Πολλοί γνωρίζουν πως η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες με την υψηλότερη ιδιοκατοίκηση. Μάλιστα το 39% έχουν και εξοχική κατοικία. Αυτό το γεγονός συνδέεται με το αίσθημα ασφάλειας που αρέσει στον Έλληνα. 

Επιπλέον αυτού, μια παραδοσιακή επενδυτική επιλογή σχεδόν για κάθε Έλληνα είναι τα ομόλογα και οι καταθέσεις, ακριβώς για το αίσθημα της ασφάλειας που παρέχουν. 

Την ίδια διαπίστωση κάνει και ο επιχειρηματίας Χ. Βαφείας, όπου σε ένα πρόσφατο άρθρο διατυπώνει την σκέψη πως ενώ οι αμοιβές είναι πολύ υψηλότερες στη θάλασσα παρά στη στεριά, ο Έλληνας προτιμάει την «ζαχαρένια» του. 

Η σύνδεση λοιπόν του Έλληνα με το αίσθημα της ασφάλειας είναι ισχυρή.

Γιατί όμως δεν αγοράζει ασφαλιστήρια συμβόλαια; Μόλις το 18% των κατοικιών είναι ασφαλισμένες και μόνο το 17% των συμβολαίων αυτοκινήτων έχουν πολλές πρόσθετες καλύψεις. Ατομικά συμβόλαια έχει το λιγότερο από το μισό του εργαζόμενου πληθυσμού της χώρας.

Υπάρχουν διάφορες απαντήσεις:

• Το αίσθημα της ασφάλειας είναι πιο στενά συνδεδεμένο για τον Έλληνα με υλικά αγαθά. Ακόμα και το χρήμα, προτιμάει σε περιόδους κινδύνου, να το κρατάει σε ρευστό και να το αποθησαυρίζει. 
• Το αίσθημα της εμπιστοσύνης στις τράπεζες και στους οργανισμούς, έχει δεχτεί μεγάλο πλήγμα μετά την κρίση του 2009-2018.
• Σε γενικές γραμμές υπάρχει «ασφαλιστικός αναλφαβητισμός». Υπάρχουν πολλά κενά που θα πρέπει να καλύψει ο Ασφαλιστικός Διαμεσολαβητής για τα προνόμια που έχει ένα συμβόλαιο ζωής. Για την υγεία και την περιουσία ίσως είναι πιο λίγα τα άγνωστα σημεία, αλλά και πάλι χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια. 
• Η πίστη στο Κράτος αλλά και στην οικογένεια είναι πολύ δυνατή. Οι περισσότεροι παρέχουν και αναμένουν φροντίδα. 
• Από την άλλη πλευρά οι εταιρίες δεν έχουν κάνει την αναμενόμενη ψηφιοποίηση υπερ του πελάτη. Δεν έχουν προσαρμοστεί στις επιθυμίες της νεότερης γενιάς που θα μπορούσε να ασφαλιστεί. Διαφημίσεις και marketing απευθύνονται σε μια παλαιότερη γενιά.

Που καταλήγουμε λοιπόν; Πως μπορεί να καλυφθεί το ασφαλιστικό κενό στην Ελλάδα;

Πάλι υπάρχουν πολλά να ειπωθούν, αλλά θα πω μόνο ένα: Κάθε Ασφαλιστικός Διαμεσολαβητής πρέπει να νιώθει ώστε να μπορέσει να το μεταφέρει πως «η ασφάλιση δεν είναι έξοδο, είναι επένδυση στην ελευθερία, επένδυση στη δυνατότητα να έχουμε επιλογές και στην απρόσκοπτη συνέχιση των όσων θέλουμε να επιτύχουμε».