Κεντρική Φωτογραφία: Αναστάσιος Κασκαρέλης

Γράφει ο Ευάγγελος Γ. Σπύρου

Ο Αναστάσιος Ν. Κασκαρέλης, ήταν 27 χρονών όταν μπήκε στον ασφαλιστικό κλάδο ως υπάλληλος γραφείου. Ένα χρόνο μετά συμπλήρωσε τη πρώτη του αίτηση τον Ιανουάριο του 1969 ως ασφαλιστής ασφαλίζοντας έναν βιοτέχνη. Έβλεπε ότι είχε «μέλλον» αυτή η δουλειά και ξεκίνησε τα απογεύματα παράλληλα με την υπαλληλική σχέση να εργάζεται ως ασφαλιστής ως το 1970, για να ενισχύσει το εισόδημά του. Στα 29 του γίνεται Unit Manager στα 32 Δ/ντής Πωλήσεων Κλάδου Ζωής και στα 39 Δ/ντής Πωλήσεων όλων των κλάδων (1980-1983). Στα 42 του Δ/νων Σύμβουλος στην ΥΔΡΟΓΕΙΟ και μέτοχος πλειοψηφίας. Η εταιρεία είχε ιδρυθεί το 1973 από την εταιρεία KOSMOS ΑΕΓΑ οικογένεια Πλακίδη. Μεταγενέστερα ο Α. Κασκαρέλης και Γερ. Μακρής αγοράσαν την εταιρεία. Το 1996 ο Τ. Κασκάρελης γίνεται κύριος μέτοχος.

Ο Αναστάσιος Ν. Κασκαρέλης γεννήθηκε στο Κιάτο το 1941. Ο πατέρας του Νικόλαoς και μητέρα του Ελισσάβετ ήρθαν στην Αθήνα και έμειναν στο Μπραχάμι. Ο γιος τους Τάσος σπούδασε στην Ανωτάτη Βιομηχανική Πειραιά και συνέχισε μεταπτυχιακά σε Marketing & Advertising στο Λονδίνο. Από τα 17 χρόνια του ως τα 21 δούλεψε στην ΒΙΑΜΑΞ ΑΕ (costing) και από τα 24 έως τα 27 στο Εμπορικό τμήμα της ΙΖΟΛΑ ΑΕ. Η μητέρα του είχε καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη και για αυτό ήταν με την ΑΕΚ. Δούλεψε πολύ στη ζωή του. Η εργατικότητά του ήταν παροιμιώδης. Πολλοί συνεργάτες του θα θυμούνται την ευγενική παρουσία του και το πως «σαν τρελό φορτηγό» που τραγουδούσε ο Γ. Πάριος έτρεχε σε όλη την Νότια Ελλάδα (την βόρεια είχε ο Γ. Μακρής) για τη ΥΔΡΟΓΕΙΟ να στρατολογήσει κόσμο, να τους εκπαιδεύσει, να τους ενθαρρύνει, να τους αναδείξει, να τους παραδώσει νέα συμβόλαια και ανανεωτήρια, να ανοίξει νέα γραφεία σε πόλεις και κωμοπόλεις, να λύσει επαγγελματικά και οικογενειακά προβλήματα και να ξαναγυρίσει στα κεντρικά και πάλι από την αρχή συνέχεια, για χρόνια…

Το τραγούδι «Θα κάτσω σπίτι» του Λουκιανού Κελαηδόνη το 1986, το άκουγε στο χρυσαφί Peugeot 404 με το οποίο έφευγε νύχτα από Αθήνα για επαρχία και πότε στο FIAT UNO φορτωμένο με αιτήσεις, διαφημιστικά, συμβάσεις και ανανεωτήρια… Και φυσικά ποτέ δεν έκατσε σπίτι, αφού γύριζε σβούρα στην επαρχία.

