Δικαίωμα στους ασφαλισμένους του Οργανισμού Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών (ΟΑΕΕ) να αναγνωρίσουν χρόνο με τις διατάξεις του άρθρου 40 του ν. 2084/92 ή με τις διατάξεις ν. 3996/2011 για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος στην περίπτωση αποποίησης οφειλών πέραν της 20ετίας, δίνει σχετική εγκύκλιος του ταμείου.Eιδικότερα,στην εγκύκλιο  του ΟΑΕΕ, η Νομική Υπηρεσία του οργανισμού διευκρινίζει τα ακόλουθα:

Ως γνωστόν το δικαίωμα του Οργανισμού προς είσπραξη εισφορών παραγράφεται μετά από παρέλευση 20ετίας από τη λήξη του οικονομικού έτους, κατά το οποίο αυτές κατέστησαν απαιτητές.

Είναι γνωστό ότι ο ασφαλισμένος μπορεί να καταβάλλει τις εισφορές και μετά την ανωτέρω παραγραφή (παραιτούμενος ή άλλως μη υποβάλλων ένσταση παραγραφής) με το ισχύον ασφάλιστρο του χρόνου καταβολής και τις νόμιμες προσαυξήσεις. Τούτο διότι η παραγραφή αποτελεί νομικά ένσταση, η άσκηση της οποίας αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια του ασφαλισμένου.

Σε περίπτωση «αποποίησης των οφειλών», όπως έχει επικρατήσει να αποκαλείται υπηρεσιακά, υπάρχει η δυνατότητα αναγνώρισης χρόνου ασφάλισης, για θεμελίωση συνταξιοδότησης, οποιουδήποτε χρόνου, είτε δηλαδή με τους αναγνωριζόμενους χρόνους του Ν.2084/92, είτε με τον Ν.3996/2011, κατόπιν σχετικής αιτήσεως του ασφαλισμένου και σύμφωνα πάντα με τους όρους και προϋποθέσεις που τάσσουν οι ανωτέρω νόμοι. Δηλαδή η τυχόν «αποποίηση οφειλών» δεν τον στερεί από τέτοιο δικαίωμα».

Κατόπιν των ανωτέρω, διευκρινίζεται ότι ασφαλισμένος, ο οποίος αποποιείται οφειλόμενες εισφορές του πέραν της εικοσαετίας χρόνου, έχει δικαίωμα αναγνώρισης χρόνου ασφάλισης για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος οποιουδήποτε χρόνου εκ των προβλεπόμενων είτε στο άρθρο 40 Ν.2084/1992, είτε στο Ν.3996/2011 υπό τους όρους και τις προϋποθέσεις που τάσσονται από τις διατάξεις αυτές.

Διαβάστε παρακάτω ολόκληρη την εγκύκλιο.

ΘΕΜΑ: Δικαίωμα ασφαλισμένων αναγνώρισης χρόνων με τις διατάξεις του άρθρου 40 του Ν. 2084/92 ή με τις διατάξεις Ν. 3996/2011 για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος στην περίπτωση αποποίησης οφειλών πέραν της 20ετίας.

Με τις διατάξεις του άρθρου 17 του Π.Δ. 258/05 προβλέπεται ο χρόνος της παραγραφής του δικαιώματος του Οργανισμού προς είσπραξη εισφορών, η διακοπή της παραγραφής καθώς και το δικαίωμα του ασφαλισμένου να καταβάλλει τις εισφορές και μετά την παραγραφή αυτών, με το ισχύον ασφάλιστρο του χρόνου καταβολής και τις νόμιμες προσαυξήσεις.

Με τις διατάξεις του άρθρου 40 του Ν.2084/92 καθώς και με τις διατάξεις του Ν.3996/2011 παρέχεται στους ασφαλισμένους δικαίωμα αναγνώρισης των αναφερομένων σε αυτές χρόνων ασφάλισης εφόσον πληρούνται οι τασσόμενες από τις προαναφερθείσες διατάξεις προϋποθέσεις.

Για την εφαρμογή των προαναφερθεισών διατάξεων διευκρινίστηκαν από τη Νομική Υπηρεσία του Οργανισμού τα ακόλουθα:

Ως γνωστόν το δικαίωμα του Οργανισμού προς είσπραξη εισφορών παραγράφεται μετά από παρέλευση 20ετίας από τη λήξη του οικονομικού έτους, κατά το οποίο αυτές κατέστησαν απαιτητές.

Είναι γνωστό ότι ο ασφαλισμένος μπορεί να καταβάλλει τις εισφορές και μετά την ανωτέρω παραγραφή (παραιτούμενος ή άλλως μη υποβάλλων ένσταση παραγραφής) με το ισχύον ασφάλιστρο του χρόνου καταβολής και τις νόμιμες προσαυξήσεις. Τούτο διότι η παραγραφή αποτελεί νομικά ένσταση, η άσκηση της οποίας αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια του ασφαλισμένου.

Σε περίπτωση «αποποίησης των οφειλών», όπως έχει επικρατήσει να αποκαλείται υπηρεσιακά, υπάρχει η δυνατότητα αναγνώρισης χρόνου ασφάλισης, για θεμελίωση συνταξιοδότησης, οποιουδήποτε χρόνου, είτε δηλαδή με τους αναγνωριζόμενους χρόνους του Ν.2084/92, είτε με τον Ν.3996/2011, κατόπιν σχετικής αιτήσεως του ασφαλισμένου και σύμφωνα πάντα με τους όρους και προϋποθέσεις που τάσσουν οι ανωτέρω νόμοι. Δηλαδή η τυχόν «αποποίηση οφειλών» δεν τον στερεί από τέτοιο δικαίωμα».

Κατόπιν των ανωτέρω, διευκρινίζεται ότι ασφαλισμένος, ο οποίος αποποιείται οφειλόμενες εισφορές του πέραν της εικοσαετίας χρόνου, έχει δικαίωμα αναγνώρισης χρόνου ασφάλισης για θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος οποιουδήποτε χρόνου εκ των προβλεπόμενων είτε στο άρθρο 40 Ν.2084/1992, είτε στο Ν.3996/2011 υπό τους όρους και τις προϋποθέσεις που τάσσονται από τις διατάξεις αυτές.

Κάθε οδηγία αντίθετου περιεχομένου που έχει δοθεί, με έγγραφο ή προηγούμενη εγκύκλιο της Διοίκησης παύει να ισχύει.