Με πολλούς δισταγμούς μπήκε το 2012 και το περίμεναν εκπλήξεις, αγωνία και προβληματισμοί.

Είχαν πέσει και τα τελευταία φθινοπωρινά φύλλα που αφού τα στριφογύρισε μεθυσμένα ο αέρας εδώ κι εκεί σάπισαν και διαλύθηκαν στα χωράφια και τους χείμαρρους μέχρι να γίνουν τροφή για την Άνοιξη που έρχεται.
Οι άνθρωποι στις ασφαλιστικές εταιρείες σκεπτικοί μετράνε τα ΑΕΙΘΑΛΗ και φυλλοβόλα δένδρα, γυρίζουν τους γιακάδες στο κρύο και ζουν τις μέρες της προσμονής για καλύτερες μέρες. Ξαφνιασμένοι βλέπουν κάποιες τρελές αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν στον Γενάρη και χαμογελούν με νόημα.
Μέσα στους απολογισμούς του χρόνου και τις βασιλόπιτες μέσα στα αληθινά και τα ψεύτικα πολλοί είναι αυτοί που δεν πρόσεξαν τα «νέα κλαριά» που μπουμπουκιάζουν και ετοιμάζουν να «πετάξουν» μάτια, σύντομα πολύ σύντομα…
Η ζωή η ίδια κρατά το «κλαδευτήρι» της και κόβει «ξεράδια» και «λαίμαργα» και άχρηστα στα δένδρα της «ίνα πλείονα καρπό φέρουν», μαζί με όσα παλαιά γερά και καρποφόρα.
Οι άνεμοι της λησμονιάς εξαφάνισαν μακριά πολλούς «αναντικατάστατους» και δυνατούς που έκαναν τον «κάργα» για χρόνια… Δίπλα τους ήρθαν νέοι άνθρωποι και πολλά «πιτσιρίκια» του χθες που κράταγαν κραταιοί μπαμπάδες στα αρχηγεία των εταιρειών μεγάλωσαν και μορφώθηκαν και προόδευσαν και μπήκαν στη μάχη, στη συστράτευση και συνέχιση…
Γεμίζω ελπίδες και αισιοδοξία κάθε φορά που πολλοί μπαμπάδες μου συστήνουν τα παιδιά τους. Λάμπουν ολόκληροι καθώς προφέρουν τη φράση «Να σε συστήσω, ο γιός μου!».
Ναι, όσοι δεν το πρόσεξαν γέμισε η αγορά «Νέα Παιδιά» σε όλες τις ιεραρχίες και σε θέσεις στελεχών.
Νέοι, με το Ν κεφαλαίο που κρύβει νυγμόν, κέντημα, τρύπημα που φθάνει στα κατάβαθα του Νου, λέξη που σημαίνει βάση του Λόγου, υπηρέτη του Νου. Από το ρήμα Νέω, πορεύομαι, πλέω δια τον Νου. Εκεί γύρω στο Νου η έννοια, η Διάνοια, η πρόνοια, η μετάνοια, η ανάμνηση, η υπόμνηση αλλά και η παράνοια. Όλα τα έχουν οι νέοι και κυρίως το γράμμα της Νοήσεως. Όμως ο νους κινεί τα πάντα. Και οι νέοι κινούν τα πάντα επειδή είναι ικανοί να πλεύσουν για να αποκτήσουν εμπειρία. Και «ουδέν ταχύτερον του νοός».
Τέτοια νέα παιδιά είναι ήδη στην ασφαλιστική αγορά. Μου ερχόταν να πω μια μέρα στη Θεσσαλονίκη, ακούγοντας και βλέποντας τον Κώστα Γιαννιώτη (στη φωτογραφία) γιο του Μελά της ΙΝΤΕΡΣΑΛΟΝΙΚΑ, ελάτε να του πούμε ένα «μπράβο», «δεύτε τας χείρας κροτήσωμε», είναι ένα νέο παιδί αγαπητό και τίμιο που δίνει την ψυχή του να συνεχίσει το έργο του πατέρα του…
Αλλά είναι πολλοί. Καθώς μίλαγε σκεφτόμουνα έτσι όσους μου ερχότανε στο μυαλό. Ο Γιάννης Μπράβος στην INTERNATIONAL γιος του Φώκου. Ο Χρ. Αδαμαντιάδης γιος του Νίκου διαπρέπει στην Ρωσία με την Chartis. Ο Γ. Μινέττας γιος του Πάνου. Ο Παύλος Κασκαρέλης του Τάσου. Ο Άγγελος Πολίτης του Γιάννη. Ο Γιάννης Μελακοπίδης του Θάνου. Ο Βασ. Αποστολόπουλος του Γιώργου της LA VIE. Ο Ν. Αποστολόπουλος του Γιώργου στην ARAG. Ο Στ. Βελλιάδης στην Αιγαίον. Ο Νίκος Δελένδας στην EFG EUROLIFE. Ο Αλ. Τέρνερ της ΑΟΝ. Ο Νίκος Ζάχος στην ΝΡ. Ο Κωστής Σπύρου. Η Ευθυμία Μπερτσιά. Ο Νίκος Κόκκινος του Λάμπρου. Τα παιδιά του Γιάννη Δρούλια. Τα παιδιά του Σίμου Ξηρογιαννόπουλου. Ο Γ. Ζαφειρίου του Δ.. Ο Χ. Πουλαντζάς. Τα παιδιά του Αντ. Γαβρίλη. Η Αμαλία Ρουχωτά. Η Β. Ιατροπούλου. Η Κυρλάκη. Ο Ν. Ζόμπολας. Τα παιδιά του Γρ. Αυδή. Η κόρη του Κλ. Λευίτη η Ελένη. Τα παιδιά του Θωμαδάκη. Η Όλγα Βακάλη. Ο Ι. Αλεκοτζίδης… Τα παιδιά του Νικολαΐδη. Του Σοφού… Εκατοντάδες παιδιά ασφαλιστών και συντονιστών και πρακτόρων σ’ όλη την Ελλάδα… Σιγά-σιγά όπως τα βρίσκω θα τα παρουσιάζω…