Ο ευγενικός και χαμογελαστός «Τζέντλεμαν» (στην Αγγλία σπούδασε) έδινε μαθήματα ήθους, συμπεριφοράς, σεμνότητας, εργατικότητας, ασφαλιστικής παιδείας και διακριτικότητας με το παράδειγμα του, αλλά και στα σεμινάρια που έκανε και δίδασκε μαζί με τα ασφαλιστικά προϊόντα και τρόπους πωλήσεων και συμπεριφοράς και τρόπων και εμφάνισης… Επιπλέον έγραφε και έδινε οδηγίες γραπτώς στην επαρχία αλλά και τα Σάββατα που επέστρεφε στην Αθήνα προς τους υπαλλήλους του στα γραφεία ή στις καφετέριες, που τους συγκέντρωνε, όπως μου είχε πει κάποτε η Τζένη Αναγνωστάκη που ήταν στην εταιρεία η πρώτη υπάλληλος που προσελήφθη, η κόρη του τραγουδιστή Πέτρου Αναγνωστάκη… Από άλλον υπάλληλο έμαθα ότι απορούσαν στα βενζινάδικα με την απλότητά του που αυτός πήγαινε με το Peugeot και συνεργάτες του με «λιμουζίνες»… Ένας φίλος εταιρείας ανταγωνιστικής μου είπε πως τον θαύμαζε για την εργατικότητα του και την ενεργητικότητά του.

Η σύζυγός του Άντζυ (Αγγελική) και τα δύο του παιδιά ο Παύλος και Ελισσάβετ με τα 4 εγγόνια τους με πολύ υπερηφάνεια όπως και οι συνεργάτες του, ακούνε την ιστορία του Τάσου Κασκαρέλη που ξεκίνησε στην Υδρόγειο στον οδό Λαγουμιτζή 6 στην Καλλιθέα, εκεί κάτω από την αερογέφυρα όταν περνούσαν τα αυτοκίνητα και έβλεπαν τις ρόδες ή έτριζαν τα τζάμια που κάποια ήταν καλυμμένα με λευκοπλάστ, την μετέφερε στην οδό Σόλωνος στην Καλλιθέα και από εκεί στο δεκαόροφο κτήριο της Λεωφόρο Συγγρού 254 με τους 220 υπαλλήλους, 2000 συνεργάτες και 500.000 ασφαλισμένους.

Είναι μια μικρή ιστορία που μοιάζει με τις μεγάλες στα παραμύθια… Η μικρή «σταχτοπούτα» Υδρόγειος είναι σταθερά ανάμεσα στις 5 πρώτες εταιρείες Γενικών Ασφαλίσεων στην Ελλάδα και με παρουσία στην Κύπρο. Όπως μου υπενθυμίζει συχνά ο Γιάννης Σουρλής που λέει περήφανος ότι ο Κασκαρέλης παρέλαβε εταιρεία σ’ ένα χαρτί και έφτιαξε οντότητα υπολογίσιμη, όμορφη πριγκίπισσα για βασιλιάδες.

