Λίγες ημέρες πριν έτυχε να συναντήσω έναν φίλο ασφαλιστή από τα παλιά… Μόλις τον ρώτησα «Τι κάνεις παλιέ μου φίλε» ήταν σαν να άνοιξα το κουτί της Πανδώρας και να ξεχύθηκαν όλα τα δεινά του κόσμου μπροστά μου…

Σκοτείνιασε το πρόσωπο του και τα χέρια του ίδρωσαν. «Βάσανα και στεναχώριες, Γιώργο μου. Δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ και πελάτη δεν μπορώ να σταυρώσω. Από παντού εμπόδια και δυσκολίες, τι σου λέω τα ξέρεις. Η ανέχεια του κοσμάκη, οι τράπεζες, τα φθηνά τιμολόγια, ο ανταγωνισμός… Δράμα. Και δεν μου έφταναν τα κεσάτια μου, άρχισαν να έρχονται στο σπίτι και διαταγές αναγκαστικής κατάσχεσης.
Θυμάσαι κάτι παλιές πιστωτικές κάρτες και προσωπικά δάνεια που είχα πάρει μετά το χρηματιστήριο; Όσο πήγαιναν καλά οι ασφάλειες τα πλήρωνα στην ώρα τους. Αλλά με την κρίση τα άφησα πίσω. Έχω και ένα στεγαστικό δάνειο στο όνομα της γυναικάς μου. Μέχρι πρότινος μας το πλήρωνε η πεθερά μου από την σύνταξη, αλλά τώρα κοπήκαν και αυτά».

Έσκυψε το κεφάλι να μην δω την καταρρακωμένη αξιοπρέπεια του. «Η γυναικά μου είχε μια επιχείρηση με ρούχα αλλά οι δουλειές συρρικνώθηκαν πολύ και άφησε πολλούς λογαριασμούς απλήρωτους μέσα σε όλα και το ΙΚΑ των υπαλλήλων. Τι να πρωτοκοιτάξω την γυναικά μου, τα παιδιά μου ή τον εαυτό μου; Δεν είχα χρήματα να πληρώσω τα βιβλία και τα φροντιστήρια των παιδιών μου, το ΤΕΒΕ θα πλήρωνα;»

Με κοιτάζει και βουρκώνει. «Τώρα δεν έχω την δυνατότητα ούτε φάρμακα να πάρω».

Φύσαγε και ξεφύσαγε και εγώ δεν έβρισκα τις κατάλληλες λέξεις να τον παρηγορήσω. «Έπρεπε να πάω σε έναν δικηγόρο να με προστατέψει και δανείστηκα χρήματα από τον εξάδελφο μου. Ώρες ώρες σκέφτομαι να δέσω μια πέτρα στον λαιμό μου και να πέσω στην θάλασσα. Δεν αντέχω άλλο»!

«Υπομονή φίλε μου όλος ο κόσμος είναι σε δυσκολίες. Υγεία να έχεις να δουλέψεις και κάτι θα γίνει» του απάντησα.

«Ούτε υγεία δεν έχω Γιώργο μου, από το πολύ άγχος και την στενοχώρια των τελευταίων ετών αρρώστησα».

«Με τις ασφάλειες πως τα πας», τον ρώτησα, «θυμάμαι είχες μεγάλο χαρτοφυλάκιο πελατών». «Τις καλές εποχές όλοι καλά πήγαιναν», μου απαντά θυμωμένος, «οι πελάτες ευχαριστημένοι, η εταιρεία μας υποστήριζε, τώρα;»

Κοιτούσα τα μάτια του που γυάλιζαν από μίσος. «Τώρα είμαι σε τέτοια απελπισία», συνέχισε να μου λέει, «που τα βράδια δεν μπορώ να κοιμηθώ. Το μυαλό μου όλο σκέπτεται, λύσεις και εφευρέσεις να ξελασπώσω. Ένα βράδυ πάνω στην απελπισία μου, σκέφτηκα να ζητήσω δάνειο από την εταιρεία. Τουλάχιστον η εταιρεία μου με γνωρίζει πολλά χρόνια θα μπορέσει να βοηθήσει. Μετά όμως θυμήθηκα τους παλαιότερους ασφαλιστές πως όσοι πήραν δάνειο, τώρα τους κυνηγάνε να τους κατασχέσουν το σπίτι».

