Όμορφα ξημέρωσε σήμερα στις 27.06.2012. Ρόδιζε το πρωινό στην Πεντέλη κι απέναντι στην Πάρνηθα κάπου εκεί λίγο πιο κάτω απ’ το κτίριο που ήταν το καζίνο και ίσως στο ίδιο κτίριο είχε λες και πάρει φωτιά απ’ τον ήλιο που ανέτειλε ένα παραθύρι…Έφτιαξα καφέ κι ακούμπησα την κούπα κι ένα ποτήρι κρύο νερό σε διάφανο ποτήρι που «ίδρωνε» την δροσεράδα, πάνω στον πετρόκτοιστο τοίχο… Διψάγανε τα δενδράκια και κάποια κόκκινα κρίνα στα πιθάρια. Άνοιξα τη βρύση και πότιζα. Απ’ τη μηλιά έπεσαν τρία πράσινα μηλαράκια. Είχε πολύ αέρα αυτές τις μέρες. Η κληματαριά είναι γεμάτη φέτος σταφύλια «ζαμπέλλα» που εδώ και χρόνια φύτεψα με κλαδιά που έφερα απ’ την Ήπειρο και Αγρίνιο που για χρόνια περιποιόταν ο πατέρας… Πάνε καμιά εικοσαριά χρόνια που στον κήπο του μικρού οικοπέδου των 250 τ.μ. φύτεψα μια ροδιά, μια κυδωνιά, δυο μηλιές, 3 λεμονιές, μια πλατύφυλλη μουριά και κλήματα…Είχε τρεις κορμούς μεγάλες ελιές, μια συκιά διπλή με άσπρα και μαύρα σύκα και απ’ έξω δυο τεράστιες αμυγδαλιές κι ένα γερασμένο πεύκο που απόμεινε μετά τις φωτιές του 2007 που τα έκαψε όλα σε μια περιοχή 6 χιλιομέτρων…

Πίσω από τα δένδρα είχα δει να περπατά ένα νέο κορίτσι που πήγαινε για δουλειά. Δεν το γνωρίζω, ξέρω που μένει και συχνά το βλέπω στην ίδια διαδρομή πρωί πριν ανοίξει η αγορά κι απόγευμα όταν επιστρέφει.. Είναι από την Αλβανία και από μικρή με το αδελφό  και μάνα της έκαναν την ίδια διαδρομή πηγαίνοντας με τα πόδια στο σχολείο… Τώρα κάπου εργάζεται και καμαρώνω που «προοδεύει» κι ας μη ξέρω ούτε το όνομά της. Είναι μια τίμια διαδρομή η «ένταξή» της στην ελληνική κοινωνία όπως από μακριά παρατηρώ…Κάπου θυμάμαι κάτι από τα δικά μου παιδικά χρόνια…Δούλευα τα καλοκαίρια που τελείωνα το σχολείο και κάπως έτσι πήγαινα με τα πόδια στο μαγαζί που δούλευα…Κάποιες φορές κράταγα «κολατσιό» λίγο τυράκι, λίγο ψωμί ζυμωτό ή άσπρο αγοραστό… Πήγαινα πρωί, πριν ανοίξουν τα «ρολά», κατάβρεχα το πεζοδρόμιο, σκούπιζα, ασβέστωνα την άκρη, ξεσκόνιζα…Έκανα θελήματα, εξυπηρετούσα και το μεσημέρι γύριζα σπίτι κάνοντας διαδρομές ίδιες, όπως και το κορίτσι…

Σήμερα από τον κήπο που πότιζα είδα και το αυτοκίνητο των σκουπιδιών που σταμάτησε φρενάροντας, κάπως απότομα. Πολλές φορές βλέπω την ίδια σκηνή με τη «σκουπιδιάρα», όπως τη λέγαμε. Σταματά, κατεβαίνουν δυο εργάτες κι αδειάζουν με θόρυβο τους σκουπιδοτενεκέδες…ίδιες κινήσεις και στο τέλος σήμα και φωνή «φύγε» στον οδηγό που κοιτάει από τον καθρέφτη. Κοίταξα κι εγώ σήμερα χωρίς να με βλέπουν κάπου 30-50 μέτρα απόσταση σε ανηφόρα… Ήταν γύρω στις εφτά και ο οδηγός φαίνεται ξεκίναγε την βάρδιά του….Πρώτη στάση!

Οι εργάτες πίσω ένωναν τους κάδους με θόρυβο και ο οδηγός πάτησε τα κουμπιά που σηκώνουν πίσω τα σκουπίδια και τα «αλέθουν» και τότε «είδα» την κίνηση του σταυρού που έκανε…Έσκυψε λίγο μπροστά σαν να προσκυνούσε ένα αόρατο χέρι παπά που ευλογάει και στη συνέχεια «σταύρωσε» το τιμόνι. Το έκανε τρεις φορές, ξανάκανε τον «σταυρό» και στο…»φύγε» ξεκίνησε για την επόμενη στάση και το μεροκάματο….

