Επίκαιρο άρθρο του Μελά Γιαννιώτη

Διαχρονικά προβάλλεται, τιμάται και διδάσκεται διεθνώς, ο μεγάλος φιλόσοφος Πλάτων της αρχαίας Αθήνας.

Όμως μεθοδικά αποκρύβεται το μέρος εκείνο στο έργο του «Συμπόσιον», που δια στόματος του μεγαλύτερου αρχαίου κωμωδιογράφου Αριστοφάνη, επίσης της αρχαίας Αθήνας και μίας γενιάς πριν από τον Πλάτωνα, αναφέρεται σε «τετράποδο, τετράχειρο, διπρόσωπο κ.λπ γένος ανθρώπων»!

Γράφει λοιπόν στο «Συμπόσιον, 189» τα εξής:
«Η γάρ πάλαι ημών φύσις ουχ αύτη ήν, ήπερ νυν, αλλά αλλοία. Πρώτον μέν γάρ τρία ήν τα γένει τα των ανθρώπων, ούχ ώσπερ νύν δύο, άρρεν και θήλυ, αλλά τρίτον προσήν κοινόν αμφοτέρων τούτων, ανδρόγυνον τότε τούνομα εξ αμφοτέρων κοινόν του τε άρρενος και θήλεος. Νυν δε ούκ έστιν αλλ’ ή εν ονείδει» και δηλαδή υπάρχει ως ντροπή το «ανδόγυνον» γένος σ’ ένα άτομο.

Αμέσως μετά λέγει ο Αριστοφάνης, δια γραφής Πλάτωνα, ότι τότε, όταν υπήρχε το γένος ανθρώπων αυτό, ολόκληρο το σώμα και σχήμα τους ήταν…στρογγυλό! Είχε τέσσερα πόδια και τέσσερα χέρια, δύο πρόσωπα πανομοιότυπα αλλά αντίθετα το ένα από το άλλο, σε έναν λαιμό και πάνω από τα πρόσωπα, είχε ένα κεφάλι με τέσσερα αυτιά και δύο γεννητικά όργανα!

Για όλα τα άλλα, γράφει, ο καθένας μπορεί να συμπεράνει ανάλογα, από τα ήδη λεχθέντα.

«Κωμικά και φαντασιώδη», θα σκεφθείτε ότι είναι όλα αυτά, όπως και πράγματι είναι. Μέσα όμως από τα φαντασιώδη αρχαιοελληνικά, κωμικά και τραγικά, έβγαινε, καθαρά και κατανοητά, το δίδαγμα, που αυτό βραβεύονταν και αυτό παραμένει ακατάλυτο στον χρόνο, αδιαφόρως εποχών και καταστάσεων, παρά το γεγονός ότι η μετέπειτα ανθρωπότητα καθηλώθηκε, δια «του άρτου και των θεαμάτων» των Ρωμαίων και συνεχιστών τους, στις κωμικοτραγωδίες μόνον, χωρίς ηθικοπλαστικά διδάγματα, αφού μοναδικός σκοπός αυτών είναι η αδίστακτη αρπαγή και άνοδος πατώντας επί πτωμάτων και ερειπίων.

Από τα επόμενα ίσως θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε το αναζητούμενο δίδαγμα, δια του «Συμποσίου» και ποιοι εναντίον ποιων το διαστρεβλώνουν και το εφαρμόζουν για τους δικούς τους σκοπούς.

Περπατούσε όρθιος, λέγει ο μέγας «πλακατζής» Αριστοφάνης, δια γραφής Πλάτωνα, αυτός ο τετράποδος και τετράχειρος «ανδρόγυνος» άνθρωπος και προς κάθε κατεύθυνση, αλλά όταν ήθελε να ορμήξει και να επιτεθεί γινόταν στρογγυλή σφαίρα, όπως ο Ήλιος, η Γη και η Σελήνη, απ’ όπου είχε καταγωγή.

Και αλίμονο σε ό,τι και όποιον εύρισκε στο πέρασμά του, αφού είχε τρομακτική δύναμη αλλά και τέτοια αλαζονεία ώστε τόλμησε να ανέβει ακόμη και προς τον Όλυμπο, βάζοντας το Πήλιο πάνω στον Κίσσαβο (Όσσα), για να συγκρουσθεί με τον Δία και τους άλλους θεούς.

Συγκαλεί, ενώπιον της απειλής αυτής, «Συμβούλιο Κορυφής» ο Δίας για να αποφασισθεί ο τρόπος αντιμετώπισης των εισβολέων και επιτιθέμενων σφαιρών-τεράτων, αλλά όπως συνήθως συμβαίνει και σήμερα σε παρόμοια Συμβούλια απόφαση και λύση δεν υπάρχει πριν από το άνωθεν «τηλεφώνημα» ή την αόρατη «επιφοίτηση».

