Ο Δημήτρης Κοντομηνάς είχε ένα απλό σύστημα ενημέρωσης για τις πωλήσεις όλων των γραφείων σ’ όλη την Ελλάδα που ενημερωνότανε καθημερινά. Έτσι ανά πάσα στιγμή ήξερε πόσες νέες αιτήσεις είχε την ημέρα και αναλόγως έκανε θετικές ή αρνητικές παρατηρήσεις. Σήκωνε το τηλέφωνο και μίλαγε ανάλογα στον καθένα με φόντο πάντα την παρακίνηση. Έχω ακόμα αρκετές επιστολές του που έστελνε έτσι ξαφνικά συγχαίροντας συνεχώς ανθρώπους και ομάδες. Οι δημιουργικές παρεμβάσεις του για να ανέβει η παραγωγή ήταν πάντα θετικά σχόλια και προσθήκη αμοιβών και επαίνων με διαφορετικά λόγια και πράξεις… Μπράβο γι’ αυτό, μπράβο για εκείνο, έλα να σε δω, πάμε εκεί, θέλεις κάτι, είμαι εδώ, να δω το θέμα σου, έλα την Τρίτη να τα πούμε, πες στο Γιώργο ή τον Κώστα να με ενημερώσει και άλλα παρόμοια. Συναντήσεις, συνέδρια, ταξίδι όλα ήταν μηχανισμοί ενθάρρυνσης… Και κύπελλα, και έπαινοι και πλακέτες και δείνα στον Πάριο, στην Μαρινέλλα, στον Φ. Νικολάου, στον Πανταζή, στην Βίσση… Συνέδρια στα HILTON στην Κέρκυρα, στη Ρόδο, στη Θεσσαλονίκη σε ό,τι καλύτερο και όχι τσιγγουνιά. Άρχοντας και σπάταλος σε δώρα και εκπαιδευτικά κέντρα… Και διαμονή δίπλα στους αρχηγούς κρατών στα HILTON και INTERCONTINENTAL και SERATON στο Παρίσι, στη Βιέννη, στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη… Ο πρώτος διδάξας τα κίνητρα που σήμερα τα κατάντησαν… καρικατούρες προχειρότητας, κάποιοι «ξένοι» στην ψυχολογία του ασφαλιστή και αδέξιοι στην ιδιότητα και συμπεριφορά του Manager-ηγέτη. Έπεσα απ’ τα σύννεφα όταν έμαθα ότι κάποιοι γενικοί είχαν… πρωτόκολλο που θα μίλαγαν και που θα πήγαιναν…

