Του Λάμπρου Καραγεώργου

Συνεχίζεται η αναταραχή στους κόλπους πρακτόρων και των μεσιτών για την ρύθμιση περί εισπρακτικού που περιλαμβάνει η πράξη του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος με τον αριθμό 30.

Η ΤτΕ όπως αναφέρουν άνθρωποι που είναι σε θέση να γνωρίζουν τις προθέσεις της επιδιώκει με την επιμονή της στην τήρηση της νομοθεσίας (νόμος 400/70) να σταματήσει τη δικαιολογία που ακούγεται συχνά από τις εταιρείες «να δεν με πληρώνουν» .

Με την ρύθμιση αυτή μειώνει τις επισφάλειες για τις εταιρείες. Επίσης και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, ουσιαστικά επικαλείται το Solvency II, με την έννοια αυτή δεν απαγορεύει οποιαδήποτε ρύθμιση για τις μέχρι τώρα οφειλές, και επί της ουσίας  δεν την ενδιαφέρει κάθε πότε θα καταβάλλονται τα ασφάλιστρα αν παράλληλα η εταιρεία έχει καταγεγραμμένους του κανόνες είσπραξης των ασφαλίστρων μπορεί να καλύπτει αυτή την «καθυστέρηση» με τα αναγκαία κεφάλαια.

Όλα αυτά βέβαια έχουν την αξία τους καθώς η μη καθυστέρηση στην καταβολή των ασφαλίστρων σημαίνει ότι μπαίνει μια τάξη στην αγορά. Γι αυτό άλλωστε η εποπτική αρχή διαμηνύει στους συνομιλητές της ότι δεν ενδιαφέρεται τόσο για το παρελθόν (τα μέχρι τώρα οφειλόμενα ασφάλιστρα) αλλά για το από εδώ και πέρα.

Αφήνει να εννοηθεί ότι θα είναι επιεικής με τις ρυθμίσεις που θα γίνουν για τα οφειλόμενα ασφάλιστρα, ωστόσο θα παραμείνει άτεγκτη για την πλήρη εφαρμογή της ρύθμισης για τα νέα ασφάλιστρα.

Έχει λοιπόν σημασία υποστηρίζουν ορισμένοι παράγοντες το τι είδους ρυθμίσεις για τα οφειλόμενα θα γίνουν στην αγορά. Είναι βέβαιο  ότι αν επικρατήσουν ακραίες καταστάσεις (ρυθμίσεις οφειλομένων που δεν θα μπορούν να ανταποκριθούν οι διαμεσολαβούντες) θα ζήσουμε και στην ελληνική ασφαλιστική αγορά τον "θάνατο του εμποράκου".

Όταν σε περιόδους κρίσης ζητάς να γίνουν ξαφνικά πράγματα που για 40 χρόνια δεν γίνονταν, τότε είναι σίγουρο ότι κάποιοι δεν θα μπορέσουν να ακολουθήσουν.

Είναι επίσης σίγουρο ότι οι διαμαρτυρίες αφορούν κυρίως τις εταιρείες και όχι την εποπτική αρχή αν κάποιος διαβάσει κάτω από τις γραμμές των ανακοινώσεων των διαμεσολαβούντων.

Είναι προφανές ότι η πράξη του διοικητή βρίσκεται σε ίδια γραμμή πλεύσης με τα όσα προωθεί η οδηγία Solvency II και πάντως δημιουργεί νέα δεδομένα στην ασφαλιστική αγορά ενισχύοντας τις τάσεις συγκέντρωσης και στον χώρο των διαμεσολαβούντων.

Υ.Γ.: Όσον αφορά τις Εταιρείες Ελεύθερης Παροχής Υπηρεσιών (ΕΠΥ) μάλλον δεν θα μείνουν για πολύ στο απυρόβλητο αν λάβουμε υπόψη τι ορίζει η νομοθεσία καθώς και αυτά που έρχονται. Αντιγράφουμε από τον νόμο 400/70, κωδικοποιημένη έκδοση, ΕΑΕΕ, άρθρο 4, παράγραφος 6δ: «Ασφαλιστικές επιχειρήσεις μη εγκατεστημένες στην Ελλάδα που καλύπτουν υπό καθεστώς ελεύθερης παροχής υπηρεσιών κινδύνους στην Ελλάδα που υπόκεινται σε υποχρεωτική ασφάλιση βάσει του ελληνικού δικαίου, υπόκεινται στις ίδιες υποχρεώσεις, που ισχύουν επίσης και για τις εγκατεστημένες ασφαλιστικές επιχειρήσεις, ιδίως όσον αφορά την κοινοποίηση πριν τη χρησιμοποίηση των γενικών και ειδικών όρων των ασφαλιστηρίων συμβολαίων που εκδίδουν, την απόδειξη της ασφαλιστικής κάλυψης του κινδύνου, την γνωστοποίηση της ακύρωσης, λήξης ή αναστολής της κάλυψης αυτής καθώς επίσης και την εφαρμογή της εκάστοτε ισχύουσας ειδικής νομοθεσίας περί υποχρεωτικής ασφαλίσεως».