Ο Φώτης Πουλής για το φαινόμενο Μανώλης Ανδρόνικος και τις κάλτσες «Πουρνάρα»

Nextdeal newsroom, 19/4/2021

Γράφει ο Φώτης Πουλής

Αγαπητέ Βαγγέλη,

διαβάζοντας για το φαινόμενο «Μανώλης Ανδρόνικος» από τον Κο Ψαράκη συνειδητοποίησα το πόσο πολύ επαγγελματικά με έχει επηρεάσει παρόλο που δεν είχα ποτέ συνεργαστεί μαζί του. Δεν είναι φοβερό; Ένας άνθρωπος να έχει φύγει εδώ και 16 χρόνια, να μην έχεις ποτέ συνεργαστεί μαζί του, αλλά να τον έχεις ως σημείο επαγγελματικής αναφοράς και να πορεύεσαι στην τακτική του (όσο είναι δυνατόν) και να αναπαράγεις τα λόγια του (επειδή κάπου τα διάβασες ή τα άκουσες) θέλοντας ασυνείδητα να πάρεις λίγο από την αύρα που είχε και να επαναλάβεις τα μυστικά της επιτυχίας του.

Πολλές φορές στους συνεργάτες μου στην ΟΤΕ ΑΣΦΑΛΙΣΗ και όχι μόνο, έχω μιλήσει και έχω εκθειάσει την τεχνική στοιχημάτων που έβαζε ο Μανώλης που είχαν ευτελή αξία μεν αλλά ήταν «βόμβες» παρακίνησης και φιλότιμου που έκαναν τους ανθρώπους του να κάνουν προσωπικά θαύματα, επειδή αυτός πίστευε σε αυτούς και στην τεράστια πολλαπλή αξία της ασφαλιστικής ιδέας και εργασίας.

Οι περίφημες κάλτσες «Πουρνάρα» είχαν «κυκλοφορήσει» πολύ στους παλαιότερους ασφαλιστικούς κύκλους και είχαν γράψει «ασφαλιστικά χιλιόμετρα» προσφέροντας ασφαλιστική κάλυψη σε χιλιάδες πελάτες χτίζοντας παράλληλα εκατοντάδες ασφαλιστικές καριέρες. Αλλά η νεότερη γενιά managers και Ασφαλιστών μάλλον τις αγνοεί... το πρόβλημα όμως, ίσως, να είναι ότι σήμερα αγνοείται και η τεχνική του πως «ανάβουν τα αίματα», πως να υπάρχει Πάθος, Παρακίνηση και Επιτυχίες...

Το περασμένο Σάββατο κάνοντας βόλτα στον κεντρικό εμπορικό δρόμο της Ταξιαρχών, στον Κορυδαλλό είδα τυχαία σε βιτρίνα τις αυθεντικές κάλτσες «Πουρνάρα»... Η σπίθα άναψε!!! Μπήκα και αγόρασα δυο ζευγάρια (εικόνα 1) μιλώντας στον ιδιοκτήτη του καταστήματος για το φαινόμενο «Μανώλης Ανδρόνικος» ο οποίος με κοίταζε αποχαυνωμένος, αλλά και τις προκλήσεις - στοιχήματα που θα δώσω παρακινητικά στην ομάδα των ασφαλιστών μου έτσι για το γ… γιατί Ναι, Μπορούμε.

Θυμάμαι το 2001 όταν ήμουν διευθυντής γραφείου στην Allianz, ότι όλοι οι ασφαλιστές και managers της εταιρείας στο 10ο Συνέδριο που είχε κάνει στο Monte Carlo, κρεμόμασταν από τα χείλη του όταν ανέβηκε να μιλήσει ως προσκεκλημένος ομιλητής. Ακούω λέει, να μιλάτε/μιλάνε για service και ακούω μ…ς… Service είπε, είναι να προγραμματίσεις να πας στον πελάτη σου τον Γιώργο τον ξυλουργό και να τον πάρεις από την προηγούμενη να έχει μαζί του το συμβόλαιο (τότε δεν είχαμε ψηφιοποιηθεί…) και όταν πας, να του πεις την αλήθεια καθαρά και σταράτα. Κάνει πως ανοίγει θεατρικά το συμβόλαιο και λέει στον Γιώργο δείχνοντας με το δάχτυλο το ασφαλισμένο κεφάλαιο θανάτου. Γιώργο (με βροντερή φωνή), εάν χθες έφευγες από την ζωή, σήμερα (με ακόμα πιο βροντερή φωνή) εγώ θα έφερνα στην γυναίκα και στα παιδιά σου 1.000.000 δρχ. (τότε ακόμη είχαμε δραχμή…), αυτό θα ήθελες;; Έλα να δούμε πως θα το διαχειριστούμε. Άφωνος εγώ (και όχι μόνο).