Μέχρι να μου τα πει όλα αυτά είχε ακουμπήσει σε μια κολώνα της ΔΕΗ, για να μην σωριαστεί στον δρόμο από την συναισθηματική φόρτιση. «Και τώρα τι σκέφτεσαι να κάνεις» τον ρωτώ με απορία; «Σκέφτομαι να αλλάξω δουλειά, αλλά στην ηλικία που είμαι ποιος θα με πάρει…»

Σιώπησα. Έσφιξε η καρδιά μου για έναν ασφαλιστή που κάποτε τον χειροκροτούσαν και τον βράβευαν και σήμερα τον εγκατέλειψαν στα βάσανα του. Καρέ-καρέ τα γεγονότα της αγοράς μας, πέρασαν από την σκέψη μου. Εταιρείες που άλλοτε παινεύονταν για τα δίκτυα ασφαλιστών που δημιούργησαν, τώρα τα εγκατέλειψαν στην απόγνωση τους. Σκληρό συναίσθημα το βίωμα της ανθρώπινης απαξίωσης. Πόσοι άνθρωποι αρρώστησαν από αυτήν την απονιά; Πόσοι ασφαλιστές κατέστρεψαν τις περιούσιες τους για την απόκτηση μιας πιθανής μεγαλύτερης, από τις επενδύσεις και τα αμοιβαία κεφάλαια; Πόσοι ασφαλιστές μαγευτήκαν από την ντόλτσε βίτα που τους πούλησαν οι εταιρείες και διέλυσαν τις οικογένειες τους, για μια δήθεν ζωή γλυκιά; Τόσοι και άλλοι τόσοι εγκαταλειμμένοι και απροστάτευτοι από συλλόγους και σωματεία, που ενώ δημιουργήθηκαν για να προστατεύουν τα δικαιώματα του ασφαλιστή, κατέληξαν να διοργανώνουν φιέστες και ημερίδες με «ανύπαρκτο» κοινό.

Όλοι εγκατέλειψαν τον ασφαλιστή σήμερα. Όμως η μόνη που στέκεται διπλά του είναι η θεά Ελπίδα, το δώρο του παντοδύναμου Δία στην Πανδώρα. Αν και τραυματίας προσπαθεί να περπατήσει. Τα προβλήματα του ασφαλιστή είναι σαν τραύματα στα πόδια που τον καθηλώνουν και δεν μπορεί να περπατήσει, αφού η δουλειά του ασφαλιστή είναι μεν δουλειά μυαλού υλοποιείται όμως με τα πόδια. Η Πανδώρα κράτησε την Ελπίδα φυλαγμένη στο περιβόητο κουτί με τα «δεινά του ασφαλιστή». Η Ελπίδα βοηθά τον άνθρωπο να μην φθάνει στην απόγνωση γιατί η απόγνωση καθιστά τον άνθρωπο απρόβλεπτο, ανεξέλεγκτο και επικίνδυνο. Η Ελπίδα είναι η δομική ουσία του ονείρου πως κάποτε θα γίνει ένα θαύμα και όλα θα διορθωθούν. Η Ελπίδα είναι το μοναδικό αντίδοτο απέναντι στην δυστυχία, τον θάνατο, την θλίψη, την ευπιστία, την αφέλεια, την πλάνη και τις αυταπάτες για μια καλύτερη ζωή… Ελπίδα ασφαλιστή μου. Είμαστε μαζί. Περαστικά στα προσωρινά τραύματά σου φίλε!

Μέντωρ Διαμεσολαβητής