Παρατηρώντας την επανάληψη του ίδιου έργου, αυτή την φορά στην εμβληματική Γλυφάδα, διερωτώμαι πόσο «φυσικές» είναι πολλές φορές οι καταστροφές.

Γιατί, αν έχουμε κτίσει στα βουνά, μετά τα έχουμε κάψει και μετά έχουμε συνεχίσει να κτίζουμε ακόμα και μέσα στους χειμάρρους, δεν βλέπω με ποια λογική τις συνέπειες της δικής μας συμπεριφοράς τις θεωρούμε φυσικές, ή  μεταφυσικές (η κακιά η ώρα) και όχι ανθρώπινες καταστροφές.

Βέβαια, αν το δούμε έτσι, ανοίγει το κουτί της Πανδώρας και ανατρέπονται όλα. Γιατί όταν φταίει ο άνθρωπος (ως φυσικό, ή ως νομικό πρόσωπο) εμφανίζονται (εγείρονται στα Νομικά) ζητήματα Αστικής Ευθύνης.

Και όταν το νομικό πρόσωπο είναι η Κρατική Οντότητα, (που δίνει τις άδειες)….Όπς!

Δύσκολα πράγματα και πολύ αργά για δάκρυα Στέλλα (Μελίνα στον ρόλο).

Αλλά, αν θα έπρεπε το Δημόσιο να ξέρει ότι θα είχε νομικές ευθύνες, θα όφειλε και να ασφαλίζεται.

Νέο «Όπς!».

Θα ήταν όμως το Δημόσιο αποδεκτός ως κίνδυνος ? (Με τέτοιο ιστορικό).

Τέλος πάντων, θα γινόταν όμως πιο προσεκτικό, ώστε να πληρεί τις προδιαγραφές αποδεκτού κινδύνου.

Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι κακή ιδέα να αξιολογεί τις αποφάσεις του και με αυτό το κριτήριο, για να αυτοσυγκρατείται το ίδιο.

Λέμε τώρα….