Εδώ και καιρό έχω μια επιθυμία να γράψω ένα βιβλίο για τον τρόπο που δούλευε ο Δημ. Κοντομηνάς ως επικεφαλής ηγέτης της Ασφαλιστικής εταιρίας INTERAMERICAN και τις ιδέες του πάνω στα πρακτικά ζητήματα της καθημερινότητας του ασφαλιστή. Για να έχουν οι νεότεροι απλές συμβουλές επιτυχίας σε θέματα στρατολόγησης ασφαλιστού, εκπαίδευσης, παρακίνησης ασφαλιστού, ενθάρρυνσης, ελέγχου κυρίως όμως τρόπων «πώλησης» και service προς τους πελάτες. Για πολύ καιρό εδώ και εκεί ακούω κάποια «σπουργιτάκια» να θέλουν να «περιγράψουν» τα πετάγματα «του αετού» στους γαλάζιους ορίζοντες των πρωταγωνιστών αλλά δεν γίνεται και μένουν σε μικροδιηγήσεις για τις «κουτσουλιές» που έπεφταν και για κάποιες στιγμές που «έτυχε» να δουν κάτι…

Τέλος πάντων η «ΣΧΟΛΗ ΚΟΝΤΟΜΗΝΑ» συνεχίζει να έχει μαθητές και μιμητές και θα ήταν «ευτύχημα» να μαζευτούν «ως πεπραγμένα» από τους κληρονόμους του στις διάφορες εργασίες-εταιρίες-κλάδους κλπ. αρκετά χρήσιμα και να αρχειοθετηθούν κάπου ως σύνολο επειδή και τα καλά και τα κακά διδάσκουν. Και ο Δ. Κοντομηνάς είναι «μεγάλη ιστορία» στην ανάπτυξη ασφαλιστικής εταιρίας.

Πολλοί κάνουν το λάθος να ασχολούνται μόνο με τα «επιχειρηματικά του» και τις εκτός ασφαλιστικής αγοράς εταιρίες του. «Ας μοιραστούμε κάτι από Κοντομηνά» και σήμερα που πολλοί νιώθουν αρκετά  «προχωρημένοι» σε εξορθολογισμούς και εκσυγχρονισμούς και εφαρμογές πληροφορικής τεχνολογίας του μέλλοντος. Ήταν κάπου εκεί στο τέλος 1984-85 και στο συνέδριο 1985(Μάρτιος;) ο Δ. Κοντομηνάς μιλούσε στους συνέδρους όπου ανάμεσα στα άλλα είπε:

«Εάν βρισκόμαστε εδώ είναι γιατί κάποιος μας εμπιστεύθηκε, πλήρωσε ένα ασφάλιστρο που το έκαμε από κάποιες άλλες ανάγκες για να προστατεύσει την οικογένειά του. Είδαμε στο συνέδριο ασφαλιστές που δεν φανταζόμαστε ότι είχαν μέσα τους τόσο δυναμισμό και τόσες γνώσεις. Όλοι είχαν ένα κοινό παρονομαστή. Την αγάπη για τον πελάτη. Καταρτίζουμε μελέτη για τους λόγους της διακοπής των συμβολαίων. Θέλουμε να σας βοηθήσουμε να βελτιώσετε το σέρβις προς τον πελάτη. Δεν πρέπει κανένας πελάτης μας να είναι δυσαρεστημένος. Και επαφή με τον πελάτη σημαίνει καλή εξυπηρέτηση σε κάθε στιγμή. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: Σε ένα ταξίδι μου στη Ν. Υόρκη άκουγα τον ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό που διαφήμισε την «Ολυμπιακή» τότε θυμήθηκα ότι πρέπει να κάνω κάποια αλλαγή στο εισιτήριό μου. Πήρα τηλέφωνο αλλά δεν απαντούσε. Ξαναδοκίμασα αλλά τίποτε. Τελικά στις 7 το βράδυ ο αυτόματος τηλεφωνητής μου είπε ότι τα γραφεία είναι κλειστά. Φυσικά πήρα μια ξένη εταιρία και ρύθμισα αμέσως το θέμα. Το τηλεφώνημα που δεν απαντήθηκε ήταν ένας χαμένος πελάτης για την «Ολυμπιακή». Ο καθένας από σας είσαστε η INTERAMERICAN. Εσείς πουλήσατε την ασφάλεια. Έχετε ευθύνες γιατί εκπροσωπείτε όλους εμάς. Πόσοι από σας πάνε έτοιμοι στον πελάτη. Ο κ. SMITH (ομιλητής συνεδρίου) εύρισκε πελάτες σε μια μικρή πόλη που την είχε πλήξει η απεργία των ανθρακωρύχων. Πρέπει να είσαστε υπερήφανοι για το επάγγελμά σας. Ποιος άλλος πάει στη χήρα χρήματα; Ποιος πάει στον άρρωστο χρήματα; Μόνο ο ασφαλιστής. Δεν θα αφήσω το 1-2% να μας κάνει ζημιά. Δεν δέχομαι στις 500 αποζημιώσεις οι  490 να είναι ευχαριστημένοι πελάτες και οι 10 να δυσφορούν.
Αυτοί κάνουν ζημιά. Αν στόχος σας είναι η προμήθεια αποτύχατε. Αν στόχος σας είναι η ασφάλεια πετύχατε. Χρειάζεται να συλλέγετε τις σωστές πληροφορίες από τον πελάτη. Διαπιστώσαμε ότι το 75% είναι πρόθυμο να δώσει ονόματα αλλά μόνο το 12% είχε ερωτηθεί από τους ασφαλιστές».

 

Όσα είπε ο Δ. Κοντομηνάς ισχύουν πιο πολύ σήμερα που για πολλούς λόγους ασφαλιστές και εταιρίες μέρα με την ημέρα , λίγο-λίγο ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΝΤΑΙ από τον πελάτη τους. Θα ήθελα με καλή διάθεση να παρακαλέσω τους Γενικούς Διευθυντές και Διευθύνοντες συμβούλους να κάνουν ένα τεστ σ’ ένα διάλλειμα και να πάρουν τηλέφωνο στις εταιρίες που διευθύνουν και να παρακολουθήσουν την «πορεία» ενός τηλεφωνήματος πελάτη, να μετρήσουν τον χρόνο, να βιώσουν  την αναμονή, τον εκνευρισμό, τις παραπομπές της αυτοματοποίησης, (για εκείνο πατήστε 3, για το άλλο πατήστε 7, για Ζωή 1, για παράπονα 0, για … χαμένες ώρες και μετατροπή της καλής διάθεσης σε πίκρα και οργή…), τις «μη απαντήσεις», κλπ. κλπ.

Όσοι θυμάσθε εκείνη την ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ του 1985 θα ξανανιώσετε τον εκνευρισμό, τις ουρές, τις λίστες αναμονής (και τα αεροπλάνα άδεια!), το μέσον για μια θέση να ταξιδεύσετε, τις ατέλειωτες καθυστερήσεις και όλα αυτά που την οδήγησαν να κλείσει!
Λυπάμαι πολύ, αυτούς τους ηγέτες που δεν έχουν χρόνο να «δουν» αν οι πολυδάπανες επενδύσεις τους «πιάνουν τόπο» στην καθημερινότητα. Να δουν αν «απαντούν» το Διοικητικό προσωπικό και οι πωλήσεις στο κάλεσμα του πελάτη. Να διαπιστώσουν μήπως έγιναν η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ του 1984 που δεν έχει καμία σχέση με την ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ του σήμερα…

