Εδώ και 20 χρόνια ο κ. Παναγιώτης Δρακάτος του περιοδικού «Ιδιωτική Ασφάλιση» προσφέρει κάθε χρόνο ένα ποσό-βραβείο στον αριστούχο του Ετήσιου Προγράμματος Ασφαλιστικών Σπουδών του Ελληνικού Ινστιτούτου Ασφαλιστικών Σπουδών (ΕΙΑΣ).
Είναι τιμή μου να γράψω ότι ο κ. Δρακάτος Παναγιώτης είναι συνάδελφός μου και το καλύτερο «εύγε» μου είναι η μίμηση σπουδαίων πράξεων όπως αυτή ή κάτι άλλο για τον κλάδο. Και φυσικά ο δημόσιος έπαινος και από αυτήν την ιστοσελίδα.
Τον πήρα στο τηλέφωνο να τον συγχαρώ. Πώς έγινε και ξεκίνησες το 1992 αυτή τη βράβευση; Μου απάντησε ανάμεσα στα άλλα ότι όποιοι έχουν σοφά μυαλά πάνε μπροστά. «Πλούτος ενός κράτους είναι τα μυαλά των ανθρώπων του». Αυτά πρέπει να προσέχει. Έχεις μυαλά; Θα ευτυχήσεις! Η Ιαπωνία δεν παράγει τίποτα αλλά είναι στις πλουσιότερες χώρες επειδή αξιοποιεί τα μυαλά των ανθρώπων της!».
Από το «έργο» του Τάκη Δρακάτου ωφελήθηκα κι εγώ σαν ασφαλιστής μεταξύ 1973-1990. Ο Κοντομηνάς ήξερε και σ’ αυτό να επενδύει έξυπνα αγοράζοντας συνδρομές για όλα τα γραφεία του. Πολλοί σημερινοί ούτε σε αυτό δεν τα καταφέρνουν… «Κόβουν» συνδρομές! Ο κ. Δρακάτος ξεκίνησε την «Ιδιωτική Ασφάλιση» με 2 ακόμη συνεταίρους το Μάρτιο του 1970. Τιμή τεύχους Δρχ. 15. Αξία που πρόσθετε στην ασφαλιστική αγορά μας τεράστια… Τεύχη-σπίρτα που άναβε πυρκαγιές μάθησης ανεξέλεγκτης ωφέλειας. Το περιοδικό το ονόμαζε «Χρήσιμο Περιοδικό» και ήταν αλήθεια πολύ χρήσιμο για τον κλάδο. Αργότερα κάποιοι προσπάθησαν να το αντιγράψουν.
Στο πρώτο σχόλιό του πριν 42 χρόνια στο πρώτο τεύχος του Μαρτίου 1970 έγραφε κάτι με τίτλο ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ που και σήμερα κάνει πολλούς να ντρέπονται για την άθλια συμπεριφορά τους προς τους διαμεσολαβούντες και είναι δυστυχώς πολλοί. «Έχουμε βαρεθεί την συνεχή συζήτηση περί του «χαμηλού επιπέδου» των ασφαλιστικών μας πρακτόρων…
Την φράσιν πιπιλίζουν ως καραμέλα συνεχώς πολλοί κρατικοί παράγοντες, πολλοί ασφαλισταί και –το περιεργότερον- πολλοί ασφαλιστικοί πράκτορες. Δεν υποστηρίζουμε ότι το επίπεδον των πρακτόρων μας είναι όσο θα ηθέλαμε υψηλόν. Αλλά το επίπεδο μιας τάξεως μεσαζόντων… δεν το αποφασίζουν οι ανήκοντες σε αυτό. Το αποφασίζουν εκ των προτέρων δια πράξεων ή παραλείψεών των, το κράτος με τας «προϋποθέσεις που θεσπίζει, οι εργοδόται με την αυστηρότητα που επιλέγουν τα πρόσωπα που χρησιμοποιούν, το κοινό με τη συναλλακτική του συμπεριφορά, αι εν γένει συνθήκες του επαγγέλματος και της αγοράς. Και ακόμη ο βαθμός του γοήτρου-κοινωνικού και οικονομικού που διαθέτει ο κλάδος. Ας μη μεμψιμοιρούμε… ας μη δυσφημούμε την τάξιν… η οποία έρχεται σε επαφή με το ευρύ κοινό.. Είναι Αυτοκτονία… με συναίσθημα ευθύνης ας διορθόσωμε αθορύβως όσα κακώς κείμενα υπάρχουν και να εξυψώσουμε μιαν τάξιν, η οποία πάρα πολύ χρήσιμος δι’ όλους ανεξαιρέτως…»
Μόνο η παιδεία τα αλλάζει όλα αυτά… Μόνο η ασφαλιστική μόρφωση, τα ασφαλιστικά βιβλία, η ασφαλιστική εκπαίδευση αλλάζει τις ασφαλιστικές κοινωνίες.
Συγχαρητήρια συναδελφικά κ. Δρακάτο που επιβραβεύεις αυτούς που προσπαθούν να αξιοποιήσουν το μυαλό τους.

Ε.Σ.