Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε μια πολύ όμορφη και ευτυχισμένη οικογένεια. Ο μπαμπάς και η μαμά δούλευαν και οι δύο, για να μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους τα πάντα να μην τους λείπει τίποτα! Με τη βοήθεια των γιαγιάδων τα δύο πρώτα χρόνια πέρασαν εύκολα. Τα παιδιά όμως άρχισαν να μεγαλώνουν και να ζωηρεύουν. Και οι γιαγιάδες, με το βάρος των χρόνων στην πλάτη τους, δεν μπορούσαν άλλο να βοηθούν σε καθημερινή βάση… Και τότε προέκυψε το ερώτημα «Με τα παιδιά τα θα γίνει;». Έπρεπε επειγόντως να βρεθεί μια λύση! Κι όλα έδειχναν προς τον παιδικό σταθμό… Η μαμά της οικογένειας, με την ευαισθησία που διακρίνει όλες τις μανούλες του κόσμου, είδε το θέμα πολύ συναισθηματικά! Κοιτούσε τα μικρά της αγγελούδια που έπαιζαν ανέμελα μες στη θαλπωρή του σπιτιού, και αναρωτιόταν πώς θα τους το έκανε αυτό… πώς θα τα έβγαζε από τη ζεστή και ασφαλή τους φωλιά έξω στον κόσμο… Κι αυτά πώς θα αντιδρούσαν… Το ίδιο βράδυ, την ώρα που τα έβαλε για ύπνο, τα φίλησε και υποσχέθηκε σιωπηλά σ’ εκείνα και στον εαυτό της πως θα έβρισκε το καλύτερο μέρος για τα παιδιά της!

«Και τι ακριβώς θα πει καλός παιδικός σταθμός;» αναρωτήθηκε η μαμά, κρατώντας στα χέρια της τη λίστα από όλους τους σταθμούς της γειτονιάς. Ειλικρινά, δε γνώριζε ποια θα έπρεπε να είναι τα κριτήρια, μα αποφάσισε να αφήσει την ψυχή της να «νιώσει» και να καταλάβει ποια στοιχεία κάνουν έναν παιδικό σταθμό καλό ή κακό. Το πρώτο μέρος που επισκέφθηκε ήταν… της κακιάς ώρας! Σκοτεινό, με μικρούς χώρους, πανικόβλητο προσωπικό, παιδιά που έκλαιγαν απαρηγόρητα… Έφυγε τρέχοντας!
Το επόμενο είχε όλες τις προδιαγραφές στην αίθουσα υποδοχής (ευγενικό προσωπικό, όμορφα χρώματα, φροντισμένες λεπτομέρειες), αλλά η αντιμετώπιση από τους υπεύθυνους παραήταν ψυχρή και επαγγελματική. Ένιωσε πως όλα ήταν κατά κάποιον τρόπο «στην αποστείρωση»… Πολύ ελεγχόμενα…

Όχι, η συγκεκριμένη μαμά δεν ήθελε κάτι τέτοιο για τα παιδιά της. Η ψυχή της της έδειχνε το δρόμο, την εμπιστευόταν. Ήξερε πως μόνο αν εκείνη ένιωθε καλά κάπου, τότε θα ήταν ευτυχισμένα και τα παιδιά της. Συνέχισε λοιπόν το ψάξιμο και είδε πολλά και διάφορα. Είχε αρχίσει να απογοητεύεται όταν τελικά είδε έναν χώρο που εκ πρώτης όψεως της έκανε! Μεγάλη, όμορη αυλή με πολλά παιχνίδια, μεγάλος φωτεινός παιδικός σταθμός! Χτύπησε το κουδούνι επιφυλακτικά, μην ξέροντας τι άλλο θα συναντούσε. Την εξέπληξε ευχάριστα το ζεστό, ειλικρινές χαμόγελο του ανθρώπου που την υποδέχτηκε και τα καλά συνεχίστηκαν… Όλος ο χώρος απέπνεε μια ηρεμία, μια ισορροπία. Ο υπεύθυνος της έλυσε όλες τις απορίες. Την άκουσε με κατανόηση και υπομονή. Μίλησαν για όλες τις αγωνίες και τους προβληματισμούς της. Οι πόρτες άνοιξαν και είδε όλους τους χώρους στους οποίους θα έπαιζαν και θα περνούσαν τις μέρες τους τα παιδάκια της. Και την πήρε την απόφαση! Εκεί ένιωθε καλά, εκεί θα πήγαιναν τα παιδιά. Το ίδιο απόγευμα μίλησε στα παιδιά για την περιπέτειά της. Για όλα τα σχολεία που είδε και για το σχολείο που τελικά είχε επιλέξει. Τους είπε μάλιστα την ιστορία της σαν παραμύθι, κάπως σαν και αυτό. Δικό μου και δικό σας. Εξάλλου, οι ιστορίες όλων μας λίγο-πολύ μοιάζουνε! Και από τότε έζησαν αυτοί καλά και τα παιδιά… ακόμη καλύτερα!

*Βανέσσα Τριανταφύλλου, Νηπιαγωγός

**Τα θέματα για το παιδί είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας της εφημερίδας «Παιδικός Σταθμός για Γονείς» και των ανθρώπων του νηπιακού κέντρου «Μανταρίνι».