Αυτός ήταν ο Μανώλης Ανδρόνικος. Διαρκώς ερωτευμένος με την ασφαλιστική ιδέα, με πηγαία Αγάπη, βαθιά Πίστη και πραγματικό Ενδιαφέρον για τους Ανθρώπους του. Ένας Πατέρας για όλη την αγορά μας, μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης, μια ασυγκράτητη δύναμη παρακίνησης.

Την επόμενη χρονιά οι ασφαλιστές του γραφείου μου (Λαδάκης, Σαλτσόγλου, Μακρόγλου, Σταύρου, Λέσση, Δοβλέ, Φωτακοπούλου, Νικολάου κ.α.) και εγώ, για να τον τιμήσουμε και γνωρίζοντας την αγάπη του για την τέχνη αλλά και την πίστη του στον Θεό, παραγγείλαμε στην φίλη και πελάτισσά μου Αγιογράφο Ματρώνα Χατζηγιαννάκη την εικόνα του Χριστού (Εμμανουήλ) σε εφηβική ηλικία (αμούστακος). Είχε πίσω ιδιαίτερη αφιέρωση και τις υπογραφές μας και ένα απόγευμα πήγα στο σπίτι του, κάπου στην Γλυφάδα και του την παρέδωσα με Αγάπη και Ευγνωμοσύνη εκ μέρους όλου του γραφείου. Την παρέλαβε με συγκίνηση και χαρά μικρού παιδιού. Ήταν μεγάλος γιατί ήταν απλός, προσιτός, συνεργατικός και ανθρώπινος. Πράγματα που σήμερα, μάλλον... δεν τα βρίσκουμε σε αφθονία.

Νοιώθω τέλος, ότι για κάποιον λόγο, το σύμπαν συνωμοτεί με το φαινόμενο «Μανώλης Ανδρόνικος», χθες το βράδυ βγάζοντας τα κέρματα από την τσέπη του παντελονιού μου έπεσε το μάτι μου σε ένα πιο ιδιαίτερο δίευρο (εικόνα 2). Είναι το δίευρο τιμητικής κοπής από την Πολιτεία για τον άλλο μεγάλο «Μανώλη Ανδρόνικο» (απίστευτη συνωνυμία) τον Καθηγητή Αρχαιολογίας και ανασκαφέα της Βεργίνας και ευρετή των θησαυρών της... Σκέφτηκα, άλλη μια σύμπτωση ακόμα, αλλά με μια αίσθηση πικρίας… Η Πολιτεία έκανε εξαιρετικά με την συγκεκριμένη τιμητική πράξη για το μεγάλο τέκνο της που γίνεται έτσι παράδειγμα για όλους αλλά ταυτόχρονα αναπτερώνει το ηθικό των μετέπειτα «ερωτευμένων» Αρχαιολόγων και τους δίνει την δύναμη να συνεχίσουν να ψάχνουν με πάθος να βρουν τους επόμενους κρυμμένους, ακόμη, θησαυρούς του γένους μας. Η αγορά μας; Ποια παραδείγματα αναδεικνύει; Ποια φωτισμένα πρότυπα αναπαράγει; Πως οι επόμενοι Ασφαλιστές και managers θα ερωτευτούν και θα υπηρετήσουν τον θεσμό και τον Άνθρωπο; Από που θα αντλήσουν δύναμη; Μήπως θα έπρεπε να τιμηθεί και να αναδειχθεί επιτέλους ο αντίστοιχος δικός μας «Μανώλης» που είχε μάθει μέσω της Αγάπης του και μπορούσε να αναδεικνύει τους κρυμμένους εσωτερικούς θησαυρούς μας, ευαισθητοποιώντας τις καλύτερες χορδές μας; Μήπως;;