Αφού για κάνα – δυο δεκαετίες τον περασμένο αιώνα κυρίως, περιπλανήθηκα τα καλοκαίρια (και όχι μόνο) στο Αιγαίο και γνώρισα σχεδόν όλα τα νησιά άρχισα σιγά – σιγά να μου αρέσει να μένω στην Αθήνα και ομολογώ πως ήταν από τις πιο δημιουργικές περιόδους μου καθώς οι προκλήσεις σε μια άδεια πόλη λιγόστευαν λυτρωτικά.

Αυτό δε που μου άρεσε τότε μετά απ’ αυτή την απόφαση ήταν οι μεγάλες βόλτες στο λεγόμενο ιστορικό κέντρο αλλά και στις παλιές γειτονιές της Αθήνας γιατί μπορούσα να δω πράγματα που άλλες φορές με εμπόδιζαν τα αυτοκίνητα και διάφορες ανθρώπινες δραστηριότητες. Από εκείνη την μακρινή, ανεπανάληπτη προ κρίσης εποχή για όλους δημιούργησα και ένα ενδιαφέρον αρχείο για την πόλη το οποίο συμπλήρωσα τα επόμενα δύσκολα χρόνια και σήμερα μου είναι πολύτιμο καθώς αυτό αντλώ πολλές πληροφορίες για μια εποχή που πέρασε ανεπιστρεπτί για την Αθήνα και τους ανθρώπους της.

Σήμερα αποφεύγω να κινούμαι συστηματικά στην πόλη, τα περάσματά μου είναι λίγα και μακριά από τους προορισμούς των τουριστών αλλά η μνήμη (και το αρχείο) αρκούν να κάνω πολλές συγκρίσεις και σαν μου έρθουν πιο βολικά τα πράγματα να αρχίσω πάλι να γράφω τα καθημερινά μου σημειώματα όπως άρχισα τότε το 2009. Τα γράφω αυτά γιατί από το αρχείο μού βγήκε σήμερα μια ανάμνηση για τη ζωή των σκύλων εκείνο το πρώτο καλοκαίρι της κρίσης και αμέσως μου ήρθε στο μυαλό ότι τα τελευταία χρόνια η Αθήνα άδειασε από αδέσποτους σκύλους και αναρωτήθηκα τι άραγε συμβαίνει με δαύτους.

Τέτοιες ημέρες το 2009 είχα περπατήσει την άδεια πόλη και φωτογράφισα μεταξύ άλλον και όποιον σκύλο εύρισκα μπροστά μου. Τους περισσότερους βέβαια τους γνώριζα γιατί είχαν σαν στέκι τα κηπάρια στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου και το δασάκι στην Πλατεία Κλαυθμώνος απ’ όπου εξορμούσαν σε όλη την πόλη, κατά μόνας ή σαν μικρή αγέλη. Ήταν δε ιδιαίτερα αγαπητοί, δεν πείραζαν κανέναν και αρκετά καταστήματα εστίασης τους είχαν κατά νου και τους τάιζαν. Να αναφέρω δε ότι ποτέ δεν είδα κανέναν απ’ αυτούς να ψάχνει στα σκουπίδια, ήταν αριστοκράτες σκύλοι, τιμούσαν την ελευθερία τους και σέβονταν την πόλη. Πολλές φορές μαζί τους ήταν και ο περίφημος Λουκάνικος αλλά αυτός, έξυπνος υπέρ του δέοντος έβρισκε τροφή και κατάλυμα στην αυλή ενός φίλου στα ορεινά των Εξαρχείων, όπου και ψόφησε κάποια χρονιά αργότερα.

Τα καλοκαίρια οι αδέσποτοι σκύλοι της Αθήνας εύρισκαν καταφύγιο στη σκιά των στοών μεταξύ Πανεπιστημίου και Σταδίου που φυσάει και στις εισόδους καταστημάτων που είχαν κλιματισμό καθώς από εκεί έβγαινε ψυχρός αέρας. Ένας σκύλος μάλιστα έβγαλε εκείνο το καλοκαίρι σε μια από τις εισόδους του βιβλιοπωλείου «Πολιτεία» στην οδό Ασκληπιού και ήταν διπλά κερδισμένος καθώς αρκετοί πελάτες του παρακείμενου σουβλατζίδικου «Προδόρπιον» εξέφραζαν την συμπάθειά τους προς αυτόν ακόμη και με ολόκληρα σουβλάκια. Κάποιοι άλλοι προτιμούσαν την Ερμού, άλλοι διάφορες δροσερές γωνιές της Αθήνας κι έτσι έβγαζαν το καλοκαίρι χωρίς να σκεφτούν κι αυτοί κάποιο νησί ή χωριό.

Βλέποντας χθες τις φωτογραφίες του 2009 με τους αδέσποτους αμέσως σκέφτηκα τι απόγιναν αυτοί; Σίγουρα κάποιοι μετοίκησαν στον παράδεισο των σκύλων (αποκλείεται οι σκύλοι να πάνε στην κόλαση ενώ κάποιες γάτες την έχουν σίγουρα τη θέση) αλλά δεν θα υπήρχε ανανέωση στις αγέλες τους; Έπαψαν οι άνθρωποι να παρατάνε τους σκύλους τους όταν τους βαρεθούν, πράγμα που είναι και η κύρια αιτία να καταλήξει κάποιος αδέσποτος; Μήπως συμβαίνει τίποτα άλλο που χρειάζεται ψάξιμο; Μπορεί αυτό να διευκολύνει τις υπηρεσίες του Δήμου που σχετίζονται με τα ζώα της πόλης αλλά το να λείπουν από την πόλη δημιουργεί απορίες τις οποίες φαντάζομαι δεν έχω μόνο εγώ αλλά και άλλοι…