Οι τελευταίες εξελίξεις στον ασφαλιστικό κλάδο εκτός των εταιριών που έκλεισαν και τον υπαλληλικό κόσμο που έβγαλαν στην ανεργία χρεοκόπησαν και έναν πολύ μεγάλο αριθμό διαμεσολαβούντων ασφαλιστών. Είναι το μεγαλύτερο κομμάτι της αγοράς για το οποίο δεν «χύνουν» δάκρυα τα οργανωμένα σωματεία και οι πολιτικοί, λες και δεν είναι επαγγελματίες, λες και δεν έχουν οικογένειες να ζήσουν.

Υπολογίζουν κάποιοι ότι το 70-80% δεν βγάζει τα έξοδά του, «ψευτοζεί» με έναντι και δανεικά ή «ανακυκλωμένα» λεφτά πελατών. Οι περισσότεροι ζουν με  λιγότερο εισόδημα μιας καθαρίστριας… Κάντε ένα πρόχειρο υπολογισμό του μέσου όρου παραγωγής, βρείτε τις προμήθειες, αφαιρέστε τα Γενικά έξοδα, ενοίκια, Ταμεία – ΤΕΒΕ, επιμελητήρια, εφορίες, δώρα και θα φρίξετε! Άραγε πώς ζουν αυτοί οι άνθρωποι; Πώς αντέχουν τον καθημερινό Γολγοθά; Πώς ανέχονται αυτήν την «προπαγάνδα» του ψεύτικου κατεστημένου μιας «παρέας» που έκατσε στο σβέρκο κλάδου και από διάφορες θέσεις «αλληλοκαλυπτόμενη» εξευτελίζει θεσμούς και αξιοκρατία; Ρίξτε μια ματιά στα πρόσωπα που παίρνουν αποφάσεις και θα οργισθείτε… Κοροϊδεύουν τον κόσμο σε «πληρωμένες» ομιλίες δημοσίων σχέσεων.

Με τη θηλιά στο λαιμό οι ασφαλιστές της καθημερινότητας εκλιπαρούν ένα συμβόλαιο, ένα ασφάλιστρο, μια ανανέωση ακούγοντας 20 ΟΧΙ και ένα ΝΑΙ κι αυτό μισό… Η αβεβαιότητα δουλειάς μέσα στις εταιρίες τους (οι πιο πολλές προς πώληση, κλείσιμο ή συγχώνευση) είναι σαν καρέκλα που τρίζει να πέσει και να τους αφήσει κρεμασμένους…Μετρούν συνεχή πτώση παραγωγής, μείωση ενεργητικού εταιριών, μείωση τιμολογίων, ακυρώσεις, μειώσεις προμηθειών και εγκατάλειψη από εταιρίες κυρίως που ουδέποτε είχαν ΔΙΚΟΥΣ τους ασφαλιστές βγαλμένες απ’ τα σπλάχνα τους αλλά «συνεργαζόμενους» ή εκ μεταγραφών…

Ο καθημερινός εξευτελισμός του αθέμιτου ανταγωνισμού της μείωσης τιμολογίων που ΜΕΙΩΝΕΙ τις προμήθειές τους ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ βουλιάζοντας κάθε ελπίδα για τους περισσότερους. Τα χέρια πολλών ασφαλιστών «βυθίζονται» στη θάλασσα του επαγγελματικού πνιγμού που όμως πρόλαβαν και είδαν πολλούς επικεφαλής εταιριών και προέδρους συλλόγων χωρίς «ναυαγοσωστικά» να τους «κοιτάνε» αδιάφορα απ’ την στεριά τους…ανύποπτοι για το «τσουνάμι» που θα πνίξει και τους ίδιους…