Αρκετοί είναι οι συμπολίτες μας που στις ημέρες των εκλογών αναρωτιούνται αν είναι σωστό να ψηφίζουν όλοι ανεξαιρέτως στις εκλογές και να καθορίζουν έτσι τις τύχες των υπολοίπων.

Κάποιοι το λένε και φωναχτά στα καφενεία: μα και ο «Χαζογιώργος» ψηφίζει για το μέλλον των παιδιών μου; Θυμάμαι μια κουβέντα κάπου εκεί στην Αγία Τριάδα Αγρινίου, σχετική με το ποιοι ψηφίζουν. Και η «χοντρέλω η Ρήνα» το ίδιο με μένα; Και ο μπαρμπα-Κώστας; Ναι, όλοι μια ψήφο έχουν! Δεν ‘πα να είσαι Δεσπότης, μια ψήφος, έτσι προβλέπει το Σύνταγμα. Μόνο τα ανήλικα, οι πνευματικά ανάπηροι και οι με δικαστική απόφαση δεν ψηφίζουν. Άλλοι συμπλήρωναν ότι είναι δικαίωμα, άλλοι ότι είναι δημόσιο λειτούργημα. Πάντως δεν ήταν καθολικό το δικαίωμα ψήφου και σήμερα ακόμα δεν γίνονται γνήσιες, καθολικές και αντιπροσωπευτικές εκλογές.

Γυναίκες και σημαντικός αριθμός προσώπων ήταν αποκλεισμένοι παντού ως τα χρόνια του 1900. Το 1918 μπήκε στην Αγγλία το ζήτημα της καθολικής ψηφοφορίας και εκεί με εξαιρέσεις… Για παράδειγμα, στη Γαλλία το 1817 οι εκλογείς ήταν 102.000 σε 30 εκατομμύρια κατοίκους. Το 1848 οι εκλογείς ήταν 200.000. Στην Αγγλία το 1832 (όταν συστήθηκε ελληνικό κράτος), ψήφιζαν κάπου 600.000 σε 45 εκατομμύρια κατοίκους, το 1901 ψήφιζαν κάπου 7 εκατομμύρια κλπ.

Ψήφιζαν οι λαοί με προδιαγραφές φυλετικές (μαύροι-λευκοί), οικονομικές, πολιτιστικές (βαθμός εκπαίδευσης), αρσενικοί-θηλυκοί, αλλοδαποί-ημεδαποί κλπ. Δεν υπήρχε (και δεν υπάρχει παντού σήμερα) γνήσια λαϊκή κυριαρχία. Επί πλέον, δεν υπάρχουν «σταθερά» εκλογικά συστήματα (πλειοψηφικά ή μη) και γνήσια εκπροσώπηση πλειοψηφιών και μειοψηφιών. Στην Ελλάδα, η εκλογική περιφέρεια ήταν αρχικά η στενή (επαρχία-περιφέρεια) και σήμερα ο Νομός, και πάλι με εξαιρέσεις, σε Αθήνα, Πειραιά και με ανάμιξη μονοεδρικών και πολυεδρικών πλειοψηφικών και αναλογικών αντιπροσωπεύσεων και χωρίς να εφαρμοσθεί η διάταξη νόμου, σύμφωνα με την οποία «ουδέποτε εκλογικός νόμος εφαρμόζεται στις εκλογές που ακολουθούν μετά την ψήφισή του»…

Τέλος, για όσους θέλουν να μάθουν τι λένε τα λεξικά για το χαζό: «Χαζός είναι ο χάσκας, ο παλαβός, αυτός που χαζεύει, δηλαδή που σπαταλά το χρόνο του άσκοπα σε πράγματα χωρίς αξία. Σχετικές λέξεις είναι το χάζεμα, η χαζομάρα, η χαζοκουβέντα, τα χαζόλογα, ο χαζούλιακας, το χαϊβάνι (άνθρωπος-ζώο), το χαζεύω…». Δυστυχώς, το πολιτικό σύστημα έκανε και τις εκλογές, χάζεμα…
Και για τους οπαδούς κάθε κόμματος, όλοι οι άλλοι είναι χαζοί!

Του  Ευάγγελου Γ. Σπύρου *
Εκδότη – Δημοσιογράφου

*    Ο Ευάγγελος Γ. Σπύρου είναι πτυχιούχος Νομικής Αθηνών και
Παντείου Σχολής Πολιτικών Επιστημών