Βλέπουμε κατά καιρούς, υπαλλήλους του Μετρό να περιμένουν στις εισόδους – εξόδους κάποιων κεντρικών σταθμών τους επιβάτες και με διστακτικό παρά θαρραλέο τρόπο που επιβάλει ο ρόλος τους, να κάνουν έλεγχο των εισιτηρίων με ένα μηχανάκι. Είναι δε κάποιες φορές τέτοιο το κύμα των επιβατών που ελάχιστοι πέφτουν μπροστά τους και οι περισσότεροι φεύγουν χωρίς να «δει» το μηχανάκι το εισιτήριο ή την κάρτα τους.

Χρησιμοποιώ τακτικά το μετρό αν και δεν μου αρέσει όπως τα λεωφορεία ή τα τρόλει γιατί χάνω εικόνες της πόλης αλλά εκεί όταν έχω χρόνο στέκομαι και παρατηρώ τον κόσμο να περνάει από τις μπάρες και μπορώ να πω με σιγουριά πως ένα στους δύο δεν «χτυπάει» εισιτήριο χωρίς μάλιστα να στριμωχτεί καθώς ορισμένα απ’ αυτά τα συρταρωτά στοιχεία ελέγχου υπολειτουργούν και δίνουν την ευκαιρία να περάσει ολόκληρη ομάδα. Στον δε Πειραιά που έχουν εγκαταστήσει ένα πιο αόρατο σύστημα ελέγχου, μπορώ να πω πως προσβάλλουν τους τζαπατζήδες γιατί τους ακυρώνουν την τακτική της παραβατικότητας.

Τέλος πάντων βλέπω πράγματα που δεν συνάδουν με καμιά κανονικότητα, πόσο δε με την υποχρέωση που έχει ο κάθε πολίτης προς το Μέσο Μεταφοράς, τουλάχιστον προς το πανάκριβο ως προς την κατασκευή και λειτουργία του Μετρό. Με τους μισούς σχεδόν επιβάτες τζαπατζήδες (εξαιρούνται οι τουρίστες που είναι οι μόνοι που χτυπάνε εισιτήριο) θα έπρεπε κανονικά να έχει κλείσει και να μην προχωρήσουν, καθότι ασύμφορο, στη δημιουργία καμιάς άλλης γραμμής. Φαίνεται όμως πως υπάρχει ένα πηγάδι ή ένα λεφτόδεντρο που παράγει συνέχει χρήμα και συνεχίζει να λειτουργεί. Το πως τώρα καταφέρνει και πληρώνει εργαζόμενους, αγοράζει μηχανήματα και συντηρεί τις εγκαταστάσεις του είναι ένα θέμα που δεν χρειάζεται να το συζητήσουμε καθώς όλοι καταλαβαίνουμε πως το Κράτος συντηρεί μια επιχείρηση και δεν έχει το θάρρος να βγει και να πει πως είναι την κρατικοποιεί και να γλυτώσει και τα έξοδα για ελεγκτές.

Θα ήθελα πάντως να έβλεπα κάποια μέρα και ελεγκτές μέσα στα βαγόνια και μάλιστα να ήμουν δίπλα τους προχθές το βράδυ να δω τις αντιδράσεις τους απέναντι σε έναν επαίτη που τον είχε πάρει ο ύπνος και μαζί με την γνωστή ανορθόγραφη χάρτινη πινακίδα του, κρατούσε κι ένα εισιτήριο! Ο επαίτης ο οποίος με ευκολία μπορεί να μπει στο μετρό και χωρίς εισιτήριο, κρατούσε εντούτοις ένα για να μην βρεθεί μπροστά στον ελεγκτή ή να ακούσει τις επικρίσεις του αν το βρει το μηχάνημα ληγμένο.

Δεν είχε σημασία να δω αν το εισιτήριο που κρατούσε ο επαίτης ήταν έγκυρο ή ληγμένο αλλά με τον τρόπο που το έδειχνε στους συνεπιβάτες του έστω, σήμαινε γι’ αυτόν πολλά και κυρίως την ένταξή του στο πλήθος που χρησιμοποιεί το Μετρό για τις μετακινήσεις του. Μπορεί να έκανε ότι έκανε έξω από το Μετρό, μπορεί να δέχονταν όλη την ημέρα στο σημείο που επαιτούσε τα επικριτικά βλέμματα των ανθρώπων αλλά μέσα στο Μετρό ήταν σαν όλους τους άλλους που είχαν «χτυπήσει» εισιτήριο. Για μια διαδρομή, όση ώρα και αν κρατούσε ήταν κύριος και πιο πολύ, δεν θα περίμενε να περάσει κολλητά με κάποιον άλλο στα ακυρωτικά μηχανήματα αλλά θα στέκονταν μπροστά τους με το κεφάλι ψηλά!