Η εικόνα της πόλης στην εποχή του κορωνοϊού με άδειους δρόμους, κλειστά καταστήματα, περιπολίες αστυνομικών και μπλόκα παντού είναι συνέπεια του φόβου και της πρόληψης κυρίως της επιδημίας που απειλεί τους κατοίκους της. Ανάλογη εικόνα παρουσιάζουν όλες οι μικρότερες πόλεις καθώς και όλη η επαρχία, με τη διαφορά ότι λόγω της πυκνότητάς τους και των ιδιαίτερων σχέσεων μεταξύ των κοινωνικών ομάδων που τις συγκροτούν και τις απασχολήσεις στην ύπαιθρο, η κίνηση των ανθρώπων ελάχιστα έχει περιοριστεί. Περισσότερο την περιορίζει ο χειμώνας παρά τα μέτρα ενώ η επιτήρηση των μέτρων είναι από διακριτική πολλές φορές έως ανύπαρκτη λόγω και των «συγγενειών» που υπάρχουν.

Εκεί που ποτέ δεν μπορεί να είναι επαρκής η επιτήρηση, είναι η μητροπολιτική Αθήνα, η Θεσσαλονίκη που βρίσκεται σε ιδιαίτερα δεινή θέση από την επιδημία κι άλλες μικρότερες που διαθέτουν και πανεπιστημιακά ιδρύματα, όπως η Πάτρα, τα Γιάννενα, το Ηράκλειο. Ειδικά σήμερα η Αθήνα που βλέπει τους δείκτες της επιδημίας να καλπάζουν στην Βόρεια Ελλάδα ανησυχεί και καλώς ή κακώς, θεωρεί τον έλεγχο της Αστυνομίας απαραίτητο.

Αυτό όμως δεν είναι πρωτοφανές φαινόμενο, ειδικά στο κέντρο της πόλης καθώς τα την τελευταία δεκαετία και πιο πολύ στα πρώτα χρόνια των μνημονίων η πόλη έζησε κάποιες από τις χειρότερες στιγμές στην ιστορία της, Στιγμές οι οποίες κατά εθιμικό τρόπο πλέον επαναλαμβάνονταν κάθε χρόνο στις επετείους του Πολυτεχνείου, την Πρωτομαγιά και με κάθε ευκαιρία γίνονταν πρωτοφανή επεισόδια με πρωταγωνιστές τους αιώνιους «γνωστούς – αγνώστους» και την Αστυνομία. Θύματα αυτής της κατάστασης ήταν πάντα ήταν το κέντρο της πόλης που έκανε μέρες να συνέλθει μετά από κάθε τέτοια «επέτειο» και φυσικά τις επιχειρήσεις που πλήρωναν τα σπασμένα κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Τα πράγματα άλλαξαν προς το χειρότερο μετά την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου 2008 από έναν ανεπαρκή και καθόλου ψύχραιμο αστυνομικό στα Εξάρχεια. Από την στιγμή που μαθεύτηκε το γεγονός, η πόλη μπήκε στο στόχαστρο διαφόρων ομάδων με πολιτική αναφορά στην Αριστερά όλων των αποχρώσεων και των εγκληματικών συμμοριών που βρήκαν την ευκαιρία να προβούν σε απίστευτους βανδαλισμούς, καταστροφές και λεηλασίες επί μέρες ενώ η τότε κυβέρνηση φάνηκε δειλή για να τους αντιμετωπίσει, ανίκανη να προστατεύσει τις περιουσίες και να επαναφέρει την τάξη στην πόλη. Μια εβδομάδα η Αθήνα μύριζε καμένο και η εορταστική περίοδος που ακολούθησε ήταν από τις πιο θλιβερές που έζησε το κέντρο της πόλης.

Από εκείνη την ημέρα ξεκινούν όλα που διέλυσαν την πόλη στην περίοδο του λεγόμενου αντιμνημονιακού αγώνα που η Ιστορία θα κρίνει ως την πιο άγονη περίοδο για την κοινωνία και την δημοκρατία στην Ελλάδα και ως μια εποχή χαμένων ευκαιριών. Μια περίοδο που οδήγησε ολόκληρη την χώρα σε τρομακτικά αδιέξοδα και διέλυσε ολόκληρες κοινωνικές ομάδες και τάξεις εργαζομένων. Από τότε και πέρα αρχίσαμε να βλέπουμε τις δυνάμεις της Αστυνομίας στους δρόμους, πράγμα για όποιον έβλεπε και πίσω από την εικόνα, δεν προοιωνίζονταν πάντα ευχάριστες εξελίξεις στην πόλη η οποία ζούσε πολλές ώρες σε κατάσταση πολιορκίας και επιφυλακής για το ξέσπασμα επεισοδίων.

Με την επιδημία συμβαίνει το αντίθετο. Μπορεί κάποιοι να μην βλέπουν με καλή διάθεση την παρουσία της Αστυνομίας στους δρόμους αλλά είναι πολλοί οι άλλοι που ανακουφίζονται  αν ξέρουν πως είναι εκεί για να εμποδίσουν την εξάπλωση της επιδημίας κάνοντας ελέγχους και κόβοντας πρόστιμα. Το πράγμα μοιάζει λίγο παράλογο, αλλά έτσι γίνεται για να νομίζουμε πως είμαστε ασφαλείς. Βλέποντας όμως την κατάσταση στην διπλά πολιορκημένη από την επιδημία και τον φόβο των επεισοδίων πόλη, με την Αστυνομία πανταχού παρούσα μελαγχολεί γιατί απλά, σε μια περίοδο τέτοιας ανασφάλειας για όλο τον πληθυσμό ανεξαιρέτως κάποιοι θέλουν να παίξουν το παλιό γνωστό παιχνίδι  που πάντα οδηγούσε σε καταστροφές και νέα αδιέξοδα για όλη την κοινωνία.

Στις φωτογραφίες, κλειστό το κέντρο της Αθήνας στην επέτειο του Γρηγορόπουλου το 2015.  

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.