«Δε φοβάμαι να πεθάνω. Απλώς δε θέλω να είμαι εκεί όταν γίνει». Η φράση αυτή, με ιδιαίτερα λιτό και περιεκτικό τρόπο, αντικατοπτρίζει αρκετά από τα έντονα συναισθήματα τα οποία δυνατόν να βιώσει οποιοσδήποτε πάσχει από νόσημα που οδηγεί με βεβαιότητα στο θάνατο. Η διαχείριση των συναισθημάτων αυτών από τον ασθενή, τους οικείους του, το ιατρο-νοσηλευτικό προσωπικό, καθώς και τους λοιπούς φορείς του συστήματος υγείας καθίσταται ιδιαίτερα δυσχερής και επίπονη. Η αμηχανία και οι σπασμωδικές και ατελέσφορες ενέργειες από τους ανθρώπους που συμμετέχουν στη φροντίδα αυτών των ασθενών μπορούν να βελτιωθούν με την ανάπτυξη και την εφαρμογή σαφών στρατηγικών για την αντιμετώπιση του άρρωστου «στο τέλος της ζωής του» .
*Το άρθρο του κ. Πέτρου Καρσιλάκου-Παθολόγου στο ΥΓΕΙΑ- αποτελεί αναδημοσίευση από το περιοδικό «Ασφαλιστικό ΝΑΙ», τεύχος 127, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2010.
