Εκατόν δέκατέσσερα χρόνια συμπληρώθηκαν σήμερα (3/2) από την ίδρυση του Παναθηναϊκού. Μία συνάντηση ανάμεσα σε νέους εκείνης της εποχής (1908) είχε ως αποτέλεσμα την ίδρυση του ΠΟΑ (Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών) και μετά από μερικά χρόνια τη μετονομασία του σε ΠΑΟ (Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος).

Η ιδέα ενός αθλητή του στίβου αρχικά και μετέπειτα του ποδοσφαίρου, που καταγόταν από τα Διλινάτα της Κεφαλλονιάς, του Γιώργου Καλαφάτη, έμελλε να φέρει ως αποτέλεσμα την ίδρυση ενός εκ των κορυφαίων συλλόγων της Ελλάδας, με πάρα πολλές επιτυχίες εντός κι εκτός των συνόρων.

Στο πλευρό του Γιώργου Καλαφάτη ήταν ο αδελφός του, Αλέξανδρος, και ο Δημήτρης Δουκάκης. Ο 18χρονος τότε, Γιώργος (γεννήθηκε το 1890) κατάφερε να πείσει τους παρευρισκομένους ότι η Αθήνα χρειαζόταν τη δημιουργία ενός συλλόγου, που λίγο αργότερα λατρεύτηκε όχι μόνο από τους Αθηναίους, αλλά σιγά-σιγά απόκτησε φιλάθλους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της ελληνικής επικράτειας.

Αφού ακούστηκαν πολλές απόψεις γύρω από την ονομασία του νέου συλλόγου, κατέληξαν όλοι στο «Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών».

Τα εγκαίνιά του έγιναν στις 11 Μαΐου 1908 και τη διοίκηση του συλλόγου στελέχωναν οι Μ. Μαρινάκης (πρόεδρος), Γ. Αντωνόπουλος (αντιπρόεδρος), Κ. Θων (ταμίας), Κ. Γουλιμής (γεν. γραμματέας), Δ. Παππάς (έφορος) και οι σύμβουλοι Κ. Σταυρόπουλος, Ν. Αγκωνάκης, Ε. Χρύσης, Κ. Μάτσας, Γ. Σκουζές, Ι. Θεοφιλάς, Ι. Μπούμπουλης, Γ. Γαλανός, Α. Δημητρακόπουλος και Π. Παρασκευόπουλος.

Στις 9/9/1908 ο ΠΟΑ, με τον Γιώργο Καλαφάτη να κάνει τη διαφορά, κατακτά τον πρώτο του τίτλο. Παρ΄ όλα αυτά, στα τέλη του επόμενου έτους (1909) παρατηρήθηκε έντονη διοικητική αστάθεια, προερχόμενη από την κόντρα του βασικού χρηματοδότη του ΠΟΑ, Μαρίνου Μαρινάκη, και του ιδρυτή του συλλόγου, Γιώργου Καλαφάτη.

Η ομάδα δεν πήρε μέρος στο ετήσιο πρωτάθλημα, ενώ τα περισσότερα μέλη του συλλόγου δε συμφωνούσαν με τις κινήσεις του Μ. Μαρινάκη. Αποτέλεσμα αυτής της εσωτερικής διαμάχης ήταν η διάσπαση του ΠΟΑ.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, πέραν της καθιέρωσης της πράσινης-λευκής ενδυμασίας, ο Ποδοσφαιρικός Όμιλος Αθηνών, μετονομάστηκε σε Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό Όμιλο (ΠΠΟ) και αργότερα σε Πανελλήνιο Ποδοσφαιρικό Αγωνιστικό Όμιλο (ΠΠΑΟ) μέχρι το 1924, οπότε πήρε την τελική ονομασία Παναθηναϊκός Αθλητικός Ομιλος (ΠΑΟ).

Το 1922 η ΕΠΣΕ διοργάνωσε το πρώτο πρωτάθλημα Αθηνών – Πειραιώς, που διάρκεσε από τον Ιανουάριο έως τον Απρίλιο. Ο ΠΠΑΟ τερμάτισε πρώτος, αήττητος και χωρίς να δεχθεί γκολ. Τα αποτελέσματα: ΠΠΑΟ – Πειραϊκός Σύνδεσμος 0-0, ΠΠΑΟ – Αθηναϊκός Γκύζη (μετέπειτα Βύρωνα) 7-0, ΠΠΑΟ – Σχολή Ευελπίδων 3-0, ΠΠΑΟ – Κυπριακός 5-0 και ΠΑΟ – Πειραϊκή Ένωση 3-0. Οι 11 που κατέκτησαν το πρωτάθλημα ήταν: Καλογερόπουλος, Κρίσπης, Απόστολος Νικολαΐδης (μετέπειτα πρόεδρος του Παναθηναϊκού), Χρυσοχοίδης, Βλαχόπουλος, Καντώνης, Ζάκκας, Σούτσος, Ασπρογέρακας, Λουκάς Πανουργιάς (μετέπειτα πρόεδρος του Παναθηναϊκού και της ΕΠΟ) και Σταθόπουλος.

Στην γενική συνέλευση της 15ης Μαρτίου 1924 η ομάδα έλαβε το οριστικό της όνομα: Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος (ΠΑΟ). Τα μέλη του συλλόγου ζήτησαν ένα βραχύτερο όνομα, που να μην περιέχει τη λέξη «Πανελλήνιος». Ήθελαν να απογαλακτιστούν από το μητρικό σωματείο (ΠΓΣ) και να αποφύγουν τη σύγχυση που δημιουργούσε στην αλληλογραφία η ύπαρξη δύο Πανελληνίων (ΠΓΣ και ΠΠΑΟ).

Την ίδια χρονιά, ο Παναθηναϊκός, έπειτα από δίχρονη περιπέτεια, απέκτησε νέα ποδοσφαιρική έδρα στην περιοχή της Περιβόλας Αμπελοκήπων, εκεί που σήμερα βρίσκεται το γήπεδο «Απόστολος Νικολαΐδης». 

Ο Ύμνος

Ο πρώτος ύμνος του Παναθηναϊκού συντέθηκε την περίοδο 1947-48 από τους Κώστα Κοφινιώτη και Γιάννη Βέλλα και με ερμηνευτή τον Πάνο Κόκκινο, με τίτλο Προχωρείτε προς τη Νίκη. Ο Ύμνος του Παναθηναϊκού που καθιερώθηκε έως σήμερα δημιουργήθηκε το 1958. Γράφτηκε από το Γιώργο Οικονομίδη και μελοποιήθηκε από το Γιώργο Μουζάκη, μετά από ένα νικηφόρο αγώνα επί του Απόλλωνα. Μόλις βγήκαν από το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ο Γιώργος Οικονομίδης αυτοσχεδίασε την αρχή του ύμνου «Σύλλογος μεγάλος…». Σ’ ένα πακέτο τσιγάρα Κεράνης, αστραπιαίως, ο Μουζάκης σχεδίασε ένα πρόχειρο πεντάγραμμο, όπου δεν άργησε να αποτυπώσει την παναθηναϊκή μουσική. Ο πρώτος ερμηνευτής του ύμνου ήταν ο Λέανδρος Παπαθανασίου. Αργότερα, το 1962, ο Γιάννης Βογιατζής έβαλε τη φωνή του. Το σφύριγμα που ακούγεται στην αρχή και στο τέλος, ο Μουζάκης το εμπνεύστηκε από το σφύριγμα της ταινίας Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι, ταινία που εξαίρει το ομαδικό πνεύμα των Βρετανών στρατιωτών κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.