Πριν από 47 χρόνια πέρασε στην αιωνιότητα, μαχόμενος εναντίον των Τούρκων εισβολέων, στις 14 Αυγούστου 1974, στη θέση Βόρειος Πόλος, στο Καϊμακλί, ετών 27! Τον Μιχαήλ Ζένιου τον γνώρισα καλά, ήμασταν φίλοι στα φοιτητικά μας χρόνια, και ως συνοικότροφοι στην οδό Καρτάλη 7, πολλές φορές μιλούσαμε για την Κύπρο στην Ελλάδα.

Ένα βράδυ, στην πλατεία Μαβίλη, κοντά στην Αμερικανική Πρεσβεία, περπατώντας σε μια βόλτα, με πιάνει από το μπράτσο και μου λέει: «Κάνε μου μια χάρη. Ένας φίλος μου Κύπριος έχει μεγάλο οικογενειακό πρόβλημα και δεν μπορώ να βοηθήσω. Θα ήθελα να προσευχηθείς κι εσύ ο Θεός να τους δώσει λύσεις»!

Ακόμα ηχεί στ’ αυτιά μου κι ένα τραγούδι που έλεγε: «Είδα βουνά ψηλά ολοχιόνιστα, χώρες τρανές, αράδα, μα πουθενά σαν την Ελλάδα! Σαν την Ελλάδα!... Ελάτε, πιάστε το χορό, παιδιά μου αράδα-αράδα, ω! τι χαρά που γεννηθήκαμε μέσ’ στην Ελλάδα, για την Ελλάδα!».

Πριν πάει στον πόλεμο, είχε πει: «Ρε, αποφάσισα ότι θα δώσω τη ζωή μου στην πατρίδα, το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι αντί να έχω 8 να με κλαίνε, τώρα θα με κλαίει ακόμα μία» και εννοούσε, εκτός από τις αδελφές του, και την αρραβωνιαστικιά του. Είχε αρραβωνιαστεί μόλις μερικές εβδομάδες πριν, όπως έγραψε ο Σπύρος Παπαχαραλάμπους. «Τιμή και δόξα στον αγνότερο φίλο», έγραφε ο Ζαχαρίας Κονές. «Εγώ σε μνημονεύω ήρωα σαν τον Αυξεντίου, Παλληκαρίδη και τόσους άλλους θυσιασθέντες για τα ιερά και όσια», του έγραψε ο Γιώργος Δημόπουλος.

Στις 2/2/2020 έγινε εκδήλωση Μνήμης και Τιμής και Μνημόσυνο στον Άγιο Μάμα Τρούλλων και εκδηλώσεις σε αίθουσα που ονομάστηκε «Μιχαήλ Ζένιου». Ο Μ. Ζένιου ήταν ανθυπολοχαγός και όταν έγινε το πραξικόπημα, έκλαψε και είπε: «Λυπάμαι κατάκαρδα, γιατί τώρα ο κόσμος θα μισήσει την Ελλάδα». Όταν τον κάλεσαν να πάει ως αξιωματικός, δεν πήγε, λέγοντας: «Αν πάω, ποιον θα πυροβολήσω; Μπροστά μου αδέλφια μου. Πίσω αδέλφια μου. Το πολύ να πυροβολήσω τον εαυτό μου». Έτσι, δεν πήγε.

Όταν όμως έπεσαν οι πρώτες βόμβες από Τούρκους, πριν γίνει επιστράτευση επίσημα, πήγε από τους πρώτους στην Αθηένου να καταταχθεί. Αυτά έγραφε η Αικατερίνη Ζένιου Κωνσταντινίδου.

«Γνώρισα τον Μιχάλη Ζένιου σαν συνάδελφο στο σχολείο ΚΤΕΕ στη Λευκωσία, έναν νέο όλο δύναμη και ζωντάνια. Τον ρώτησα αν είναι θεολόγος και διδάσκει Θρησκευτικά. Όχι, μου λέει, είμαι μαθηματικός, αλλά ασχολούμαι και με τα κατηχητικά. Όταν πληροφορήθηκα τον ηρωικό θάνατό του, πολύ στενοχωρήθηκα», σημείωσε ο Ευγένιος Κολαρίδης.

«Ήσουν το καμάρι μας και έγινες το σύμβολό μας», έγραψε ο Ανδρέας Χρυσάνθου, ενώ ο Γεώργιος Πετρίκος είπε: «Αθάνατος... Ήμασταν φίλοι και συμμαθητές στα πρώτα χρόνια του Γυμνασίου και μαζί πηγαίναμε κατηχητικό τα απογεύματα. Διακρινόταν για το ήθος και τον πατριωτισμό του».

«Μακάρι να ’χαμε καρδιά όλοι σαν του Μιχάλη», είπε ο Δημ. Δημητρίου, και γι’ αυτόν τον ήρωα παραθέτω εδώ, στο «ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΑΙ», ένα συγκλονιστικό χειρόγραφο του συμπολεμιστή του, Κώστα Χατζηπιερή, που δημοσίευσε στις 14 Αυγούστου 2020, στη μνήμη του πρωτομάρτυρος Μιχαήλ Ζένιου, και περιγράφει τις τελευταίες στιγμές του, λίγο πριν φονικό βλήμα σταματήσει την επίγεια ζωή του.

Όσοι από τους αναγνώστες μας στην Κύπρο το διαβάσουν, ας πουν ένα «αιωνία η μνήμη του» και ας διαβάσουν στα νέα παιδιά αυτήν την ιστορία, σαν αλήθεια, σαν παραμύθι, σαν προσευχή, σαν συμβουλή, σαν τραγικό έργο αρχαίας
Μιχαήλ Ζένιου. τραγωδίας, σαν «κάθαρση» στους πόνους των δικών του. Αιωνία η μνήμη σου, Μιχάλη και όλων των Κυπρίων και Ελλήνων που έπεσαν το 1974.

Συγχαρητήρια και σε όσους από τον ασφαλιστικό χώρο ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ και, όπως ο Στέλιος Γεωργαλίδης, της Κεντρικής Ασφαλιστικής (τεύχος «ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΑΙ», 31/8/2020), προβάλλουν εκείνη την εποχή και τα εθνικά δίκαια των Ελλήνων. ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΣΠΥΡΟΥ

Διαβάστε αναλυτικά το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε στη στήλη Ασφαλιστικό Underwriting, του περιοδικού Ασφαλιστικό ΝΑΙ, τεύχος 190, Μάιος - Ιούνιος 2021 (πατήστε πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση):