Του Λάμπρου Καραγεώργου

Μετά από προσπάθειες τριών χρόνων  μία νέα ένωση ασφαλιστικής διαμεσολάβησης δημιουργήθηκε πρόσφατα με σκοπό να εκφράζει όλους τους διαμεσολαβούντες στην ασφάλιση. Πρόκειται αναμφίβολα για μία θετική ενέργεια στο βαθμό που ένας κλάδος που θεωρεί ότι έχει κοινά χαρακτηριστικά, να τα ενοποιεί αυτά κάτω από την ίδια «στέγη» προκειμένου να επιτυγχάνει υψηλότερου επιπέδου και πιο αποτελεσματικές παρεμβάσεις, για τα στενότερα ή ευρύτερα συμφέροντα του.
Οι διαμεσολαβούντες εκ πρώτης όψεως έχουν κάθε λόγο να επιτύχουν μία κοινή εκπροσώπηση καθώς θεωρητικά είναι «απέναντι» από τις ασφαλιστικές εταιρείες με την έννοια ότι ενδέχεται πολλές φορές να έχουν διαφορετικά συμφέροντα αν και οι δυο πλευρές θέλουν την ανάπτυξη της αγοράς. Επίσης είναι πιο κοντά στον ασφαλισμένο και ως εκ τούτου δικαιούνται μερικές φορές να μιλούν εξ ονόματος του.
Έχουν λοιπόν πολλά κοινά στοιχεία όλοι οι διαμεσολαβούντες για να έχουν και μία κοινή εκπροσώπηση-οπουδήποτε τύπου. Όμως η ύπαρξη «κοινών» χαρακτηριστικών δεν σημαίνει ότι οι ρόλοι δεν πρέπει να είναι διακριτοί. Και εδώ πρέπει να σημειώσουμε, ότι επικρατεί μία θολούρα κυρίως στη σχέση μεσίτη –πράκτορα όπως και στο νέο καθεστώς που προέκυψε του «συντονιστή»-υπάλληλου. Όλα αυτά θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν σε συνεργασία των διαμεσολαβούντων και τη εποπτικής αρχής προκειμένου όλη η αγορά να λειτουργήσει προς το συμφέρον των εμπλεκομένων μερών και κυρίως των καταναλωτών. Ίσως και ο διάλογος για νέα κοινοτική οδηγία περί διαμεσολάβησης να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση.

*αναδημοσίευση από την εφημερίδα Nextdeal , φύλο 291, 27 Μαρτίου 2013.