Άρθρο του κ. Μελά Γιαννιώτη

Στον χώρο των ασφαλιστικών δραστηριοτήτων επικρατεί η τάση γενικευμένης χρήσης των μιγμάτων και όχι καθαρών πραγμάτων. Έτσι έχουμε τις νομιμοφανείς Μικτές ή μιγματικές ασφαλιστικές επιχειρήσεις, παράλληλα με τις δια νόμου χωριστές Ζωής μόνον και χωριστές Γενικών Κλάδων, μόνον, που είναι και άμικτες και άμιγμες!

Το «μίγμα» αυτό των νομιμοφανών Μικτών και των νομίμων χωριστών, είναι ένα σχετικά πρόσφατο εφεύρημα παράνομου ανταγωνισμού και παράνομου πλεονεκτήματος των πρώτων προς τις δεύτερες, που απαγορεύεται και αποκλείεται από εκείνη την θεμελιώδη διάταξη του Συντάγματος (άρθρο 4), που λέγει ισχυριζόμενο ότι «οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου».

Επειδή όμως, κατά πράξη και διμερείς συμφωνίες, οι ξένοι και οι μη Έλληνες είναι υπεράνω του ελληνικού νόμου, παρά το γεγονός ότι ο ελληνικός Αστικός Κώδικας (πάλι άρθρο 4) ισχυρίζεται και αυτός ότι ο «αλλοδαπός απολαύει όσα και ο ημεδαπός αστικά δικαιώματα» και επειδή πάλι το Σύνταγμα των Ελλήνων ισχυρίζεται (πάλι στο άρθρο 4, παρ. 7) ότι δήθεν «τίτλοι ευγένειας ή διάκρισης ούτε απονέμονται, ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες», γραφή και δράση που σημαίνει ότι σε ξένους απονέμονται και αναγνωρίζονται στην Ελλάδα, πρέπει να δεχθούμε ότι όλα αυτά οδηγούν κάποιους πονηρούς να υποδύονται τους «ξένους» στην Ελλάδα και νομιμοφανέστατα να κατέχουν δημόσιους ελληνικούς τίτλους «ευγένειας» και «διάκρισής» τους έναντι των άλλων και ομοειδών, όπως συμβαίνει από το έτος 1985 με τις Μικτές και τις Άμικτες ελληνικές ασφαλιστικές επιχειρήσεις και αναλόγως των συμφερόντων αυτών.

Έτσι και για καλούς εμπορικούς λόγους, 12 Μικτές ασφαλιστικές επιχειρήσεις στην Ελλάδα, των αντισυνταγματικών εφευρέσεων, είναι νομιμοφανώς «καθαρότερες» των άλλων πενταπλάσιων καθαρά συνταγματικών και Άμικτων!
«Ασκολσούμ Εφέντη» και «Γκρέκο Μασκαρά», λέγουν οι γείτονές μας, ανατολικά και δυτικά.

Έχουμε όμως και άλλη παράλληλη εφεύρεση και ονομασία «Μικτής» ασφαλιστικής επιχείρησης, που είναι αυτή του κλάδου «18 Βοήθεια». Δηλαδή εδώ η έννοια της «Μικτής» λειτουργεί εντελώς αντίθετα, όπου ένας κλάδος μίας ασφαλιστικής επιχείρησης θεωρείται και είναι -μας λέγουν δια «νόμου»- «Μικτή»… επιχείρηση! Η αιτιολογία για όλα αυτά είναι ότι μπορεί να χρησιμοποιεί για την εξυπηρέτηση των ασφαλισμένων της δικά της μέσα και προσωπικό, αλλά και τρίτων (δανεικά), χωρίς -λέγει ο νομιμοφανής και εδώ νόμος- να θεωρείται η αμοιβή αυτών των τρίτων και όλως άσχετων με τον ασφαλισμένο και δικαιούχο συμβατικής παροχής ως κόμιστρο, όπως και είναι!

