Σάββατο, 9 Οκτωβρίου το μνημόσυνο για τον Μίκη Θεοδωράκη. Από τον προσωπικό λογαριασμό του Γιάννη Ρούντου στο Linkedin, η παρακάτω ιδιαίτερη μαρτυρία, κατάθεση στη μνήμη του. Γράφει-θυμάται ο Γιάννης Ρούντος, που έχει μια βαθιά σχέση με το έργο του αξέχαστου Μίκη:

Τον Ιούλιο του 2010, είχαμε γιορτάσει τα 85 χρόνια του Μίκη με μια μεγάλη συναυλία, στον Λυκαβηττό. Με αφορμή τις 40 ημέρες από την αποδημία του, αναζήτησα στο αρχείο μου ένα δικό του κείμενο, χαιρετισμό στους πολλούς που τον τίμησαν τότε σ’ εκείνο το αφιέρωμα. Αντιγράφω μια εμπνευσμένη ερμηνεία της Αρμονίας από την επιστολή του, που είχε διαβάσει τότε στη συνέντευξη Τύπου ο Μανώλης Ρασούλης (αυτός, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, ο Αντώνης Καλογιάννης, που συνέπραξαν με πολλούς άλλους σημαντικούς καλλιτέχνες στη συναυλία σ’ εκείνο το «λουτρό αγάπης», όπως την είχε χαρακτηρίσει ο Μίκης, έφυγαν νωρίτερα από τη ζωή):

«Εμείς οι μουσικοί θεωρούμεθα και είμεθα προνομιούχα όντα, γιατί ασχολούμεθα με την Αρμονία. Δηλαδή τον τελικό σκοπό και το μέγιστο ιδανικό της φυσικής και κοινωνικής ζωής.
Όμως, αν κρίνω από τον εαυτό μου, μονάχα στην τελευταία πενταετία συνειδητοποίησα ότι ο τελειότερος οργανισμός από όσους εγνώρισα -τελειότερος ακόμα και από τη Μουσική- είναι ο Άνθρωπος. Και ο ανθρώπινος οργανισμός για να λειτουργήσει ομαλά, χρειάζεται πάνω απ’ όλα απόλυτη ισορροπία στις κινήσεις και τις συνήθειες. 
Για τον λόγο αυτό, κρίνω σκόπιμο να περιγράψω τις δικές μου καθημερινές επιλογές, που μου εξασφαλίζουν σωματική γαλήνη και πνευματική διαύγεια:
Πρωινό ξύπνημα έως τις εννέα και μισή. Πρωινό ραντεβού με την Μυρτώ. Κάθοδος στο γραφείο του ισογείου, όπου εντελώς μόνος από τις δέκα έως τη μία γράφω, διαβάζω και ακούω μουσική. Μετά το γεύμα, ανάπαυση έως τις πέντε. Δεύτερο ραντεβού με την Μυρτώ έως τις έξι. Νέα κάθοδος στο γραφείο είτε άνοδος στο δώμα, όπου δέχομαι φίλους και συνεργάτες έως τις οκτώ και μισή. Επάνοδος στο δεύτερο πάτωμα και τρίτο ραντεβού με την Μυρτώ, την Μαργαρίτα και τον Γιώργο και κάπου κάπου τους τέσσερις εγγονούς και την εγγονή που έχει το όνομα της γιαγιάς της. Έντεκα και μισή διάβασμα στο κρεβάτι και ύπνος (…).
Με βάση τα σημεία στίξεως (Ξύπνημα, Ραντεβού, Κάθοδος, Άνοδος-Κάθοδος είτε Κάθοδος-Άνοδος, Δεύτερο πάτωμα (Δεσπόζουσα), Ραντεβού με οικογένεια, Ύπνος. Δηλαδή έχουμε 12 στίξεις-νότες. Με βάση το Ντο Ματζόρε, εγώ θα έγραφα την εξής μελωδία: [ακολουθούν οι πρώτες νότες από την «Άρνηση» του Γιώργου Σεφέρη («Στο περιγιάλι»)].
Φυσικά, μπορεί να υπάρξουν δεκάδες - εκατοντάδες - χιλιάδες παραλλαγές. Τούτων λεχθέντων, κάθε έξοδος απ’ αυτό το κλειστό αρμονικό κύκλωμα μας προκαλεί αφάνταστη σωματική κόπωση και επικίνδυνη πνευματική δυσφορία. Και το χειρότερο, από την επομένη ο ανθρώπινος οργανισμός, διαμαρτυρόμενος μας εκδικείται. Και πρέπει να  περάσουν πολλές μέρες, συχνά με γιατρούς και φάρμακα, για να ξανακερδίσουμε τη χαμένη μας ισορροπία (…).

Σημείωση: ο Μίκης δεν ήταν παρών στη συνέντευξη όπου έστειλε αυτή την επιστολή προς ανάγνωση, αιτιολογώντας την απουσία του με αυτή την ιδέα περί Αρμονίας. Ωστόσο, είχε λαμπρύνει τη συναυλία στον Λυκαβηττό με την παρουσία του. Το πορτραίτο του, φιλοτεχνημένο από τον Γιάννη Ψυχοπαίδη, ανήκει στη Συλλογή INTERAMERICAN.
Για την αυθεντικότητα της επιστολής,

Γ.Ρ

Κεντρική Φωτογραφία: Μπροστά στο πορτραίτο του Μίκη (Συλλογή Έργων Τέχνης INTERAMERICAN), ο Γιάννης Ρούντος και ο εικαστικός Γιάννης Ψυχοπαίδης.