Στους Ομιλιτές εκείνου του συνεδρίου ήταν και ο Γιώργος Σουβατζόγλου πατέρας της Αρετής Σουβατζόγλου συζύγου του Α. Βγενόπουλου που αγόρασε και ξαναπούλησε την ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ. Θέμα του ήταν «INTERAMERICAN είμαι εγώ» όπου τόνισε ότι ο δυναμισμός του ασφαλιστή είναι συνδυασμός ανθρώπων της Διοίκησης και των πωλήσεων και ότι ο υποψήφιος πελάτης περιμένει από τον εκπρόσωπο της εταιρίας ειλικρινή ενημέρωση, πρόγραμμα στα μέτρα του και καλό σέρβις μετά την πώληση… Δεν ζει σήμερα ο Γιώργος που τόσα προσέφερε στην INTERAMERICAN (η οποία ξέχασε πολλά παιδιά της στην πορεία, ένα λάθος που επανέλαβε πολλές φορές και ο Κοντομηνάς). Ο αξέχαστος Γιώργος Σουβατζόγλου ήταν απ’ αυτούς που μεγάλωσαν την ασφαλιστική πίττα και της INTERAMERICAN και της ασφαλιστικής αγοράς βγαίνοντας έξω από το γεωγραφικό χάρτη της Ελλάδος, κάτι που παραμένει και σήμερα ως ζητούμενο για την Ελληνική αγορά που αλληλοσφάζεται «για ένα αυτοκίνητο», την στιγμή που ελληνικές επιχειρήσεις και Έλληνες «επιχειρούν» στα Βαλκάνια, στη Μ. Ανατολή, στην Αφρική, στην Αμερική , στην Ευρώπη. Ήταν οραματιστής ο Γιώργος που μαζί με τον Αγαπητό Κάτρη από τη Ρόδο έκαναν την δική τους «αργοναυτική - ασφαλιστική» εκστρατεία βρίσκοντας δουλειές στην Αφρική για την οποία ακόμα δεν γράφτηκε η πραγματική ιστορία. Στις 8 Νοεμβρίου σε εκδήλωση της Generali ο μεσίτης Γιώργος Ζαφειρίου , Δ/νων Σύμβουλος της COMERGON μου θύμισε ότι επί 14 χρόνια τρέχει με μια βαλίτσα στο χέρι εκτός Ελλάδος(τουλάχιστον 220 μέρες την τελευταία τριετία ήταν στην Αίγυπτο). Το 60% των εργασιών του είναι λογαριασμοί πολυεθνικών εταιριών. Υπάρχουν πάντα δουλειές και κλάδοι για τους οραματιστές. Από εκείνους τους ομιλητές και το συνέδριο έφυγαν απ’ τη ζωή ο Γιώργος Λούπος, ο A. MERRIFIELD, ο Β. Αλεξιάδης, ο Δ. Κρικέλης, ο Β. Σαραντόπουλος, ο Α. Ζωγόπουλος, ο Δ. Βάχλας, ο Γ. Πάντικ, ο Στ. Αυγίκος, ο Μυκωνιάτης, ο Δ. Δημάκης… και πολλοί ακόμα, μεταξύ των οποίων και ο Νίκος Πάππας οργανωτής εκείνου του συνεδρίου, και «ευεργέτης» ασφαλιστικής παιδείας.

 

Έχω ακόμα να πω ότι το ΣΥΝΟΛΙΚΟ SERVICE που προσφέρει μια εταιρία είναι αμφίδρομης σημασίας είναι άθροισμα όλων που μόνο η θετική αποτίμηση κρατά ζωντανές τις εταιρίες και τους ασφαλιστές.

 

Ενδιαφέρον στο θέμα μας έχει και το γεγονός ότι ένας πολύ μεγάλος αριθμός συνεργατών όλης της ιεραρχίας εκείνου του συνεδρίου ΔΕΝ συνεργάζεται με την INTERAMERICAN η οποία βέβαια άλλαξε ιδιοκτήτες και στρατηγικές συνεχίζει να έχει επιτυχίες και σημαντικούς ρόλους στην Ελληνική κοινωνία με διαφορετικό τρόπο. Ακόμη μεγάλο ενδιαφέρον έχει ότι ο Δημήτρης Κοντομηνάς πολλά απ’ αυτά που έλεγε σε πολλούς τομείς δεν εφήρμοσε αναγκάζοντάς μας να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας ότι πολλές φορές και ο άνθρωπός και τα έργα του «Πάντα σκιᾶς ἀσθενέστερα, πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα».