Για να πιάσουμε… μια άκρη του προβλήματος καλό είναι να θυμηθούμε τι γίνεται με τα παιδιά των υπαλλήλων των κρατικών λεγόμενων εταιριών όπου είναι «κατάκτηση» το γεγονός να μπαίνουν τα παιδιά τους σε θέσεις… Η ΕΘΝΙΚΗ είναι ένα καλό παράδειγμα. Δεν συμβαίνει το ίδιο και με τα παιδιά των ασφαλιστών και δ/των. Εκεί το θέμα γίνεται περίπλοκο και ο καθένας βασίζεται στην εφευρετικότητά του… Υπάρχουν και «ψώνια» Διευθυντές που θέλουν να ισοπεδώσουν τα παιδιά τους στη δουλειά του «πωλητή» κάνει δεν κάνει, και μέχρι να τα μάθουν «χάνουν τ’ αυγά και τα καλάθια»… Κάποιοι κάνουν «νόμιμες εταιρίες» και βγάζουν κωδικό ως «νόμιμο πρόσωπο»… Οι σύλλογοι δεν το «αγγίζουν» το θέμα… και στις περισσότερες φορές «χάνονται» πελατολόγια που τα «καρπώνονται» τα φιλαράκια που γλείφουν τον κ. Γενικό… Ξέρω μερικούς που «εκ συστήματος» τα καταφέρνουν σ’ αυτές τις περίεργες συγχωνεύσεις γραφείων και χωρίς να έχουν «ιδρώσει» όλο και βρίσκονται πρόθυμοι να δεχθούν «τα ορφανά»… Μου είπαν και για έναν πρωταγωνιστή του συλλόγου «ΑΣΠΙΣ» που βλέπει πάντα «αφ’ υψηλού» και δίνει συνεντεύξεις κλ.π κλ.π και που είχε κάνει συνεταιρισμό με υπάλληλο που του περνούσε τα ορφανά στο πρακτορείο του…
Η πρώτη αυθόρμητη πρόταση μας είναι οι φυσικοί πατεράδες να βρουν χρόνο να ασχοληθούν και με την οικογένειά τους τις συζύγους, τους συζύγους, τα παιδιά τους και να τους πληροφορήσουν ότι όπως έχουν ένα οικόπεδο στην οδό Σωκράτους 98, έχουν κι ένα «μαγαζί» που χτίσθηκε με αίμα και πολύ ιδρώτα ΠΕΡΑΝ των κεκανονισμένων μιας εταιρίας. Φτιάχτηκε για να ζήσει η φυσική οικογένεια κατ’ αρχάς και η οικογένεια έχει «λαμβάνειν»…
Είναι εκατοντάδες οι ιστορίες που γνωρίζω αλλά θα σας πω μια έτσι για προβληματισμό κάποιων που είναι… «ντοπαρισμένοι» και «αφιονισμένοι» στις μουσικές και τους καπνούς «των πρώτων των πρώτων» και «πρωταθλητών των πρωταθλητών» και δεν βλέπουν μπροστά τους από την υπεροψία και εγωισμό, «ψωνάρες του κερατά» που νόμισαν ότι… ξεπέρασαν τον Πλάτωνα σε σοφία και τον Πύρο Δήμα σε κύπελλα:

Πριν λίγα χρόνια πήγα να δω έναν φίλο μου σε Κλινική. Ήταν από τους πρωτοπόρους… Πραγματική η προσφορά του σε ανάπτυξη ανθρώπων. Πολυβραβευμένος. Κυρίαρχος. Όπως χτυπά ο κεραυνός το ψηλό δένδρο τον χτύπησε ο κεραυνός του καρκίνου… Στο κεφάλι… Για μέρες έκλαιγα κρυφά μόνος μου καθώς θυμόμουνα την φιλία μας. Ήταν παραμονές να φύγει στα ξένα να χειρουργηθεί. Με τράβηξε κοντά, παράμερα απ’ τους άλλους και μου είπε… «Δεν θέλω να μπω στο χειρουργείο, πριν μεταβιβασθεί το χαρτοφυλάκιο στην κόρη μου… Πες τους εκεί, τους ξέρεις… αυτό θέλω… Να προσέξουν το παιδί μου… Εντάξει ρε;…»
Εκεί ψηλά που είναι ας προσέξει ότι αυτά που γράφω, τα υποστηρίζω για όλα τα παιδιά… Η στήριξη των οικογενειών είναι στήριξη της ελληνικής ασφ. αγοράς που χτίστηκε από ανθρώπους «πέραν των καθιερωμένων»…