Η δουλειά των Πωλήσεων μοιάζει λίγο ή πολύ με τη ζωή και το επάγγελμα των μουσικών και τραγουδιστών.

Ανατρέχοντας στις βιογραφίες μεγάλων μουσικών και τραγουδιστών όπως και στις βιογραφίες μεγάλων πωλητών και ανθρώπων του πλούτου και δημιουργών μεγάλων ονομάτων πίσω από τις «επώνυμες μάρκες» καταλήγουμε να παραδεχθούμε ότι η ΕΠΙΤΥΧΙΑ δεν έχει κανόνες, όρους και ιεραρχία. Τα επιτυχημένα αποτελέσματα έχουν ένα μόνο κανόνα: Δεν έχουν κανόνες!

Όλοι αυτοί οι «μάγοι-δάσκαλοι» και «γκουρού» είναι καλοί να διδάσκουν μαθήματα αλλά «ουδείς» τους είναι ικανός να τα εφαρμόσει… Αν «έπιαναν» αυτά που «λένε» θα τα είχαν κάνει και δεν θα «σφίγγονταν» στη γραβάτα του δασκάλου για «μεροκάματο».

Όλοι αυτοί πουλούνε με το κιλό «χώμα ή χρυσό» για να πάρει κάποιος «πωλητής» που «το έχει» να φτιάξει καλλιτεχνήματα!
Έχουν γραφεί χιλιάδες ιστορίες για τους δημιουργούς εταιρειών που επιβεβαιώνουν αυτά που λέμε όπως η Ford, η Hewllet-Packard, η IBM, η Sony, η Apple, η Walt Disney, η 3Μ, American Express, Douglas Aircraft, Boeing, Citicorp, General Motors, General electric, Westinghouse, Johnson, Bristol, Marriot, Merk, Pfiger, Motorola, Zenith, Procter-Gamble, Colgate, Philip Morris, Reynolds κλπ.

Πίσω από τα μεγάλα αυτά ονόματα εταιρειών παγκόσμιας αναγνώρισης και επιτυχίας κρύβονται ονόματα ανθρώπων που οραματίστηκαν χωρίς κανόνες, χωρίς χρήματα, χωρίς πείρα, χωρίς αναγνώριση σύγχρονων συναγωνιστών και ανταγωνιστών. Πολλοί από αυτούς χρεωκόπησαν, άλλοι έμειναν ανώνυμοι, άλλοι γνώρισαν δόξα… Η ιδέα τους όμως άλλαξε τον κόσμο, βοήθησε ανθρώπους, έκανε τη ζωή μας ομορφότερη… Σε πιάνει «τρέλα» αν δεις από κοντά τι τράβηξαν οι πιο πολλοί από «κατεστημένα» κρατικής ή ιδιωτικής ιεραρχίας…

Το πρώτο αεροπλάνο Boeing απορρίφθηκε από αξιωματικούς Ναυτικού. Ο William Durant ιδρυτής της General Motors (1908) που ως το 1910 εξαγόρασε 17 εταιρείες και τη Chevrolet το 1918, εκπαραθυρώθηκε το 1920 από την εταιρεία… Τον George Westinghouse οι τραπεζίτες τον εξεδίωσαν απ’ την εταιρεία του μη αντιλαμβανόμενοι το σύστημα εναλλασσόμενου ρεύματος που καθιερώθηκε το πρώτο σύστημα παγκοσμίως.

Οι ιδρυτές της Columbia Pictures Hazzy Jack Cohn ταλαιπωρήθηκαν μέχρι να επιβάλλουν ταινίες μικρού μήκους και κινουμένων σχεδίων… Εκτός των άλλων μεγάλοι εφευρέτες και δημιουργοί αντιμετώπισαν περιφρόνηση, ειρωνεία, αδιαφορία και εμπόδια από το λεγόμενο «καλό κόσμο» και τα «ονομαστά στελέχη» της εποχής.

Στο ελληνικό τραγούδι «μεγάλες επιτυχίες» άφησαν «εποχή» από εμπνευσμένους δημιουργούς και «μορφωμένους» αλλά και «αυτοδίδακτους»…
Ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μ. Πλέσσας ήξεραν από μουσική αλλά δίπλα τους ήταν και ο κόσμος τους προτιμούσε ο Μπιθικώτσης, ο Βαμβακάρης, ο Καζαντζίδης, ο Τσιτσάνης, ο Μητσάκης, ο Άκης Πάνου, ο Ζαμπέτας, ο Σουγιούλ, ο Ξυλούρης…

Πολλές «ιστορίες» είναι γραμμένες για τη συνεργασία Μίκη Θεοδωράκη-Μπιθικώτση, όπου ο Μίκης αποδείχτηκε ικανός και στο «μανατζάρισμα» φωνών και ανθρώπων… Και για πολλούς, πάρα πολλούς που ημέρευαν «απείθαρχους» τραγουδιστές όπως και το ανάποδο… Είναι χρήσιμες «ιστορίες» χειρισμού ανθρώπων που «κάνουν καλό» και στους επικεφαλής ανθρώπων στις διάφορες εταιρείες…

Σε όλους αυτούς «που είναι» ή «κάνουν» τον δάσκαλο αφιερώνω κάποιους στίχους τραγουδιών του Γιώργου Μαύρου ή Σαριδάκη:

«Τι να το κάνω το νερό που πέφτει στάλες-στάλες
Λίγες ελπίδες μου ‘δωσες
Μα περιμένω κι άλλες».