Το 1973 που ιδρύθηκε η «Υδρόγειος» πολλοί νεοέλληνες τραγούδαγαν με τον Μανώλη Μητσιά το τραγούδι «Που θα πάει, που θα βγει» στο άλμπουμ «Διαδρομή» του Γ. Χατζηνάσιου που έδωσε τον τίτλο και σε ομώνυμο άλμπουμ του Γιάννη Πάριου. Το τραγούδαγε και ο 32χρονος Τάσος Κασκαρέλης στις παρέες ανύποπτος για την δική του «Διαδρομή» που έγινε Χρυσή σαν τους δίσκους του Πάριου, για τον ίδιο και τους ανθρώπους του και που θα τον έφθανε 50 χρόνια μετά να υπογράψει, συμφωνία με τον ιταλικό όμιλο Reale που κάποιος βασιλιάς είχε ιδρύσει το 1828 (Δείτε www.realemutua.it). Η ζωή γύρισε καλά για το ομορφόπαιδο από το Κιάτο… «που θα πάει, που θα πάει, που θα βγει, θα γυρίσεις και για μας παλιοζωή…». Σαν ασφαλιστής στην πιάτσα ήξερε τι είναι… να μην έχεις έναν φίλο, να κοιμάσαι νηστικός, να μαραίνεσαι σαν φύλλο, να σε δέρνει ο χιονιάς…» και για αυτό μιλώντας με την καρδιά και όχι με το στόμα κατάκτησε δεκάδες και εκατοντάδες και χιλιάδες συνανθρώπους στο διάβα του. Έκανε συνεργάτες, φίλους, υπαλλήλους, πελάτες κοντά στις 500.000 χιλιάδες, αλλά όταν έφτασε στα 80 του χρόνια και οι προτάσεις από Ελλάδα και Ευρώπη (είχε όνομα καλό σε Ελλάδα και Ευρώπη) ήρθαν για εξαγορές και συνεργασίες δεν μέτρησαν οι δόξες και τα λεφτά, αλλά το μέλλον των ανθρώπων του και της οικογένειάς του (μικρής και μεγάλης). Με πήρε στο τηλέφωνο και ικανοποιημένος μου είπε: «Βαγγέλη αυτό που με κάνει ήρεμο και ευτυχισμένο, είναι που κρατάμε το όνομά μας ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ και για χρόνια θα είμαι πρόεδρος στο Δ.Σ και Διευθύνων Σύμβουλος ο Παύλος, ώστε να προστατεύω τους ανθρώπους μας που για 50 χρόνια είμαστε μαζί. Η Reale είναι μεγάλη ευκαιρία και οι συνεργάτες θα έχουν μέλλον δυνατό, θέλω να τα πω… Αυτό μου γέμισε την καρδιά, Βαγγέλη μου, ότι δεν άφησα στην τύχη τους τους ανθρώπους μας…Ήθελα να το γράψεις όπως στο λέω…».

Τα έγραψα…έβαλα στο χαρτί αυτά που και εγώ πίστευα για τον ξεχωριστό Έλληνα ασφαλιστή Τάσο Ν. Κασκαρέλη, που τίμησε με τον βίο του τον θεσμό, μεγαλώνοντας και αυξάνοντας αυτό που παρέλαβε… Ήταν ένα «συν» όπου και αν ήταν, από τα συν των Ελλήνων που συγκεντρώνουν, συναντούν, συζητούν, συνυπάρχουν, συμπαραστέκονται, συναναστρέφονται, συμβουλεύουν και γίνονται καλή συνήθεια με συναίσθηση και συνείδηση. Η ασφαλιστική του καριέρα στην εταιρία του και στην Ένωση Ασφαλιστικών Εταιριών ήταν ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ που συνέδεε ανθρώπους και καταστάσεις. Ήταν άρτια παρουσία, ζυγός αριθμός που πάντα ήταν κοντά σε κάποιον άλλο συνάνθρωπο και ποτέ περιττός που να μην έχει κάπου να προσφέρει ως άχρηστος, περίσσιος ή μισός ώστε κάπου να αφαιρεί, να λιγοστεύει… Πρόσθεσε και δεν αφαίρεσε, μέτρησε με γνώση και σύνεση και δεν στέρησε. Ήταν ενωτικός, αφού ωθούσε σε ένωση δυνάμεων και πρώτος στον αγώνα αφού μέσα του ήξερε να προωθεί ως πρώτος (προ-ωθώ) και να αναγνωρίζει την αξία των άλλων.

Στην αρχή της νέας εποχής για την Υδρόγειο Ασφαλιστική με την είσοδο της Società Reale Mutua di Assicurazioni στο μετοχικό της κεφάλαιο, της μεγαλύτερης αλληλασφαλιστικής ιταλικής εταιρίας, εύχομαι να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο που θα είναι και το καλύτερο δώρο τιμής στον Τάσο Κασκαρέλη, το γέρας (βραβείο) τιμής στον αρχηγό (γέροντα) κατά Ομηρική έκφραση όπου οι αρχηγοί γέροντες ελάμβαναν τιμής ένεκεν, πρώτοι, μερίδιον, μοίραν, λάφυρα, ως οι καλύτεροι και άξιοι να τους δοθούν. Ο θεός να ευλογεί την Υδρόγειο και την οικογένεια Τάσου Κασακρέλη!

Το κτήριο της Reale Mutua στο Τορίνο της Ιταλίας