Αυτή η «Μικτή» ασφαλιστική του ενός κλάδου ασφαλίσεων χρησιμοποιείται νομιμοφανώς για να συγκαλύψει δύο ανόμοιες και άνισες επιχειρήσεις από πλευράς κεφαλαίων, επενδύσεων, μέσων και κυρίως προσωπικού, δαπανών και εξόδων, ως δήθεν ίδιων και ίσων μεταξύ τους. Εδώ και δια… νόμου(!) «κοντοί και ψηλοί» είναι… ίσοι! Τέτοια και τόσα τα δια νόμου… εφευρήματα!

Πρόκειται για φαιδρές, όσο και πονηρές διακρίσεις στην λήψη κρατικής άδειας λειτουργίας επιχειρήσεων «Οδικής Βοήθειας», όπως ονομάσθηκαν κατά ασύμβατο προς την Κοινοτική Οδηγία 84/641/ΕΟΚ τρόπο και η οποία ενσωματώθηκε στην εθνική μας νομοθεσία με το Π.Δ. 103/90 και τροποποίησε τον Ν.Δ. 400/70 για τις ασφαλιστικές επιχειρήσεις, που όταν ασκούν τον κλάδο 18 Βοήθεια, δεν μπορούν να ονομασθούν «Οδικής Βοήθειας», επειδή ο ασφαλιστικός κλάδος αυτός ονομάζεται «Τουριστική Βοήθεια» ή απλά «Βοήθειας», που συμπεριλαμβάνει και τις δραστηριότητες του ανύπαρκτου ασφαλιστικά κλάδου «Οδικής Βοήθειας», ενώ, αντίθετα, όσες μη ασφαλιστικές επιχειρήσεις έλαβαν άδεια του ανύπαρκτου στο Κοινοτικό Δίκαιο «Κλάδου Οδικής Βοήθειας» (ελληνική εφεύρεση), δεν μπορούν να ονομασθούν και ούτε να ασκήσουν Τουριστική Βοήθεια ή Βοήθεια, επειδή αυτή είναι ασφαλιστική δραστηριότητα.

Αυτές οι διακρίσεις αδειών αφορούν την πρώτη κατηγορία επιχειρήσεων, υπό την ονομασία «Αυτόνομη Πανελλαδική Επιχείρηση», που απαιτεί πολυδάπανη και με πολλά κεφάλαια λειτουργία και προσφορά υπηρεσιών, μόνον και αποκλειστικά, με ίδια μέσα και προσωπικό (υψηλού μεγέθους δηλαδή επιχείρηση) και με δεύτερη κατηγορία άδειας λειτουργίας την εφεύρεση της «Μικτής» λεγόμενης επιχείρησης, η οποία ούτε υποχρεωτικά πανελλήνια είναι, ούτε αποκλειστικά δικά της κεφάλαια, μέσα και προσωπικό υποχρεούται να διαθέτει, αλλά μπορεί να τα «νοικιάζει» από άλλους και τρίτους, που και αυτοί, για να έχουν δική τους άδεια με δικά τους μέσα, διαθέτουν κεφάλαια, προσωπικό και πελάτες, οπότε γίνεται φανερό ότι οι λεγόμενες «Μικτές» είναι μικρές και χωρίς μεγάλες δυνατότητες επιχειρήσεις, εντελώς ανόμοιες και καθόλου ίσες με τις Αυτόνομες. Ασφαλιστική επιχείρηση όμως, με κεφάλαια και μέσα τρίτων για την εκπλήρωση των συμβατικών της υποχρεώσεων, δεν νοείται και δεν είναι ασφαλιστική.