Δικό του τραγούδι είναι και το «Με τον αέρα πέφτουνε τα φύλλα του πλατάνου, χαρώ τα εγώ τα μάτια σου παιγνίδια που μου κάνουν».
Δεν υπάρχει ανάπτυξη σήμερα στις πωλήσεις των ασφαλιστικών εταιρειών αγαπητοί μου. Στάλες-στάλες εδώ κι εκεί κάτι γίνεται… Δώσατε ελπίδες σ’ αυτούς που σας επέλεξαν σε θέσεις ηγεσίας πωλήσεων αλλά αποδείχθηκαν λίγες. Όλοι περιμένουν κι άλλες!

Ο Γιώργος Μαύρος ή Σαριδάκης γεννήθηκε το 1910 στον Σκουτελώνα Κισσάμου νομού Χανίων. Ήταν πολύ μελαχρινός και τον «έβγαλαν» «Μαύρο». Από τα 10 του χρόνια έπαιζε βιολί και 15 πρωτόπαιξε δημόσια σε γλέντι. Συνεργάσθηκε με μεγάλους οργανοπαίκτες όπως ο Γιώργος Κουτσουρελής και ο Μαρουβάς. Ήταν αγράμματος –δεν πήγε σχολείο- και αυτοδίδακτος. Μέχρι σήμερα τραγουδιούνται τραγούδια του. Αντίθετα ένας άλλος μεγάλος του Κρητικού τραγουδιού ο Στρατής Καλογερίδης από τη Σητεία πήγε στο Παρίσι να σπουδάσει χημεία αλλά αντί να σπουδάσει χημικός, παρακολούθησε μουσική στο Κονσερβατουάρ των Παρισίων. Γύρισε στο Ηράκλειο το 1915 και ασχολήθηκε ως φωτογράφος στο προάστιο Πόρος (στάση Καλογερίδη). Η αγάπη του στη μουσική τον έκανε εν συνεχεία να ασχοληθεί με πάθος με την Κρητική Μουσική και τις ρίζες της στην Πανάρχαια Πυρρίχια μουσική (κοντυλιές-πεντοζάλια). Ο Στρατής Καλογερίδης υπήρξε ο πρώτος έντεχνος Κρητικός μουσικός και θεωρείται σήμερα ο κλασικός και σημαντικότερος εκτελεστής βιολιού απ’ όσους έβγαλε η Κρήτη. Διεύθυνε για πολλά χρόνια τη Φιλαρμονική Δήμου Ηρακλείου ανεβάζοντάς την σε μεγάλη ορχήστρα. Είναι ο πρώτος που έγραψε Κρητική μουσική σε παρτιτούρες. Αντιμετώπισε μεγάλα οικονομικά προβλήματα όταν στη δεκαετία του ’50 ήρθε στην Αθήνα να θεραπευτεί από καρκίνο του προστάτη. Μάλιστα πούλησε ένα από τα δυο αγαπημένα του βιολιά στο ευτελές ποσό 7000 δρχ (20 ευρώ)… Οι στίχοι «Άστρα μη με μαλώνετε που τραγουδώ τη νύχτα, πόνο έχω στην καρδιά και βγήκα και τον είπα» όπως και «Αγάπησα να ‘χω ζωή μα εγώ ζωή δεν έχω, σαν κλίμα με κλαδεύουνε μα κλαδεμό δεν έχω» είναι δικοί του που με διάφορες παραλλαγές ερμηνεύουν σύγχρονοί μας…

Οι ασφαλιστές μας είναι άνθρωποι που έχουν το δικό τους «ύφος» και χαρακτήρα. Δεν είναι εύκολο να μπουν σε καλούπια και κάποιες προσπάθειες «υπαλληλοποίησής» τους είναι ΑΠΟΤΥΧΙΑ. Αποτυχία είναι και μια ισοπεδωτική «μόδα» να «διορίζονται» υπαλληλικά και με «διαταγές» κάποιοι επικεφαλής πωλήσεων. Δυστυχώς κάποιοι «φάλτσοι» και «κακόφωνοι» δεν αφήνουν τις πωλήσεις να «τραγουδήσουν» το τραγούδι της ασφάλισης. Τους «κόβουν» συνέχεια και τους «ξεπατώνουν» στις «πρόβες»….

Ρίχνοντας μια ματιά σε ονόματα Διευθυντών και επιθεωρητών πωλήσεων αρκετές φορές «έκλεισα τ’ αυτιά μου» να μην ακούω!
Αφορμή αυτών των σκέψεων μου έδωσαν αυτοί που οδηγούν σήμερα τα καλά ή κακά αποτελέσματα μαζί με τους managers ασφαλιστών και υπεύθυνων γραφείων πωλήσεων.

