Τα παιδιά έχουν μια έμφυτη ικανότητα να θέτουν τέλος στους καβγάδες και να συμβιβάζονται, εφόσον ανήκουν στην ίδια ομάδα: πριν από την εφηβεία, σπανίως δημιουργούνται σταθερές αντιπαλότητες μεταξύ παιδιών που ανήκουν στον ίδιο χώρο - σχολική τάξη,  παρέα με την οποία παίζουν καθημερινά ή  τα αδέλφια μέσα στο σπίτι.

Αντιθέτως, οι ενήλικες μπορεί να περιπλέξουν τις καταστάσεις όταν παρεμβαίνουν, δεδομένου πως η ανάμιξή τους δίνει σοβαρότερο τόνο στην περίσταση . Όταν παρεμβαίνει ο μεγάλος, τα παιδιά θεωρούν πως η κατάσταση ξεφεύγει από τα χέρια τους και ότι είναι τόσο σύνθετη, ώστε απαιτεί τη παρουσία των μεγάλων: έτσι, μπορεί να παραμείνουν υπόνοιες για το ποιος έχει δίκιο ή άδικο, ποιος είναι το «χαϊδεμένο» του μεγάλου και ποιος όχι, έτσι ώστε η διαδικασία συμφιλίωσης γίνεται πιο περίπλοκη, ενώ  διαφορετικά θα είχε εξελιχθεί με πιο αυθόρμητο τρόπο. Γι αυτό αν οι καβγάδες έχουν μικρή ένταση, καλό θα ήταν οι ενήλικες να δείχνουν ανοχή, να μην επεμβαίνουν και να εποπτεύουν τις αλληλεπιδράσεις των παιδιών εξ αποστάσεως, περιοριζόμενοι ίσως σε μικρές υποδείξεις.

Διαφορετική είναι όμως η περίπτωση όταν οι τσακωμοί γίνονται βίαιοι ή επικίνδυνοι. Τότε, πρέπει να παρέμβουμε. Ας δούμε πώς :

• Ανακωχή. Όταν χάνεται ο έλεγχος της κατάστασης, πρέπει να γίνεται ένα «διάλειμμα»: τα παιδιά απομακρύνονται το ένα από το άλλο και παραμένουν χωρισμένα για λίγο .

• Αμεσότητα. Αν διαβλέπουμε επικείμενο κίνδυνο ( ένα  παιδί  το οποίο ετοιμάζεται να πετάξει πέτρα σε ένα άλλο) , ενεργούμε αμέσως, χωρίς να χρειάζεται να δώσουμε εξηγήσεις.

• Συγκράτηση. Μπορούμε να ακινητοποιήσουμε τα παιδιά, μπλοκάροντας τις κινήσεις τους χωρίς να τα χτυπήσουμε (διαφορετικά, τους αποδεικνύουμε πως η βία είναι μια σωστή μέθοδος για την επίλυση των συγκρούσεων ).

• Βάρδιες . Στα παιδιά προσχολικής ηλικίας, που τσακώνονται ποιος θα έχει ένα παιχνίδι, μπορούμε να εξηγήσουμε πώς λειτουργούν οι βάρδιες : όση ώρα ο ένας  χρησιμοποιεί το επίμαχο παιχνίδι, ο άλλος περιμένει τη σειρά του, παίζοντας με κάτι άλλο. Συνήθως, στην ηλικία των 4 και 6 χρόνων, τα παιδιά είναι σε θέση να εφαρμόσουν αυτήν την τακτική .

• Οργή. Μπορούμε να επιτρέψουμε στα παιδιά να εκδηλώσουν τα αισθήματά τους χωρίς βιαιότητες – προτείνοντάς τους, για παράδειγμα, να ζωγραφίσουν ο ένας τον άλλον. Μπορεί ο καβγάς να κλείσει με γέλια . Άλλες πιθανές λύσεις είναι : να αλλάξουν παιχνίδι, να εκτονώσουν τον θυμό τους δίνοντας κλοτσιές σε ένα μαξιλάρι, να κάνουν μια διαδρομή τρέχοντας.

• Χρονικό όριο. Δίνουμε στους «θερομόαιμους» 4-5 λεπτά να βρουν μια έξοδο από τη  κρίση – διαφορετικά θα πρέπει να δεχθούν  την «ετυμηγορία» μας.

*Πηνελόπη Κεπενού, Ψυχολόγος, MSc in Health Promotion

**Τα θέματα για το παιδί είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας της εφημερίδας «Παιδικός Σταθμός για Γονείς» και των ανθρώπων του νηπιακού κέντρου «Μανταρίνι».

Κάντε click εδώ: www.psgg.gr και βρείτε όλα τα θέματα που αφορούν στην υγεία, ψυχολογία, ανάπτυξη, διατροφή, συμβουλευτική των παιδιών.

Νηπιαγωγείο & Βρεφονηπιακό Κέντρο
ΜΑΝΤΑΡΙΝΙ
Λ. Κατσώνη 42 & Μ. Μπότσαρη, 145 61 Κηφισιά
Τηλ.: 210-8012761 Τηλ. & Fax: 210-6233243
Http: www.mantarinikids.com E-mail: [email protected]