Δώδεκα θεοί και αμέτρητοι άλλοι θεΐσκοι και δαίμονες, όπως και σήμερα, δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν μεταξύ τους.

Τότε αναγκαστικά βρήκε λύση ο Δίας, αφού δεν είχε από πάνω του άλλον να του «τηλεφωνήσει» και είπε στους θεούς: «Δεν θα τους κάψουμε, όπως κάναμε με τους Γίγαντες και άλλα τέρατα. Γιατί αν το κάνουμε αυτό δεν θα έχουμε τους τζάμπα δυνατούς υπηρέτες μας και ούτε τις θυσίες τους» (σήμερα λεγόμενες άκομψα ως «αρπαχτές»). «Θα κάνουμε κάτι εξυπνότερο και επωφελέστερο, αδάπανο και πολύ καλό: Θα τους διχοτομήσουμε και θα τους αδυνατίσουμε, αναγκάζοντάς τους να περπατούν μόνον με δύο πόδια. Αν και πάλι δεν συμμορφωθούν και σηκώσουν κεφάλι, τότε θα τους ξαναδιχοτομήσουμε και θα τους αναγκάσουμε να περπατούν με ένα πόδι» (ένα μάτι, μισό κεφάλι, κ.λπ).

«Ταύτα ειπών έτεμνε τους ανθρώπους δίχα, ώσπερ οι τα όα τέμνοντες ή οι τα ωά ταις θριξίν».

Τα υπόλοιπα του «διχοτομικού» μέρους του Συμποσίου Πλάτωνος είναι άκρως ερωτικά και σχετικά με την «αναζήτηση του ετέρου ημίσεως» ως εκ της αρχικής διχοτόμησης του «ανδρόγυνου», που διατηρείται και λέγεται παπαγαλιστί μέχρι σήμερα, χωρίς να διδάσκεται, πουθενά και από κανέναν «παντογνώστη», πόθεν και πώς προήλθε.

Η άγνωστη και όλως δολίως θαμμένη αρχαιοελληνική λέξη όα σημαίνει ίδιους και ομοιόμορφους καρπούς ενός «τσαμπιού» του αυτοφυούς καρποφόρου και με πριονωτά φύλλα δένδρου ονομασίας του ως «σουρβιά» και οι καρποί του λέγονται «σούρβα» (όα) με προχριστουγεννιάτικες εορτές υπέρ αυτών στη σημερινή Δυτική Μακεδονία (ίσως και αλλού) βεβαιότατης και αποδεικτικότατης εδώ αρχαιοελληνικής προελεύσεώς τους.

Επ’αυτών και αν έχετε αμφιβολίες μπορείτε να ρωτήσετε και το μωσαϊκό των σημερινών Σκοπιανών και αναγνωρισιών τους βέβαια επί γης, αφού «γνωρίζουν άπταιστα» τα αρχαιοελληνικά στα «σκλαβο-βαρβαρικά» τους γλωσσικά ως απόγονοι των αρχαίων... Μακεδόνων!! Επομένως γνωρίζουν και παίζουν στα μακροδάχτυλά τους και τα όα και τα..ωά! Προφανώς και το γνωστό «ουάου» από εδώ προήλθε!

Τα εμβόλιμα διδάγματα αυτά, για τα αρχαιοελληνικά και όλως ανθελληνικά τώρα καλοθαμμένα όα (θηλυκό, η όα), αφορούν και απευθύνονται ειδικότερα στους δύστυχους και εξαπατημένους Μετανάστες και Πρόσφυγες που βουλιάζουν την Ελλάδα προσπαθούντες να κατευθυνθούν σε ήδη σιδερόφραχτη χώρα ως δήθεν «Μακεδονία», όπως την αποκαλούν εντός της Ελλάδος και εντός της Μακεδονίας της, χωρίς να ξαναστέλλονται εκεί απ’όπου ήρθαν για να διαπιστώσουν την άγρια εξαπάτησή τους και να επιστρέψουν, αν επιθυμούν, γνωρίζοντες πλέον ότι το όνομα Μακεδονία και εκτός Ελλάδος είναι ο τρόπος και το μέσο τής όλης ουσιαστικά εξαπάτησής τους για την αναζήτηση «παραδείσων» από τους πραγματικούς… «νονούς»!

