Απορρίφθηκε η αγωγή του Δρος Νεόφυτου Νεοφύτου για δυσφήμηση
Το δικαστήριο έκρινε πως τα δημοσιεύματα του συγκροτήματος «Δίας» και του «Σίγμα» για «κομπίνα γιατρού» δεν ήταν δυσφημιστικά, δεν φωτογράφιζαν τον ενάγοντα και πως «οι δημοσιογράφοι είχαν καθήκον να πληροφορήσουν το κοινό»

Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας απέρριψε με απόφασή του, ημερομηνίας 29 Ιανουαρίου 2015, την αγωγή για δυσφημιστικά δημοσιεύματα και λίβελο που καταχώρισε ο νευροχειρουργός Νεόφυτος Νεοφύτου, εναντίον του Εκδοτικού Οίκου «Δίας», των δημοσιογράφων Χριστόφορου Παπαστυλιανού και Γιώργου Μιχαηλίδη, καθώς και του τηλεοπτικού σταθμού του συγκροτήματος «Σίγμα», σύμφωνα με δημοσίευμα της κυπριακής εφημερίδας «Σημερινή». Την υπόθεση εκ μέρους των εναγομένων χειρίστηκε ο δικηγόρος Μ. Μιχαήλ, εκ μέρους του γραφείου Κολοκασίδης Χατζηπιερής & ΣΙΑ, ενώ υπέρ του ενάγοντος, ο δικηγόρος Δ. Κούτρας, εκ μέρους του γραφείου Δημήτρης Κούτρας & ΣΙΑ.

Αξίωσε αποζημιώσεις

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, ο Νεόφυτος Νεοφύτου αξίωσε από τους εναγομένους γενικές, τιμωρητικές και ειδικές αποζημιώσεις για δυσφήμηση και λίβελο εναντίον του, βασιζόμενος σε σειρά δημοσιευμάτων της εφημερίδας «Σημερινή», καθώς και τηλεοπτικές μεταδόσεις του «Σίγμα» και του ραδιοφωνικού σταθμού «Ράδιο Πρώτο». Καταχωρίσθηκαν αντίγραφα δημοσιευμάτων, που φέρουν ημερομηνίες 17/10/2006, 18/10/2006, 19/10/2006, υπό τους τίτλους «Κομπίνα με πλαστογραφημένα τιμολόγια», «Η αυστριακή Αστυνομία αναζητεί Κύπριο γιατρό», «Λερναία Ύδρα η ιατρική κομπίνα στην Αυστρία», «Άνω κάτω οι ασφαλιστικές εταιρείες», «Στην Εισαγγελία η καταγγελία για τα πλαστά τιμολόγια», «Με πλοκάμια η ιατρική κομπίνα», «Άλλες 4 υποθέσεις σε βάρος γιατρού». Στην αγωγή γίνεται αναφορά και για δημοσίευμα ημερομηνίας 21/1/2007, χωρίς να παρατίθεται οποιοδήποτε αντίγραφο. Επίσης, γίνεται αναφορά ότι τα δημοσιεύματα αναμεταδόθηκαν από το «Σίγμα» και το «Ράδιο Πρώτο». Στο δικαστήριο κατατέθηκαν ψηφιακοί δίσκοι με εκπομπές του τηλεοπτικού σταθμού.

Κάλυπταν τη διερεύνηση καταγγελίας

Τα επίδικα δημοσιεύματα αναφέρονταν σε διερευνώμενη υπόθεση απάτης ή κομπίνας σχετικά με τιμολόγια για εγχειρήσεις που φέρεται να έγιναν σε ασθενείς από Κύπριο γιατρό στην Αυστρία και η οποία καταγγέλθηκε από ασφαλιστικές εταιρείες και το Υπουργείο Υγείας στις αρμόδιες Αρχές. Τα τότε διερευνώμενα αδικήματα αφορούσαν πλαστογραφία ιατρικών πιστοποιητικών και εγγράφων, και απόπειρα απόσπασης χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις, με ύποπτο τον ενάγοντα. Τα δημοσιεύματα αναφέρονταν στο τι καταγγέλθηκε, ποιες ήταν οι ενέργειες τόσο των ασφαλιστικών εταιρειών όσο και του Υπουργείου Υγείας, με τη συνδρομή και της Κυπριακής Πρεσβείας στην Αυστρία, αλλά και του Νοσοκομείου της Βιέννης, για διαλεύκανση της υπόθεσης.

Φιλοξενούνταν δηλώσεις των τότε Υπουργών Υγείας και Δικαιοσύνης, του Κύπριου Πρέσβη στη Βιέννη και εκπροσώπων ασφαλιστικών εταιρειών. Οι εναγόμενοι παραδέχθηκαν τη δημοσίευση των επίδικων δημοσιευμάτων στην εφημερίδα, αλλά αρνήθηκαν ότι αυτά είναι δυσφημιστικά και κακόπιστα, προβάλλοντας περαιτέρω τη θέση ότι αυτά είναι προνομιούχα και έγιναν καλή τη πίστει. Τα γεγονότα δε, που αναφέρονται σ’ αυτά, όπως υποστήριξαν, είναι αληθή και συνιστούν σχόλια, έκφραση γνώμης και κριτική επί θέματος δημοσίου ενδιαφέροντος. Σημειώνεται ότι η ποινική διερεύνηση της υπόθεσης δεν μετουσιώθηκε σε ποινική δίωξη του γιατρού.

«Η μαρτυρία δεν είναι πειστική»

Το γενικό νόημα των δημοσιευμάτων, όπως διαπιστώνει στην απόφασή του το δικαστήριο, ήταν ότι η διερεύνηση βρισκόταν στα αρχικά στάδια, χωρίς δηλαδή να έχει κριθεί ένοχος ο αναφερόμενος σ’ αυτά Κύπριος γιατρός. Τονίζεται, επίσης, ότι κανένα από τα επίδικα δημοσιεύματα δεν έκανε ονομαστική αναφορά στον ενάγοντα. Επίσης, «σαφώς δεν εκφράζεται είτε άποψη, είτε αφήνεται υπονοούμενο ότι ο ενάγων ήταν ένοχος». Το δικαστήριο προσθέτει ότι η μαρτυρία του ενάγοντος, ότι τα δημοσιεύματα φωτογραφίζουν τον ίδιο, «δεν κρίνεται πειστική». Η υπεράσπιση των εναγομένων παρουσίασε μαρτυρίες που επιβεβαίωσαν το αληθές της ουσίας των δημοσιευμάτων, με το δικαστήριο να τις κρίνει ως αξιόπιστες και αποδεκτές.

«Είχαν καθήκον ως δημοσιογράφοι»

Το δικαστήριο υπογραμμίζει στην απόφασή του ότι οι εναγόμενοι είχαν ως δημοσιογράφοι καθήκον να πληροφορούν το κοινό για τέτοια θέματα, όπως και το κοινό είχε το δικαίωμα να λαμβάνει αυτήν την πληροφόρηση. Απέρριψε τις θέσεις του ενάγοντος γιατρού για συνωμοσία μεταξύ εναγομένων και ασφαλιστικών εταιρειών, προκειμένου να τον πλήξουν. Το δικαστήριο ανέφερε χαρακτηριστικά ότι οι θέσεις του «έμειναν στη σφαίρα της εικασίας».

Προστίθεται στην απόφαση, ότι οι καταγγελίες, που καλύφθηκαν δημοσιογραφικά, «είχαν έρεισμα σε πραγματικά στοιχεία, τα οποία εύλογα έπρεπε να καταγγελθούν και να διερευνηθούν. Όσον αφορά τους ισχυρισμούς του ενάγοντος, ότι οι εναγόμενοι δεν ζήτησαν να ακούσουν τις απόψεις του πριν τα δημοσιεύματα, παρά μόνο πήγαν μέρες αργότερα ή του μίλησαν τηλεφωνικά και δεν τους άρεσε που ήθελε να τους αναφέρει την αλήθεια, δεν αποδείχθηκαν». Ο ενάγων, αναφέρει το δικαστήριο, «δεν ήταν σε θέση να αναφέρει ούτε ποιος από πλευράς των εναγομένων του μίλησε, ούτε τι ακριβώς συζητήθηκε μεταξύ τους».

Καταλήγοντας το δικαστήριο αποφάνθηκε πως ο εναγόμενος «δεν απέδειξε ούτε και ότι τα σχόλια των δημοσιευμάτων ήταν κακόπιστα ή ότι η κριτική που ασκήθηκε δεν ήταν έντιμη έκφραση άποψης των εναγομένων. Ενόψει της πιο πάνω απόφασης του Δικαστηρίου, δεν τέθηκε θέμα εξέτασης της απαίτησης αποζημίωσης του γιατρού, «ούτε και θα μπορούσε να κριθεί θέμα βλάβης του ενάγοντος υπό τα προαναφερθέντα δεδομένα». Η αγωγή απορρίφθηκε με έξοδα υπέρ των εναγομένων και εναντίον του Νεόφυτου Νεοφύτου, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή.

Τι λέει η νομολογία

Το δικαστήριο αναφέρει στην απόφασή του ότι βάσει της σχετικής νομολογίας, «σε αγωγές δυσφήμησης με βάση την αντικειμενική εξέταση και ερμηνεία του επιδίκου κειμένου, καθώς και την έννοια του συνόλου του κατά την αντίληψη του μέσου, συνηθισμένου λογικού (βλ. Κουτσού ν. Αλήθεια Εκδοτική Εταιρεία Λτδ κ.ά. (2003) 1 Α.Α.Δ. 1198)». Γίνεται αναφορά και στην υπόθεση Εκδόσεις Λτδ ν. Παπαευσταθίου (2007) Α.Α.Δ. 856, σύμφωνα με την οποία σε υποθέσεις δυσφήμησης, το Δικαστήριο θα «πρέπει να προστατεύσει και να εξισορροπήσει δυο σημαντικά δικαιώματα, το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης», που κατοχυρώνεται από άρθρα του Συντάγματος.