Eρωτήματα που μόνο οι ασφαλιστές και η ασφαλιστική αγορά στο σύνολό της μπορούν να «απαντήσουν» θέτει με επιστολή του στο nextdeal.gr ο κ. Νίκος Ι. Φιοράντης Οικονομολόγος – Πραγματογνώμονας Τεχνικός Σύμβουλος / Μεσολαβητής / Εμπειρογνώμονας.

Αγαπητέ κ. Σπύρου,

Όπως ήδη είχα αναφερθεί σε προηγούμενες επιστολές μου, οι προβληματισμοί που εγείρονται μέσα από την διεισδυτική ματιά με την οποία προσεγγίζετε και αναδεικνύετε τα θέματα της ασφαλιστικής αγοράς, οδηγούν τους ενεργούς αναγνώστες σας, ώστε αυτοί να επανέρχονται…

Στο πλαίσιο αυτό και υπό το πρίσμα, αφενός της ιδιότητάς μου ως οικονομολόγου – πραγματογνώμονα, αφετέρου των άρθρων της ηλεκτρονικής έκδοσης της έγκριτης εφημερίδας σας με θέμα:

1. “Εθελούσιοι έξοδοι, διαχείριση δημοσίου χρήματος και ευθύνες διοικήσεων Ασφ. Εταιρειών” της 18/5/2010 και
2. “Σιγά-σιγά μεγαλώνει ο κατάλογος των ασφαλιστών του Agency που τρέχουν στα δικαστήρια να βρουν το δίκιο τους…” της 20/5/2010,

και των σχετικών παρατηρήσεων / διαπιστώσεων σας, σας μεταφέρω τους παρακάτω προβληματισμούς / συνειρμούς που πιστεύω ότι γεννιόνται και απασχολούν σειρά επαγγελματιών και όχι μόνο, οι οποίοι βίωσαν και βιώνουν την ανάπτυξη και εξέλιξη της ελληνικής ασφαλιστικής αγοράς τα τελευταία 30 χρόνια, οδηγώντας άμεσα ή έμμεσα με τις συνέπειες που προκαλούν στην αντιμετώπιση σειράς θεμάτων…από όλους τους άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενους… :

• Πότε ξεκίνησε η δραστηριοποίηση ασφαλιστικών εταιριών στην Ελλάδα, στις Γενικές ασφαλίσεις, Ζωής & Νοσοκομειακών προγραμμάτων;
• Πότε άρχισε η ασφαλιστική επιστήμη να διδάσκεται σε ελληνικό πανεπιστήμιο;
• Πως & πότε άρχισε να κλείνει το χάσμα, μεταξύ των παραπάνω δύο χρονικών σημείων;  Δηλαδή, εκείνο της πρακτικής εμπειρίας και ενασχόλησης με το χώρο, αναμφίβολα σημαντικής & καθοριστικής, και της θεωρητικής γνώσης και κατάρτισης των στελεχών του σε ανώτατο / μέσο διοικητικό και πωλήσεων επίπεδο;
• Έπαιξε βαρύνοντα ίσως ρόλο εν τη γενέσει του, το παραπάνω ειδικότερα χάσμα στο τρόπο που δημιουργήθηκαν και δραστηριοποιήθηκαν στην χώρα μας οι εταιρίες ζωής, στους κλάδους ζωής και ασφαλίσεων υγείας και της μετέπειτα επέκτασής τους στη διαχείριση κεφαλαίων;
• Πόσο ουσιαστικά λήφθηκαν υπόψη από τις διοικήσεις των εταιριών, η ανάλυση των κινδύνων, η τιμολόγησή τους, η επακόλουθη επάρκεια αποθεματοποίησης των εταιριών, τα έξοδα διοικητικής λειτουργίας τους και οι δυνατότητες επενδυτικών επιλογών & τοποθετήσεων στη βάση της σχέσης αναλαμβανόμενου κινδύνου / αναμενόμενης απόδοσης;
• Πόσο ανταποκρίθηκαν/νονται οι εταιρίες και τα συμβόλαιά τους, ζωής και υγείας, στις προσδοκίες των κατόχων συμβολαίων έχοντας αυτοί ήδη βγει ή περιμένοντας να βγουν στην σύνταξη, ή αντιμετωπίζοντας προβλήματα υγείας;
• Πόσο “ρεαλιστικό” και επαρκώς επιστημονικά τεκμηριωμένο ήταν σε ένα πληθωριστικό περιβάλλον, στην δεκαετία του 80, να υπολογίζονται διαχρονικές αποδόσεις από τις επενδύσεις της τάξεως του 25% για όλη την περίοδο επένδυσης και κατ΄ επέκταση κεφάλαια για τον ασφαλισμένο στη λήξη της τάξης των Δις Δρχ. τότε, μεγαλύτερα των € 3 εκατ. σήμερα;
• Πώς και πότε εκπαιδεύτηκαν οι άνθρωποι των πωλήσεων, στην κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του μηχανισμού ασφάλισης από την χρηματοοικονομική του σκοπιά; Γιατί ακόμη κάποιους μπέρδευε/δεύει η σχέση, ασφαλίστρου, προμηθείας, ζημίας (πληρωθείσας & εκκρεμούς), αποθεμάτων και διοικητικών εξόδων και κατ΄ επέκταση του τελικού αποτελέσματος;