Δηλαδή στην ουσία και πράξη: Οι ποταμοί των δύστυχων και ξεριζωμένων Προσφύγων και Μεταναστών ή όπως αλλιώς λέγονται και είναι, χρησιμοποιούνται, έντεχνα και δόλια, για να «διδάξουν» κατά την αναζήτηση των Ευρωπαϊκών «τόπων ευτυχίας» τους, -μεταξύ άλλων πίστεων και ιδεοληψιών τους- και το όνομα «κράτους Μακεδονία» μέσα στην ίδια την Ελλάδα και το οποίο όνομα, τώρα και δια της προκαλούμενης συμπάθειας, το δέχονται ανυποψίαστοι οι Έλληνες, αδιαμαρτύρητα και συναισθηματικά φορτισμένοι προς τους διερχόμενους κατατρεγμένους.

Η σύγχρονη επιστήμη της διαβρωτικής των εθνών και λαών προπαγάνδας στέλνει το Μήνυμα απευθείας στο υποσυνείδητο τού δέκτη, με κατευθυνόμενα «βαποράκια» του που προκαλούν τον οίκτο και διεγείρουν τον ανθρωπισμό τού, όλως ευπαθούς και ευκολόπιστου σε αυτά, ανύποπτου και αφελούς Έλληνα.

Και μη τυχόν παρασυρθείτε από τα ίδια αισθήματα συμπόνιας προς τους δυστυχούντες διερχόμενους και θεωρήσετε «ακραία» και «παρατραβηγμένη» την ερμηνεία οργανωμένης και κατευθυνόμενης προπαγάνδας υπέρ του κλεμμένου από την Ελλάδα ονόματος «Κράτους Μακεδονία», διότι είναι αυταπόδεικτο ότι διδάσκονται και κατευθύνονται από τις πατρίδες τους προς «Ελλάδα και Μακεδονία» αλλά ποτέ προς «Ελλάδα και FYROM» όπως επίσημα είναι ακόμη «μονίμως…προσωρινά» αναγνωρισμένοι στον ΟΗΕ και άλλες διεθνείς Οργανώσεις οι Σκοπιανοί. Αυτό το βασικό στοιχείο το κάνουν «γαργάρα» οι μακρόχειροι, πολύχειροι, μέχρι και «τετράποδοι» αναγνωρισίες τους και «προστάτες» χερσαίου «αεροπλανοφόρου» και «φρουρίου» βορείως της Ελλάδος και στα πάντα ασταθή και ευπρόσβλητα νώτα των ήδη «περικυκλωμένων, διχαζομένων και εξασθενούντων» χωρών της Ευρωζώνης και του βυθιζόμενου Ευρώ τους.

Μόνον όσοι, δια της ίδιας πάντα «αόρατης» και υποσυνείδητης προπαγάνδας, έχουν νοητικά «ένα πόδι και μισό κεφάλι» δεν βλέπουν και ούτε κατανοούν τα «έργα» όσων υποδύονται τον σύγχρονο Δία των νεφελών και των αιθέρων.

Αυτοί λοιπόν είναι οι λόγοι για τους οποίους οι ποταμοί διερχόμενων δύστυχων είναι «ηχογραφημένοι» και χρησιμοποιούν μέσα στην Ελλάδα και μεταξύ άλλων και το μεταφερόμενο «Μήνυμα» περί «Κράτους Μακεδονία» στα «σύνορα της Ελλάδος» και ποτέ το διεθνώς νόμιμο «FYROM», παρά το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς έχουν καλή μόρφωση και γνωρίζουν ξένες γλώσσες, ακόμη και την Ελληνική. Προσοχή-προσοχή επομένως, επειδή και κατά την πρόσφατη κρατούσα και πολυπονηρή φρασεολογία «ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες» και δηλαδή εκεί που δεν φαίνεται, όπως και επακριβώς συμβαίνει, μέχρι «παγιώσεως» και δηλαδή πλήρους εξασθενίσεως της αντίστασης των Ελλήνων για την αρπαγή και χρήση του ονόματος των Ελλήνων Μακεδόνων ως εθνικής ταυτότητας ξένων και μέσα στην Ελλάδα, τής συνεχούς και μόνιμης λεηλασίας της δια της άλλων σκοπών και διδαγμάτων φανταστικής Ιδέας τού Αριστοφάνη και γραφής Πλάτωνα, κατατεμαχισμού και γνωστής σε όλους μας εξασθενίσεως, αν όχι και θανάτου.

Σχετικά τώρα με τα (βραστά) ωά (αυγά) που καθαρισμένα τέμνονται (χωρίζονται) με τρίχες, όπως αναφέρει ο Πλάτων, διευκρινίζεται ότι αρχικά το κόψιμο βρασμένου αυγού με τρίχα ήταν είδος παιχνιδιού και αργότερα είχε την έννοια της δίκαιης και επακριβούς διχοτόμησής του, όπως έκανε ο Δίας στο τρίτο γένος των ανθρώπων-τεράτων δια επακριβούς και δίκαιης διχοτομήσεως.

