Αν και οι Εργατικοί στη Βρετανία πέτυχαν μία τεράστια νίκη στις χθεσινές βουλευτικές εκλογές και επέστρεψαν στην εξουσία μετά από δεκατέσσερα χρόνια, εντούτοις η εικόνα της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας είναι εντελώς διαφορετική και δεν αφήνει περιθώρια για μεγάλη αισιοδοξία τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα. Το ΠΑΣΟΚ, το οποίο αποτελεί τον κύριο εκφραστή του χώρου, αντιμετωπίζει εκ νέου μία ακόμη εσωκομματική περιδίνηση μετά από το -όχι και τόσο κακό- αποτέλεσμα της 9ης Ιουνίου. Μπορεί κάποιοι να βρήκαν μια καλή ευκαιρία για να απαλλαγούν από τον κ. Νίκο Ανδρουλάκη, αλλά ο νυν Πρόεδρος έχει αποδείξει πως μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα την κομματική οργάνωση και τα μέλη του κόμματος, τα οποία θα πρωταγωνιστήσουν στην εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη του νέου Προέδρου. Το ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, χρειάζεται πολλά περισσότερα από την εναλλαγή προσώπων στην ηγεσία. Είναι πλέον επιβεβλημένη μια διαφορετική κουλτούρα στον τρόπο προσέγγισης της πολιτικής πραγματικότητας, άμεση σύνδεση με τα νέα ρεύματα, προσήλωση σε μία στρατηγική διεύρυνσης, όπως έπραξε και ο ιδρυτής του όταν για την μεγάλη νίκη του 1981 κατάφερε να ενώσει προσωπικότητες όπως ο αείμνηστος Αντώνης Δροσογιάννης με τα εαμικά στοιχεία. Δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Το Κίνημα υπέστη μια φοβερή καθίζηση στα ποσοστά του μετά την περιπέτεια των μνημονίων. Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο. Γι’ αυτό και χρειάζεται να σχηματοποιηθεί κάτι διαφορετικό σε ένα πολιτικό χώρο που εμφανίζεται σήμερα κατακερματισμένος. Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση για το μέλλον του Κινήματος τώρα φουντώνει και παραμένει ενδιαφέρουσα. Στο άλλο στρατόπεδο, στο Σύριζα, καταγράφεται μια διαρκής σύγκρουση μεταξύ του "νέου" και του "παλιού". Η νίκη του Στέφανου Κασσελάκη στις εσωκομματικές εκλογές ήρθε να ταράξει τα νερά στη ριζοσπαστική αριστερά και να στείλει ένα μήνυμα στην κομματική νομενκλατούρα ότι κυριάρχησε κάτι διαφορετικό από αυτό που είχαν συνηθίσει στο πέρασμα του χρόνου. Κάποιοι δεν μπόρεσαν να το ανεχτούν και αποχώρησαν. Άλλοι προσπαθούν να το πολεμήσουν από μέσα. Έχουν, ωστόσο, πολύ δύσκολο έργο. Όπως εξίσου επίπονη πρέπει να είναι η προσπάθεια του κ. Κασσελάκη να πείσει την κοινή γνώμη ότι ο νέος Σύριζα συνιστά μία σοβαρή εναλλακτική πρόταση για τον ελληνικό λαό, ο οποίος εμφανίζεται δυσαρεστημένος από την κυβερνητική πολιτική. Έχει μεγάλο και ανηφορικό δρόμο να διανύσει μέχρι να τα καταφέρει. Οι πολίτες αναζητούν υπευθυνότητα, σοβαρότητα και σχέδιο, ενώ απορρίπτουν διαρρήδην το οποιοδήποτε πολιτικό ρίσκο μετά από μία δεκαπενταετία γεμάτη αναταράξεις.