Σε επίρρωση των παραπάνω, είναι μακρινός ο χρόνος όπου η αξιολόγηση των εταιριών, από πλευράς δικτύων και πελατών / ασφαλισμένων κατ΄ επέκταση, γινόταν με βάση το μέγεθος γραφείων και υποκαταστημάτων τους, παράλληλα με την έκταση και το μέγεθος της διαφημιστικής καμπάνιας και προβολής τους στην τηλεόραση;

Αλλά ακόμη και σήμερα, μήπως επιβεβαιώνεται στο ακέραιο ο παραπάνω προβληματισμός από το ύψος των προμηθειών σε κάποιους κλάδους, ή από τον τρόπο αξιολόγησης της συμβολής και ρόλου / επάρκειας διοικητικού – πωλησιακού μηχανισμού στις ανάγκες και απαιτήσεις των καιρών;

• Δικαιολογείται κάποιος να “αγνοεί” ακόμη και σήμερα, πως από μια πίττα που μπορεί να βγάλει π.χ. 10 κομμάτια, αποζητούνται πολύ περισσότερα;
• Πότε και πως θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για το μεγάλωμα αυτής της πίττας ;
• Πόσο ουσιαστική και αποτελεσματική ήταν η εκπαίδευση των δικτύων, όσον αφορά την ενασχόληση στη προώθηση, παρουσίαση & πώληση των προϊόντων ζωής, νοσοκομειακών & επενδυτικών;
• Πόσο “σωστά” μπορεί να ενημερωνόταν ένας επενδυτής όπου η απόδοση ενός αμοιβαίου για ένα 3μηνο, πολλαπλασιαζόταν επί 4 για να παρουσιάζεται η αναμενόμενη απόδοση του έτους;
• Πόσο σωστά αξιοποιήθηκε στην πράξη όλο αυτό το ανθρώπινο δυναμικό των πωλήσεων που με, όρεξη, μεράκι, ενθουσιασμό, αυταπάρνηση, ταλέντο, έδωσε πάρα πολλά και μπορεί να δώσει πολύ περισσότερα κάτω από σωστή και οραματική καθοδήγηση;
• Πως αυτό κατοχυρώθηκε και διασφαλίσθηκε με βάση τα συμφωνημένα…;

Και αν τυχόν οι παραπάνω προβληματισμοί / συνειρμοί, ενισχυτικοί των δικών σας κ. Σπύρου, παραγνωρίζονταν, μήπως πραγματικά πρέπει να απαντήσει η αγορά στα απλούστερα των ερωτημάτων :

1. Γιατί μετά από τόσα χρόνια, το ποσοστό των ασφαλίστρων ως ποσοστό του ΑΕΠ, κυμαίνεται στο τόσο χαμηλό περί το 2,5%;
2. Εκτιμά αλήθεια ότι οφείλεται στην έλλειψη ασφαλιστικής παιδείας των δυνητικών ασφαλιζομένων;
3. Το περιβόητο ελληνικό δαιμόνιο, γιατί τελικά δεν λειτουργεί ως μοχλός ανάπτυξης αλλά παλινωδίας, εκτός φωτεινών εξαιρέσεων;
4. Καταλήγοντας λοιπόν, διερωτάται κανείς “Ήταν στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζαμε / αρμενίζουμε;

Κατά την άποψή μου λοιπόν, όπως επιβεβαιώνεται από την καθημερινή μου επαγγελματική ενασχόληση και συμβολή στην αντιμετώπιση θεμάτων / διεκδικήσεων που πλέον παίρνουν την δικαστική οδό, το τι συμβαίνει στην ασφαλιστική αγορά, αποτελεί έναν από τους αντικατοπτρισμούς της επώδυνης εμπειρίας της οικονομικής πραγματικότητας που αργά και βασανιστικά θα βιώνουμε και θα καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε στα χρόνια που έρχονται, σηματοδοτώντας ότι «Τα προβλήματα που θα προκύπτουν και θα αναδεικνύονται, είναι το αποτέλεσμα μιας διαχρονικής “διαρροής υδάτων” που απλώς τώρα αρχίζουμε να την καταλαβαίνουμε, γιατί απλούστατα, τώρα άρχισε να “ξερνάει ο τείχος”…», αγγίζοντας πλέον κάθε πτυχή του οικονομικού γίγνεσθαι αλλά και της γενικότερης, υποδομής, δομής  και λειτουργίας μας ως κοινωνία…


Με εκτίμηση,

Νίκος Ι. Φιοράντης
Οικονομολόγος – Πραγματογνώμονας
Τεχνικός Σύμβουλος / Μεσολαβητής / Εμπειρογνώμονας