Όταν η Ύδρα ήταν της μόδας, στα ‘50ς, κάποιοι ανακάλυψαν την Μύκονο και στην συνέχεια τις Κυκλάδες. Ανέγγιχτες και εκθαμβωτικές.

Στα ‘60ς όσοι τις γνώρισαν ήσαν τυχεροί.

Στα ‘70ς οι μικρότερες ήσαν ακόμη ίδιες.

Στα ‘80ς, άντεχαν ακόμη, αλλά το τοπίο από γήινα χρώματα με ολίγες πινελιές από άσπρο, άρχισε να μεταβάλλεται.

Από κει και μετά χάθηκε ο έλεγχος.

Σήμερα, όταν κοιτάς την Μύκονο, ή την Πάρο απο το πλοίο, βλέπεις άσπρες πλαγιές με ολίγες γήινες πινελιές.

Μπορεί ακόμη όσοι τις βλέπουν για πρώτη φορά να τις θαυμάζουν. Αλλά θαυμάζουν ένα τοπίο, όχι όμως τις Κυκλάδες.

Το Κράτος, κάνοντας τα στραβά μάτια, εφάρμοσε τον ΓΟΚ που φτιάχτηκε για την Αθήνα στην μικροκλίμακα των Κυκλάδων, φτιάχνοντας τετραώροφα κτήρια, μετρώντας το μέσο ύψος στο πάνω μέρος του επικλινούς οικοπέδου.

Και έτσι φθάσαμε να συζητάμε για «ξαπλωτές» πολυκατοικίες στην Αμοργό, σκεπάζοντας τα γήινα χρώματα του τοπίου.

Θρασύτατη η επιλογή της λέξης αυτής. Σαν ξαπλώστρες στην άμμο, την οποία έχουμε επίσης πάψει να μπορούμε να διακρίνουμε.

Όμως έτσι, δεν αργεί η μέρα που δεν θα διακρίνουμε και τους επισκέπτες.

Το έκαναν και άλλοι αυτό το λάθος και κλαίνε ακόμη.