Είναι το ένα καλύτερο από το άλλο, τα τρία κτίρια που συνθέτουν την Τριλογία λεγόμενη της οδού Πανεπιστημίου, η καλουπωμένη Ακαδημία των Αθηνών, το ταλαιπωρημένο Πανεπιστήμιο και η ταπεινωμένη Εθνική Βιβλιοθήκη (εγώ βάζω και το Οφθαλμιατρείο να γίνει Τετραλογία) που αν και αποτελούν κοσμήματα της Αθήνας εντούτοις δεν λαμβάνονται σοβαρά στην ανάπτυξή της ενώ ελάχιστα συμμετέχουν στην κοινωνική της ζωή.

Κακά τα ψέματα οι περισσότεροι τα έχουμε συνηθίσει και τα προσπερνάμε και έτσι μόνο τουρίστες βλέπουμε να τα πλησιάζουν, να τα θαυμάζουν και να κρατάνε την εικόνα τους στα κινητά τηλέφωνα, με τον εαυτό τους φυσικά μέσα και την κοινοποιούν στο διαδίκτυο δηλώνοντας έτσι το πέρασμά τους από την Αθήνα. Είναι ένας τρόπος που έχει επικρατήσει οι λεγόμενες selfie φωτογραφίες και αυτό βέβαια συμβαίνει σε κάθε μέρος που επισκέπτονται οι τουρίστες στην Ελλάδα και στον κόσμο ολόκληρο.

Παλιότερα όσοι έρχονταν στην Αθήνα, είτε φωτογράφιζαν μόνοι τους την πόλη και τα μνημεία της είτε κρατούσαν την ανάμνησή της από καρτ – ποστάλ, ένα είδος που έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Μαζί τους εξαφανίστηκε και η ιεροτελεστία της γραφής πάνω σε αυτές και η ταχυδρόμησή τους. Θύματα της τεχνολογίας οι καρτ – ποστάλ αποτελούν πλέον συλλεκτικό είδος και αρκετοί είναι αυτοί που τις αναζητούν στα παλαιοπωλεία.

Πολύ πιο παλιότερα από την Αθήνα περνούσαν και σημαντικοί ζωγράφοι ή εικαστικοί και αφιέρωναν αρκετό χρόνο να ζωγραφίσουν κάποια σημεία της και έτσι έχουμε αρκετά σημαντικά έργα απ’ αυτούς και όλοι σημειώνουν για το δέος που ένιωσαν σαν στάθηκαν να ζωγραφίσουν την Ακρόπολη ή άλλα μνημεία καθώς και έργα από τα μουσεία. Με τον καιρό όμως και την ανάπτυξη της φωτογραφίας οι πιστοί της ζωγραφικής λιγόστεψαν και αν εμφανίζεται κάποιος σήμερα χάνεται μέσα στο ατέλειωτο πλήθος των τουριστών.

συνέβη όμως το ίδιο με κάποιον ζωγράφο που έκατσε χθες το πρωί μπροστά από την Ακαδημία και άρχισε να σχεδιάζει την πρόσοψή της και τα αγάλματα, της Αθηνάς και του Απόλλωνα ψηλά και του Σωκράτη και του Πλάτωνα στα σκαλοπάτια της. Πολλοί τον είδαν σαν κάποιον που ήρθε από μια άλλη εποχή να γνωρίσει και ζωγραφίσει την Ακαδημία και ευτυχώς τον σεβάστηκαν περιορίζοντας τις κινήσεις τους στις πιο απαραίτητες για να μην ταράξουν τον στοχασμό του και βαρύνουν την τέχνη του. Έτσι με άνεση αυτός αποτύπωσε το σύμπλεγμα και στάθηκε αρκετά στις μορφές των φιλοσόφων συνομιλώντας μαζί τους, προκειμένου να μπει πιο βαθιά στο νόημα της πόλης και των ανθρώπων που έζησαν σε αυτή και αναγνωρίστηκαν απ’ όλο τον κόσμο.

Ήταν μια σπάνια εικόνα της Αθήνας η παρουσία ενός ζωγράφου μπροστά στα μνημεία η οποία σκορπούσε χαρά σε όσους τον έβλεπαν μπροστά από τα στολίδια της πόλης και ήταν σίγουρα πολλοί που τον μακάριζαν που τα έβλεπε με άλλα μάτια, μακριά από την καθημερινότητά της που δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για την τέχνη και τον στοχασμό…