Τουλάχιστον ας αναρωτηθούν πόσο και γιατί θα τους θυμούνται οι άνθρωποί τους όταν τελειώσει η θητεία τους. Εμείς περιμένουμε να κυκλοφορήσουν νέα τραγούδια τους διασκευές και δεύτερες εκτελέσεις τους. Έχουμε ανάγκη να ακούσουμε «κάτι» επειδή η «σιωπή» δεν ταιριάζει στις πωλήσεις.
Ποιος θα κάνει επιτυχία; Ο Σωτηράκος, ο Μαυρέλης, ο Δελένδας, ο Παπαδόπουλος, ο Παπαστέρνος, ο Καρυτινός, ο Δ. Μαζαράκης, ο Στυλιανίδης, ο Ζερβουδάκης, ο Α. Πολίτης, ο Κοντογεώργος, ο Τζέης, ο Μπακούσης, ο Χατζηστύλης, η Πιτσιγανδάκη, η Γκολφινοπούλου, ο Παπαμιχαλόπουλος, η Λεμοντζή, ο Βασιλακόπουλος, η Σταυρογιάννη, ο Βοτσαρίδης, ο Στρατηγάκης, ο Φούντης, ο Βιουγιουκλίδης, ο Χατζηπαναγιώτου, ο Μακρόπουλος, ο Χαχλαδάκης, ο Παρισάκης, ο Μ. Σιγάλας, η Μαχειμάρη, ο Τούπης, ο Καπάνταης, ο Σταμούλης, ο Παρλαμάς, ο Σακελλαρίου, ο Χ. Κάτσιος, ο Woirhaye, ο Βαγιακάκος, ο Χειράκης, η Ρατσιάτου, ο Νοδάρος, ο Ζαφείρης, ο Πιτόγλου, ο Καντώρος, ο Φραγκουλόπουλος, ο Θ. Ζαχαρόπουλος, η Κοτσιφάκη, ο Παυλόπουλος, ο Τάτσης, ο Χαλικιάς, ο Σιούλας, ο Θεοχάρης, ο Αλεξανδράκης, ο Σάσσαλος, ο Στάθης, ο Κυρανάς, η Νεκταρία Μπέσσα, ο Μπαξεβάνης, ο Σολωμίδης, ο Μάττας, ο Κασκαρέλης (Παύλος, Τάσος, Ελισσάβετ), ο Λυσιμάχου, ο Τσουρδάς, ο Σπανός, ο Τζανής, ο Γιαννιώτης, ο Χατζηπροδρόμου, ο Μωυσής, ο Ζάχος, ο Τέρνερ, ο Τσεσμετζόγλου, ο Ζιώγας, ο Κούμπας, ο Καραβίας, η Βαρδακάρη;

Ποιοι θα ξεχωρίσουν; Ποιοι θα γράψουν σουξέ; Ποιων τα «τραγούδια» θ’ ακούγονται καιρό; Μέση στρατηγική όλων σχεδόν η «υπαλληλοποίηση» των Πωλήσεων… Με ελάχιστες εξαιρέσεις… Αλλά το ερώτημα είναι σκληρό. Μπορεί να ανακάμψει μια-μια οι εταιρείες και συνολικά η αγορά με «ζελέ υπαλληλοποίηση» κατά τα «χούγια» του Γενικού;

Και οι αυτοδημιούργητοι είχαν «κανόνες» όταν έγραφαν τραγούδια αλλά δεν τα έγραφαν κατόπιν διαταγής. Και αυτοί που πέτυχαν δεν ήταν αυτοί που «βρήκαν» το δικό τους δρόμο αγνοώντας το τι «υπήρχε»; Ευτυχώς αυτά ισχύουν και για τις πωλήσεις και αυτή είναι η ελπίδα για το αύριο… Τα ταλέντα θα υπερισχύσουν… Και τα αηδόνια θα πεθαίνουν στα «κλουβιά» ή θα «πετάνε» για αλλού με την πρώτη ευκαιρία αφήνοντας πίσω «επικοινωνιολόγους» να βαφτίζουν την επιτυχία μέσα σε «ποσοστά» του ποσοστού των περσινών ποσοστών σε σχέση με τα ποσοστά… Όμως τα λόγια είναι «λόγια» και τα «μακαρόνια» είναι το φαί… Οι πιο πολλοί «υπάλληλοι» κάνουν «υπηρεσία» και «δουλειά». Δεν κάνουν ηγεσία ελπίδος, και δεν καταλαβαίνουν τους στίχους του τραγουδιού του Καλογερίδη που λένε: "Σαν δεν ξέρεις ν’ αγαπάς, καρδιές μην αγκυλώνεις και σαν αρχίζει μια δουλειά να τηνε τελειώνεις…".

Ευάγγελος Γ. Σπύρου