Απόδειξη όλων αυτών είναι το γεγονός ότι, μεταξύ όλων των ασφαλιστικών επιχειρήσεων και των άλλων εμπορικών και μη ασφαλιστικών επιχειρήσεων, που λειτουργούν στην Ελλάδα, μία μόνον ασφαλιστική επιχείρηση της Θεσσαλονίκης είχε τις οικονομικές δυνατότητες, τα μέσα και το προσωπικό και μόνον αυτή έλαβε άδεια ως Αυτόνομη Πανελλαδική Επιχείρηση Βοήθειας, ενώ όλες οι άλλες, ασφαλιστικές και μη, έλαβαν άδεια ως «Μικτές», είτε διότι δεν είχαν την απαιτούμενη οικονομική επιφάνεια, είτε διότι επέλεξαν και απέφυγαν την επένδυση κεφαλαίων και τις τεράστιες δαπάνες που απαιτεί η Αυτόνομη Πανελλαδική άδεια. Και από το σοβαρό σημείο αυτό, που δήθεν «διέλαθε» της προσοχής των αρμοδίων, αρχίζει μία άλλη σειρά, όπως και στις καθ΄ αυτό Μικτές ασφαλιστικές, φαιδρών και πονηρών μιγματασφαλιστικών εφευρέσεων πνιγμού των περί Κανόνων Ανταγωνισμού διατάξεων.

Το σοβαρότερο όλων είναι ότι, κατά «νομιμοφάνεια», ανταγωνίζονται αθέμιτα και ανήθικα όλες οι κατ΄ επιλογή ή ανάγκη τους «μικρές» την μία και αποδεδειγμένα Μεγάλη, τουλάχιστον στην ίδια και αυτή επαγγελματική δραστηριότητα της Βοήθειας ή έστω και ασύμβατα προς το υπερισχύον Κοινοτικό δίκαιο, «Οδικής Βοήθειας», χωρίς αυτό να μπορεί να το γνωρίζει το τελικό θύμα της όλης αυτής μεθόδευσης, που είναι ο καταναλωτής «Μικτών» Υπηρεσιών, δηλαδή τρίτων και άσχετων, εναντίον των οποίων δεν μπορεί να στραφεί και με τους οποίους δεν έχει συμβατική σχέση.

Εδώ και με ελληνικό νομοθετικό εφεύρημα, ο καταναλωτής εξαπατάται, αφού οι «Μικτές» έγιναν «ίσες και ίδιες» με τις «Αυτόνομες», οπότε συνέβη το αναμενόμενο και μη αποφευκτέο!

Άργησαν, αλλά δεν ξέχασαν, να μας πιάσουν από το αυτί τα αρμόδια Κοινοτικά Όργανα για τις χοντρές και πονηρές παραβάσεις αυτές, που εξυπηρετούν λίγα και συγκεκριμένα εμπορικά συμφέροντα των εμπνευστών τους.

Σύρεται και ευτελίζεται ξανά η Ελλάδα, δηλαδή βούτυρο στο παντεσπάνι της τοκογλυφίας και ο τελικός λογαριασμός στέλνεται, όπως πάντα, στον δύστυχο και απροστάτευτο Έλληνα φορολογούμενο πολίτη. Εδώ και τα διεθνή διπλώματα ευρεσιτεχνιών στην ξέφραγη Ελλάδα.
Η μιγματομανία ή μικτομανία στις ασφαλιστικές δραστηριότητες δεν περιορίζονται στα παραπάνω φαιδρά και πονηρά.

Έχουν χρήση, ευρύτατη μάλιστα, σε άλλες ορθές, καθαρές και κατανοητές ασφαλιστικές καλύψεις, όπως είναι η από τον νόμο προβλεπόμενη «Μικτή Ασφάλιση Ζωής» (θανάτου και επιβίωσης) και όπως είναι η λεγόμενη «Μικτή» ασφάλιση αυτοκινήτου (ίδιες ζημίες, πυρός, κλοπής κ.λπ.).

Από τις «Μικτές» ασφαλιστικές καλύψεις όμως, μέχρι τις «Μικτές» άδειες λειτουργίας, υπάρχει τεράστια διαφορά και η οποία ούτε έντιμη είναι, ούτε ηθική και ούτε δίκαιη, οπότε δεν είναι ούτε και νόμιμη.


Μελάς Γιαννιώτης
Θεσσαλονίκη, Φεβρουάριος 2010