Άκουσα από πολλούς για τον Κώστα ότι είναι «συνεννοήσιμο» παιδί και έψαξα να δω τι κάνει. «Κάνει τα πάντα». Όπως και άλλα παιδιά ρίχτηκαν στη δουλειά. Τρέχει σ’ όλη την Ελλάδα, φέρνει και εφαρμόζει νέες ιδέες και μέσα στα νεανικά του στήθη φουντώνουν ελπίδες για ανάπτυξη. «Νέος έμπειρος ουκ εστί» μας πληροφορεί ο Αριστοτέλης στα Ηθικά Νικομάχεια και παρακολούθησα πως ο Μελάς μετέφερε τις εμπειρίες του στον Κώστα που οργώνει την Ελλάδα επιβλέποντας και ανοίγοντας νέα γραφεία, νέες δουλειές δίνοντας ψωμί σε πολύ κόσμο ασφαλιστές και γύρω απ’ αυτούς στη Λάρισα, στο Αργοστόλι, στη Βέροια, στο Καρπενήσι, στις Σέρρες, στην Ορεστιάδα, στην Ξάνθη, στην Κέρκυρα, στο Λαγκαδά, στην Ιεράπετρα, στα Νέα Μουδανιά, στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στη Νάουσα, στο Άργος Ορεστικό, στα Τρίκαλα, στην Κόρινθο, στη Λιβαδειά, στην Κομοτηνή, στο Ναύπλιο, στη Ζάκυνθο, στη Νέα Καλλικράτεια, στην Κοζάνη, στα Γρεβενά, στη Δράμα, στη Λευκάδα, στην Πάτρα, στην Πτολεμαΐδα, στη Ρόδο, στη Φλώρινα, στη Σπάρτη, στη Λαμία, στο Αγρίνιο, Κατερίνη, Έδεσσα, Καβάλα, Κιλκίς, Ιωάννινα, Αλεξανδρούπολη, Καστοριά, Επανομή, Χαλκίδα, Χανιά, Ηράκλειο, Θήβα, Αλεβάνδρεια, Βελβεντό, Ηγουμενίτσα, Πολύκαστρο, Μυτιλήνη, Βόλο, Αταλάντη, Καρδίτσα, Καλαμαριά, Νάουσα, Καλαμπάκα, Δοξάτο, Φάρσαλα, Χίος, Κάτω Νευροκόπι, Ελευθερούπολη, Ναύπακτο, Ρέθυμνο, Γιαννιτσά, Καλαμάτα, Νάξο, Ελευσίνα, Σιδηρόκαστρο, Άρτα, Τρίπολη, Χρυσούπολη, Στυλίδα, Πρέβεζα, Σητεία, Πύργο, Ιτέα, Αίγινα, Αγιά.
Όσοι κουραστήκατε πείτε και εσείς ένα «μπράβο» στον Κώστα Γιαννιώτη το γιο του Μελά που περιδιαβαίνει όλα αυτά τα γραφεία ενθαρρύνοντας, λύνοντας προβλήματα, αναπτύσσοντας ανθρώπους. Το ρήμα νέω εκτός του πορεύομαι σημαίνει και συσσωρρεύω, συναθροίζω μετά την πλεύση. Μαζεύω αγαθά στην πορεία και τα φορτώνω στο πλοίο. «Καραβιές» ο πλούτος. «Νήτος χρυσός» ήταν το ανάκτορο του Οδυσσέα γράφει ο Όμηρος. Νητός, από νήες, πλοία. Αγαθά φέρνει και μοιράζει και ο Κώστας.
Αυτά είναι τα νέα παιδιά μας. Η Ένωση Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος θα ‘πρεπε να τον είχε ήδη καλέσει να γίνει μέλος της και η Τράπεζα Ελλάδος θα ‘πρεπε να του απονείμει δημόσιο έπαινο και κάθε βοήθεια στο δύσκολο έργο του… Και ο Τραπεζίτης πρώην πρόεδρος της Λουκάς Παπαδήμος, νυν Πρωθυπουργός τρέχει και δε φτάνει για λάθη και της Τράπεζας που έφτασαν την Ελλάδα εδώ και δεν βρέθηκε στο δρόμο του καμία εποπτεία να του κάνει τη ζωή δύσκολη…
Ανάλογους δρόμους τρέχουν πολλά παιδιά για τα οποία είναι τιμή μας να αναφερθούμε στη συνέχεια…
Πολλές ελπίδες μας έδωσαν και περιμένουμε και άλλες…
Η ζωή έχει τον τρόπο της να συνεχίζεται…
Ας τα «χειροκροτήσουμε τα νέα παιδιά μας», ήδη μπήκαν στην ασφαλιστική σκηνή να παίξουν το ρόλο τους.
Καλή επιτυχία! Να ελπίζετε!

Ευάγγελος Γ. Σπύρου