Τις τελευταίες έξι δεκαετίες η Ταϊβάν υπήρξε το σημείο τριβής ανάμεσα στη Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι το 1986 ο Ντενγκ Ξιαοπίνγκ την είχε χαρακτηρίσει το «μοναδικό εμπόδιο» στις σινοαμερικανικές σχέσεις». Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε δεν προκάλεσε καμιά εντύπωση η οργή με την οποία αντέδρασε τη περασμένη εβδομάδα το Πεκίνο στην απόφαση της Ουάσιγκτον να πουλήσει στην Ταϊβάν όπλα αξίας 6,4 δις δολαρίων.

Συνήθως βέβαια μετά από μια περίοδο ταραχής οι σχέσεις μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Κίνας επανέρχονται στα φυσιολογικά τους, ουσιαστικά σε μια επαφή μεταξύ κρατών που ναι μεν δεν είναι θερμή αλλά δεν είναι σε καμιά περίπτωση και απειλητική. Και αυτό εικάζεται πως θα συμβεί και σήμερα παρά τα όσα ελέχθησαν και γράφτηκαν τις τελευταίες ημέρες περί επικίνδυνα τεντωμένου σχοινιού μεταξύ των δύο χωρών, ιδιαίτερα μετά την ανακοίνωση της επικείμενης συνάντησης του Μπαράκ Ομπάμα με τον Δαλάι. Κι αυτό γιατί η Κίνα η αναδυόμενη αυτή υπερδύναμη χρειάζεται προς το παρόν ακόμα τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο η πρώην υπερδύναμη έχει σίγουρα μεγάλη ανάγκη τη βοήθεια της Κίνας για να συνεχίσει να πρεσβεύει τα εθνικά της συμφέροντα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Όπως άλλωστε είχε πει και ο Μπιλ Κλίντον στη διάρκεια της πρώτης θητείας του στον Λευκό Οίκο όταν η Κίνα φτερνίζεται ο κόσμος αποκτά συνάχι.

Στη Κίνα εν τω μεταξύ πολιτικοί, οικονομολόγοι και ο στρατός έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα μετά από πολλές μελέτες και εξονυχιστικές αναλύσεις των αποτελεσμάτων τους ότι οι σχέσεις μεταξύ της Κίνας και των Ηνωμένων Πολιτειών είναι από τις πιο σημαντικές στον κόσμο. Υπάρχει πλέον η εκτίμηση σε όλες τις βαθμίδες της εξουσίας στο Πεκίνο ότι χωρίς την αμερικανική βοήθεια η Κίνα θα χρειαστεί πολύ χρόνο για να πετύχει την ευημερία για όλους τους πολίτες της την οποία το κομμουνιστικό κόμμα έχει υποσχεθεί στο λαό του και χρησιμοποιεί για να δικαιώνει τον τρόπο διακυβέρνησης του.

Από τη πλευρά τους και οι αναλυτές των διεθνών θεμάτων πιστεύουν ακράδαντα ότι δεν υπάρχουν δύο άλλες χώρες στον κόσμο τόσο εξαρτημένες η μία από την άλλη όσο είναι η Κίνα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το αντίστροφο. Χωρίς την αμερικανική αγορά, τις αμερικανικές επενδύσεις τα πράγματα δεν θα ήταν τόσο καλά και ευοίωνα στη Κίνα όσο είναι σήμερα. Από την άλλη πλευρά βέβαια ούτε οι Αμερικανοί θα κατάφερναν να επιβιώσουν της τρέχουσας οικονομικής κρίσης χωρίς τα φτηνά κινεζικά προϊόντα. Σε όλα αυτά μια μεγάλη αλήθεια που πρέπει να υπογραμμιστεί είναι ότι ούτε η αμερικανική κυβέρνηση θα μπορούσε να επιβιώσει αν η κεντρική τράπεζα της Κίνας δεν αγόραζε τόσο αμερικανικό χρέος. Και κατ’ αυτόν τον τρόπο δικαιώνεται τρόπο τινά ο καθηγητής ιστορίας και καλός γνώστης των παγκόσμιων οικονομικών ζητημάτων Νίαλ Φέργκιουσον ο οποίος έχει μιλήσει για την «Κιμέρικα», την ένωση δηλαδή των δύο αυτών κρατών σε μια ουσιαστικά οικονομία.