Έχω γνωρίσει πολλούς που ξεκινάνε παρόμοια την εργασία τους… ήταν ένας στο Αγρίνιο που δούλευα μικρός στην οδό Στάϊκου που άνοιγε το μαγαζί σταυρώνοντας την πόρτα.. Ένας άλλος μόλις έπιανε τα πρώτα λεφτά ημέρας σταύρωνε το μέτωπο κρατώντας τα.. Ο πατέρας μου «σταύρωνε» τα εργαλεία… Δεν ξέρω αλλά μου άρεσαν αυτοί οι άνθρωποι που έβαζαν «συμβολισμούς» στη ζωή τους… Μανάδες που ράντιζαν το σπίτι με αγιασμό. Χωριάτες που ράντιζαν τα ζώα, τα χωράφια, τα σπαρτά… Ένοιωθες ότι είχαν κάτι που υπολόγιζαν ότι τους κρίνει το έργο τους… Και είχαν μια ειρήνη, μια ελπίδα, μια σιγουριά στο αύριο… Δεν είχαν αυτό το σημερινό stress. Ήταν και αυτοί που το παράκαναν σαν υποκριτές αλλά και άλλοι «ασεβεστάτοι» στην απλότητα των απλοϊκών. Ήταν και κάποιοι που περιγελούσαν σαν πιο ξύπνιοι, δήθεν. Όμως αυτός ο οδηγός σήμερα με συγκίνησε θυμίζοντας μου ότι στα 55 περίπου χρόνια που δουλεύω έχω βέβαιες αποδείξεις ότι οι απλοί άνθρωποι των παραδόσεων και της πλευράς αυτών που «πάνε με το Σταυρό στο χέρι» τα καταφέρνουν στη ζωή και ότι το ¨πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν οι δε εκζητούντες τον Κύριο ουκ ελαττώθησοντας παντός αγαθού», ισχύει!

Αυτός ο άγνωστος οδηγός σκουπιδιάρας σ’ ένα δρόμο μ’ έκανε να αναλογιστώ και το ξεκίνημα της καθημερινής ασχολίας των ασφαλιστών.

Πολλοί έχουν επιλέξει διαφορετικούς δρόμους δουλειάς. Κάποιοι αργούν να ξεκινήσουν …Κάποιοι κάνουν μια προσευχή και άλλοι απέχουν μακράν! Γίνεται όμως να είσαι ασφαλιστής  χωρίς φόβο θεού;

Αν ήμουν σήμερα ασφαλιστής θα ήθελα να τον έχω πελάτη αυτόν τον οδηγό…Να τρέξω με χαρά να βοηθήσω να αλαφρώσω προβλήματα αν έρθουν…Τον φαντάζομαι  καλοδιάθετο, ντόμπρο, μπεσαλή, φιλικό, αγαπητό, της παρέας, ανοιχτόκαρδο…Από την  άλλη πλευρά πώς  να του πεις ψέματα, να τον κοροϊδέψεις, να  του  προδώσεις την εμπιστοσύνη; Αυτός ποτέ δεν θα παραπλανήσει, δεν θα κρύψει, δεν θα στήσει απάτη…

Αυτά σκεπτόμουν πρωί-πρωί  σήμερα και πολύ με προβλημάτισε σε σχέση με το ποια είναι η ασφαλιστική αγορά σήμερα. Βέβαια γνωρίζω ότι  κάποιοι  διαβάζοντας αυτές τις γραμμές θα πουν διάφορα, ΕΚΤΟΣ  θέματος, αφού το θέμα είναι όχι ο οδηγός της σκουπιδιάρας ,αλλά το πόσοι είναι «σκουπίδια» στον ασφαλιστικό χώρο.

Για αυτούς  που ξεκινάνε κάνοντας το σταυρό τους και υποστηρίζοντας όσα «δηλώνει» ο συμβολισμός θα ήθελα να θυμίσω ότι στα εγκαίνια  της εταιρίας  ο ιερεύς είχε ευχηθεί να σκύψει ο Θεός να ευλογήσει το έργο των ανθρώπων της. Μάλιστα η ευχή στον αγιασμό έναρξης έλεγε  και «…τήρησον  αυτόν (τον κάθε εργαζόμενο) ανεπηρέαστον  παντός κακού  επιδαψιλεύων αυτώ τε και τοις ενταύθα εργαζόμενοις,  ειρήνην , αγάπην, ομόνοιαν και δικαιοσύνην. Κατεύθυνον τα διαβήματα αυτού εις παν έργον αγαθόν…».

Προσηύχετο  ακόμη λέγοντας  «τούτο παρηγγέλομεν  υμίν, ότι εί τις ου θέλει εργάζεσθαι μηδέ εσθιέτω. Ακούομε γάρ τινας   περιπατούντας εν υμίν ατάκτως, μηδεν εργαζόμενους, αλλά περιεργαζόμενους, τοις δε τοιούτοις παραγγέλομεν και παρακαλούμε δια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ίνα μετά ησυχίας εργαζόμενοι τον εαυτών άρτον  εσθίωσιν.»

Πριν κλείσω αυτές τις πρωινές  σκέψεις να προσθέσω ότι και το  «άγνωστο κορίτσι» θα ήθελα να έχω ασφαλίσει. Περπατάει γελαστό, με ψηλά το κεφάλι και σίγουρο πως το ψωμί που θα φάει θα είναι ευλογημένο...Γνωρίζω πως στο δρόμο που περπατάει πολλά σπίτια  έχουν ψηλούς τοίχους, σκυλιά προστασίας, μπράβους-φύλακες 24ώρου βάσεως, κλειστά παράθυρα και ΣΙΩΠΗ. Ποιοι μένουν, λίγοι ξέρουν. Παιδιά δεν παίζουν στις αυλές και ποτέ δεν βλέπεις φώτα γιορτής….Οι ιδιοκτήτες φοβούνται να περπατήσουν μόνοι και οι φρουροί είναι αμίλητοι…Είναι η περιοχή στα σύνορα Κηφισιάς –Μελισσίων στο Κεφαλάρι. Από εκεί που ξεκινάει ο οδηγός την πρώτη στάση και μένουν  αυτοί  που έχουν «εταιρίες»…