Οι γεωπολιτικές αναταράξεις σε κρίσιμες περιοχές, όπως η Μέση Ανατολή και η Ουκρανία, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας ότι κάτι μπορεί να αλλάξει σύντομα προς το καλύτερο. Αντίθετα και στις δύο περιπτώσεις οι προβλέψεις είναι δυσοίωνες, αφού η κλιμάκωση των εχθροπραξιών κορυφώνεται και η απόσταση ανάμεσα στις αντίπαλες δυνάμεις μεγαλώνει, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει για την επόμενη μέρα. Η αστάθεια, η ανασφάλεια και το ενδεχόμενο ευρύτερης ανάφλεξης με τις συνέπειες που θα τη συνοδεύουν, αυξάνουν την ετοιμότητα σε ολόκληρη τη Δύση και την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς τα δύσκολα είναι μπροστά. Ας πάρουμε την κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Στην Ουκρανία, τριάντα περίπου μήνες μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής, η κατάσταση παραμένει κρίσιμη, ενώ το τελευταίο διάστημα γίνεται ακόμη πιο σύνθετη. Πιο συγκεκριμένα, η ρωσική πλευρά εμμένει στην στρατηγική της απόφαση να διεκδικήσει τα εδάφη της ανατολικής Ουκρανίας σε πρώτη φάση, επικαλούμενη τα δικαιώματα των Ρωσόφωνων, ακολουθώντας πιστά το δόγμα του αναθεωρητισμού, το οποίο, ωστόσο, συνιστά μια δυνητική απειλή για την παγκόσμια ειρήνη. Στην αντίπερα όχθη, η ηγεσία του Κιέβου επενδύει πολλά στη βοήθεια που προσφέρει η Δύση με έμφαση στο στρατιωτικό επίπεδο, ενώ ασκεί τις μεγαλύτερες δυνατές πιέσεις για τη χρήση προηγμένων δυτικών όπλων για επιθέσεις εντός του ρωσικού εδάφους. Το θέμα αυτό αποτελεί για τη Μόσχα αιτία Casus Belli απέναντι στις ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή  Ένωση, ενώ πολλά θα εξαρτηθούν από το εκλογικό αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού στις 5 Νοεμβρίου. Στη Μέση Ανατολή, οι τελευταίες επιθέσεις με την αξιοποίηση υψηλής τεχνολογίας κατά των δυνάμεων της Χεζμπολάχ μέσα στο έδαφος του Λιβάνου, κορυφώνουν την ένταση και πλέον γίνεται αντιληπτό ότι οδηγούμαστε πλέον στην ανάφλεξη των πολεμικών επιχειρήσεων στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ. Η εμπλοκή του Ιράν παραμένει ένα μεγάλο ερωτηματικό κυρίως ως προς το timing, αν και πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν πως η Τεχεράνη θα θελήσει να αιφνιδιάσει, όπως έπραξε το Ισραήλ σε αρκετές περιπτώσεις τοι τελευταίο διάστημα. Την ίδια ώρα, η Τουρκία επιχειρεί να βρίσκεται πάντα μέσα στο κάδρο των εξελίξεων. διεκδικώντας το ρόλο του "προστάτη των μουσουλμάνων", ή "χρήσιμου στο διεθνές σύστημα", ενώ συνεχίζει τα τζαρτζαρίσματα τακτικής με το Ισραήλ κάθε φορά που της δίνεται η ευκαιρία. Σε κάθε περίπτωση, η ευρύτερη περιοχή μοιάζει σαν μια βραδυφλεγή βόμβα έτοιμη να εκραγεί με απρόβλεπτες συνέπειες και πιθανότητες εμπλοκής και άλλων δυνάμεων, ένα οδυνηρό σενάριο που θα μπορούσε να αποβεί καταστροφικό.