Αναζητούντες τα διδάγματα, από όλα τα παραπάνω, ας διερωτηθούμε:
Έπαυσαν, μήπως, έκτοτε οι δίποδοι άνθρωποι των δύο άλλων γενών, αρσενικοί και θηλυκοί, να είναι επιθετικοί και καταστροφικοί, επιδιώκοντες να ανέβουν στον εννοιολογικό Όλυμπο του ουρανού για να εξουσιάζουν την Γη και το Σύμπαν, που δεν δημιούργησαν οι ίδιοι;

Μήπως οι επιχειρούντες να ανέλθουν στον εννοιολογικό Όλυμπο, έπαυσαν να εξασθενούν δια διαιρέσεων και διακρίσεων, όπως τώρα, σε βόρειους και νότιους, ανατολικούς και δυτικούς, φίλους και εχθρούς, μετανάστες και πρόσφυγες, υπερδανεισμένους και υπερδανειστές, καταδικασμένους και μη, άτομα, οικογένειες, χώρες, λαούς και έθνη;

Και τέλος: Εκείνην την Πλατωνο-Αριστοφονική Ιδέα της αφαιρέσεως από «εχθρούς, ανεπιθύμητους και βολικούς» της όποιας και κάθε δύναμής τους, δια «διχοτομήσεως» και «εξασθενίσεως» τους, (διάβαζε: Μακεδονία, Θράκη, Ήπειρο, Νησιά και ιδίως Κύπρο, όπως και ευρύτερα τις ήδη «περικυκλωμένες» με συρματοπλέγματα χώρες της Κεντρικής Ευρώπης και Ευρωζώνης) ποιος σημερινός «Δίας» έχει το δικαίωμα και την δυνατότητα να την πραγματοποιεί επί Γης; Και γιατί δεν διχοτομείται η χώρα και ο λαός του, αλλά διχοτομεί και εξασθενεί άλλους και αλλού, έχοντες και κατέχοντες;

Άρα και αποδεδειγμένα, μόνον τυφλοί με ένα πόδι και μισή κεφαλή δεν τα βλέπουν αυτά και ούτε τα κατανοούν. Άλλως και διαφορετικά κάθε φυσιολογικός άνθρωπος και τα βλέπει και τα κατανοεί, αλλά κατατρομοκρατημένος και για τον «φόβο των Ιουδαίων» γίνεται επαίσχυντος (όνειδος και ντροπή) ως εξίσου ένοχος δια της σιωπής του και συνεπώς συμπράξεώς του στο μεγαλύτερο έγκλημα κατά της πανανθρώπινης Ηθικής και Αρετής, που αυτό ήταν το δίδαγμα εκ της όλως φανταστικής Ιδέας περί τρίτου (αφύσικου) γένους των ανθρώπων.

Πώς και γιατί λοιπόν επιλέχθηκε η πολλάκις κατακρεουργημένη και εξασθενημένη Ελλάδα να γίνει πύλη εισόδου στην Κεντρική Ευρώπη του Ευρώ -και όχι αλλού- κάθε βομβαρδισμένου λαού της Ασίας και Αφρικής; Ποιος ο στόχος και ο σκοπός;

Είναι η Ελλάδα ο τελικός στόχος «εξασθένισης» και «βουλιάγματος» ή μήπως δια της Ελλάδος τελικός στόχος είναι το Ευρώ και οι χώρες του, δια διχοτομήσεως και πολυτομήσεώς του, μέχρι διαλύσεως και εξαφανίσεώς του;

Συνοψίζοντας ας διερωτηθούμε και πάλι:
Ποιος σημερινός «Δίας» θα μπορούσε να συλλάβει και να υλοποιήσει την όλως κωμωδιακή και φανταστική Ιδέα του Αριστοφάνη, δια γραφής Πλάτωνα, περί «αδυνατίσματος» και άρα αχρηστεύσεως λαών και χωρών με καθοδηγούμενη εισβολή, τύπου «τοποθετήσεως του Πηλίου πάνω στον Κίσσαβο», ποταμών δυστυχισμένων λαών από διχασμούς και σύγχρονους βομβαρδισμούς, αν δεν τα είχε αντιγράψει από το αρχαιοελληνικό πνεύμα ώστε να τα εφαρμόσει όλως διαστρεβλωμένα, απάνθρωπα και βάρβαρα, χωρίς το ηθικό δίδαγμά τους;

Μήπως όμως επιζεί και υπάρχει «εν ονείδει» (ντροπή και αίσχος) το τρίτο γένος ανθρώπων;