Για μία ακόμη φορά οι αναλυτές της Alpha Bank τα έχουν πάρει με την τρόικα και την κυβέρνηση και εξαπολύουν μύδρους προειδοποιώνατς για κοινωνικές εκρήξεις. Στο Εβδομαδιαίο Δελτίο Οικονομικών Εξελίξεων της Διεύθυνσης Οικονομικών Μελετών της Alpha Bank υπάρχει η ανάλυση της οικονομικής κατάστασης στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρονται και τα εξής:

«Πέρασε το καλοκαίρι, μπήκε ο Οκτώβριος και η Τρόικα εξακολουθεί να υποβάλλει την Ελλάδα σε τεστ κοπώσεως προσαρμογής και σε ασκήσεις ταμειακής αντοχής. Σε μια déjà-vu κατάσταση που θυμίζει μέρες Οκτ.΄11, η χώρα ωθείται σε ακόμη μεγαλύτερη ύφεση με την καθυστέρηση καταβολής της δόσης των € 31,5 δις». Η καθυστέρηση αυτή είναι απολύτως αναίτια για την Alpha Bank όπως αναλύει στη συνέχεια.
Επίσης σε άλλο σημείο της ανάλυσης της σημειώνει με αφορμή εκτιμήσεις του ΔΝΤ και της τρόϊκα για νέα μείωση του ελληνικού ΑΕΠ ότι «ενδεχόμενη νέα πτώση του ΑΕΠ κατά -3,8% το 2013, η ανεργία θα ανέλθει στα 1,32 εκατ. άτομα (27% του εργατικού δυναμικού), με πτώση της απασχόλησης κατά -4,8% και με αύξηση της παραγωγικότητας κατά 1,0% (έναντι αύξησής της κατά 1,7% το 2012 και μείωσής της κατά -0,8% το 2013 σύμφωνα με το Προσχέδιο). Είναι προφανές ότι η πτώση της παραγωγικότητας το 2013 δεν εξυπηρετεί παρά την ελαχιστοποίηση της μείωσης της απασχόλησης, η οποία υπολογίζεται ότι θα είναι πολύ υψηλότερη. Επιπλέον, μια ενδεχόμενη επιπλέον πτώση του ΑΕΠ κατά -2,7% το 2014 θα οδηγούσε σε αύξηση της ανεργίας στα 1,43 εκατ. άτομα (29,2% του εργατικού δυναμικού), με νέα μεγάλη πτώση της απασχόλησης κατά -3,7% και αύξηση της παραγωγικότητας κατά 1,0%. Όπως είναι φανερό σε μια τέτοια δυσμενή εξέλιξη της οικονομίας το θέμα δεν θα ήταν η ενδεχόμενη μη βιωσιμότητα του χρέους της ΓΚ της χώρας, αλλά το τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα από την συνεχή αύξηση της ανεργίας και από την βίαιη διατάραξη των θεσμών και των μηχανισμών λειτουργίας της οικονομίας ως σύνολο.
Πρέπει να γίνει κατανοητό, υπογραμμίζει η Alpha Bank,  ότι η πρόβλεψη από την Κυβέρνηση και από το ΔΝΤ για νέα μεγάλη πτώση του ΑΕΠ της χώρας το 2013 και το 2014 δεν είναι μια απλή άσκηση επί χάρτου ή οικονομετρική εκτίμηση που απλώς καταγράφει αμερόληπτα τις τάσεις στην οικονομία, δοθείσης της εμπειρίας του παρελθόντος και της οικονομικής πολιτικής που ακολουθείται. Οι προβλέψεις αυτές έχουν τεράστια σημασία και σε μεγάλο βαθμό προσδιορίζουν τις εξελίξεις που πρόκειται να συμβούν στην οικονομία. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα στην περίπτωση της Ελλάδος που ήδη προέρχεται από μια πολύχρονη συνεχώς διογκούμενη ύφεση στην οποία η κάθε οικονομική μονάδα (νοικοκυριό, επιχείρηση, επενδυτής, εργαζόμενος, άνεργος, σπουδαστής) αναμένει με αγωνία κάποια ένδειξη για το πότε θα τελειώσει αυτό το «μαρτύριο».
Κατ’ αρχήν είναι αυτονόητο ότι μια νέα πτώση του ΑΕΠ θα έχει πολλαπλάσιες οδυνηρές επιπτώσεις στην οικονομία από ότι μια πτώση του ΑΕΠ του ιδίου μεγέθους το 2011. Διότι η πτώση τώρα εκτιμάται στη βάση δραματικά μειωμένων μεγεθών. Οι περικοπές το 2010 και το 2011 ήταν σε μεγάλο βαθμό αναγκαίες διότι ήταν περικοπές σπατάλης, ενώ η αύξηση της ανεργίας πριν από δύο έτη σε μεγάλο βαθμό αφορούσε στην απώλεια θέσεων εργασίας χαμηλής παραγωγικότητας. Το 2012 και πολύ περισσότερο από το 2013 χάνονται θέσεις εργασίας υψηλής παραγωγικότητας διότι η χώρα τώρα αντιμετωπίζει μεγάλα προβλήματα ρευστότητας και όχι πια προβλήματα χαμηλής παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας. Οι προβλέψεις, λοιπόν, νέας μεγάλης πτώσης του ΑΕΠ το 2013 και το 2014, μετά την πολύχρονη πτωτική πορεία των προηγούμενων ετών, προσδιορίζουν όχι μόνο το οικονομικό κλίμα της χώρας, αλλά σε μεγάλο βαθμό τα καταναλωτικά, επενδυτικά και επιχειρηματικά σχέδια και αυτή την ίδια την οικονομική δραστηριότητα στη χώρα. Με τις προβλέψεις που υιοθετούνται σηματοδοτείται ότι δεν θα πρέπει πλέον να αναμένεται καμία ευνοϊκή εξέλιξη, πχ. στην υλοποίηση του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων στην Ελλάδα. Προβλέψεις αυτού του είδους προειδοποιούν κάθε επίδοξο επενδυτή στην Ελλάδα ότι αν τολμήσει να επιχειρήσει στη χώρα μας το μόνο που θα αντιμετωπίσει στην επόμενη 10ετία θα είναι καμένη γη. Είναι, λοιπόν, απολύτως απαραίτητο να επιδιωχθεί η ανάκαμψη της οικονομίας, εδώ και τώρα, με την λήψη όλων των δύσκολων διαρθρωτικών αποφάσεων που χρονίζουν. Ο κυβερνητικός χρόνος δεν μπορεί πλέον να αναλίσκεται, όπως συμβαίνει τα τελευταία 2,5 χρόνια, στην επίτευξη εύκολων λύσεων, όπως η περικοπή μισθών και συντάξεων, που είναι όχι μόνο αντικοινωνικές αλλά και, το κυριότερο, δεν προσφέρουν καμία προοπτική.

Διαβάστε όλη την ανάλυση στη σύνδεση "δείτε επίσης"