Έτσι ανέβαζε την παραγωγή ο Κοντομηνάς. Μπαίνοντας μπροστά ως δάσκαλος και ως εμψυχωτής…. Πρώτη του ερώτηση ο στόχος. Πόσο έπιασες; Πόσες αιτήσεις έχεις; Τι σκοπεύεις αυτό το μήνα; Τι λεφτά έχεις; Τι σπίτι έχεις; Πού μένεις; Σε τι σχολείο πάει το παιδί σου; Παντρεύεται; Πού θα μείνει; Και παντού πρώτος. Στις κηδείες όπου γινότανε. Στους γάμους. Στις βαφτίσεις. Στα νοσοκομεία… Μια μέρα τον είδα στο παρκινγκ INTERAMERICAN στο Μαρούσι. «Μέχρι και το Χριστουγεννιάτικο δένδρο θέλω να είναι ωραίο», μου είπε. Όλα τα ψάχνω. Και μια ταμπέλα ξεκάρφωτη ή ένα πανό σχισμένο να έβλεπε, «σκύλιαζε». Όλα έχουν σημασία στις πωλήσεις έλεγε. Η σπασμένη ταμπέλα και το σκισμένο πανό είναι εγκατάλειψη… Και είχε δίκιο. Νοιαζότανε. Δεν περίμενε το τέλος του μήνα για να δει τι έγινε… Κάθε μέρα «μετρούσε» τις αιτήσεις. Κάθε μέρα «ζούσε» τη δουλειά του πωλητή. Μια φορά είχα μια διένεξη ως Διευθυντής υπ/τος στην οδό Όθωνος 6 κάπου εκεί αρχές του 1980 με ένα Διευθυντή Πωλήσεων, τον Άγγελο Τσιρτσίκο που ήρθε σε μια συνάντηση γραφείου έτσι απρόσκλητος.
«Κύριε Κοντομηνά δεν τον άφησα να μπει στη συγκέντρωση για το κλείσιμο του μήνα επειδή δεν ήταν ούτε στο άνοιγμα του μήνα ούτε στη διάρκεια. Δε με βοηθά….», είπα στον Κοντομηνά. Εκείνος του είπε «είχε δίκιο ο Βαγγέλης». Πήρα «απάνω» μου και «ξεσκίστηκα» για περισσότερη δουλειά. Μέσα σε λίγες μέρες τον άλλαξε και έβαλε άλλον επικεφαλής. Παρατηρώ το τι λένε και τι κάνουν σύγχρονοι managers ασφαλιστών και απογοητεύομαι.. Γκρινιάζουν συνέχεια. Ζητάνε συνέχεια. Απειλούνε. Εκβιάζουν. «Δέρνουν». Απαξιώνουν. Μειώνουν. Ένα καλό λόγο δύσκολα τον λένε από καρδιάς. Και αοριστολογίες που δείχνουν ότι δεν γνωρίζουν. «Αν δεν έχει αιτήσεις ένας ασφαλιστής, δε θα έχει παραγωγή, δε θα έχει προμήθειες...». Πρόσεξέ τον εξ αρχής του μήνα. Πρόσεξε όλη την εταιρεία… Αν δεν μοιραστούν λεφτά, αμοιβές, bonus, δεν θα έχουν ψωμί να φάνε…. Ό,τι δελτία τύπου και να βγάλει ένας, και ό,τι και να λένε, θα είναι άχρηστα…

Σήμερα που τα οικονομικά δυσκολεύουν όλη η ιεραρχία πωλήσεων πρέπει να σηκώσει τα μανίκια δίπλα στους ασφαλιστές πρώτης γραμμής στηρίζοντάς τον.
Φίλοι ασφαλιστές στείλτε στο διάολο όλους αυτούς που σας «πρήζουν» καθημερινά με χαζαμάρες και «σοφίες» και βαρύγδουπες σαχλαμάρες περί της αξίας του Bancassurance (που σας αφαιρεί λεφτά), περί αμοιβαίων (που σας βάζουν θηλιές στο λαιμό με άγχος) περί εξορθολογισμού δικτύων και περί πολυκαναλικών εφευρέσεων. Ένα είναι το ζητούμενο: Νέες αιτήσεις, για να βγουν συμβόλαια, για να πάρετε λεφτά να πληρώσετε έγκαιρα τις υποχρεώσεις σας, για να φάνε ψωμί στην οικογένεια και για να κρατήσετε αξιοπρέπεια. Αν δεν έχετε ψωμί τέλος του μήνα, βράστε τα όλα τα Μαρκετίστικα της πλάκας του κάθε «βολεμένου» στο μισθό του.

Το δίδαγμα του Κοντομηνά (ένα απ’ τα πολλά) είναι απλό:
Κάθε μέρα παρατήρησε τι κάνει ο ασφαλιστής να φέρει αίτηση ασφάλισης. Αν δεν έχει βοήθησέ τον να κάνει αιτήσεις… Διαφορετικά θα σου φύγει!
Θα καταλάβετε καλύτερα τι γράφω αν συγκρίνετε τον αριθμό ασφαλιστών κάθε εταιρείας και τον αριθμό αιτήσεων ημέρας. Δεν γράφω συγκεκριμένους αριθμούς για να μη στενοχωρήσω φίλους που αγωνίζονται…
Μια άλλη φορά θα κάνουμε τη σύγκριση έτσι για να δούμε και την κατάντια αλλά κυρίως τα περιθώρια ανάπτυξης.
Για φανταστείτε 25.000 αιτήσεις την ημέρα! Αχ ρε Κοντομηνά, δάσκαλε που χάθηκες στα κανάλια των ΜΜΕ!