Ήρθαν οι δυνατές βροχές του Οκτωβρίου και σήμαναν το τέλος του φετινού καλοκαιριού. Οι περισσότερες σοδειές από τα δέντρα, τα περιβόλια και τα αμπέλια έχουν πια μαζευτεί και τα φυλλοβόλα ετοιμάζονται να αφήσουν τα φύλλα τους και να κοιμηθούν. Είναι απαραίτητος αυτός ο ύπνος, μια ανάπαυση ώσπου να μεγαλώσει ξανά η ημέρα, να ανοίξουν τα μάτια τους και να ξεκινήσουν έναν νέο κύκλο βλάστησης και καρποφορίας. Μαζί τους θα στηριχτούν και τόσα άλλα πλάσματα που έχουν τη ζωή τους στενά δεμένη με τη δική τους.
Απομένουν ακόμη καρποί του φθινοπώρου και πλησιάζει η ώρα μιας από τις πιο πολύτιμες συγκομιδές, της ελιάς, που σε πολλούς τόπους θα κρατήσει μέχρι τα μέσα του χειμώνα. Ετοιμάζονται γι’ αυτήν όσοι έχουν συστηματικούς ελαιώνες, αλλά και εκείνοι που στον κήπο ή στο χωράφι τους φροντίζουν λίγα ελαιόδεντρα. Έτσι προχωρεί ο κύκλος της σοδειάς στην Ελλάδα και σε όλη τη Μεσόγειο όπου ευδοκιμεί αυτό το ευλογημένο δέντρο.
Στα κλαδιά και στα κλήματα έχουν απομείνει εδώ κι εκεί λίγοι καρποί. Άλλους δεν τους έφτασε το χέρι εκείνου που μάζευε τη σοδειά, άλλοι άργησαν να ωριμάσουν και κάποιους τους άφησαν συνειδητά οι άνθρωποι για τους άλλους συγκατοίκους μας στην πλάση: τα πουλιά, που τον χειμώνα δυσκολεύονται περισσότερο να βρουν τροφή.
Κάποια, όπως οι πελαργοί και τα χελιδόνια, παίρνουν τον δρόμο για πιο ζεστά μέρη, όπου μπορούν να βρίσκουν την τροφή τους. Άλλα μένουν κοντά μας και περνούν εδώ τις μικρές ημέρες και τις μεγάλες νύχτες του χειμώνα.
Ανάμεσά τους οι σπουργίτες, οι γνώριμοι κάτοικοι της αυλής, του χωραφιού και του αχυρώνα, όπου ακόμη υπάρχουν αχυρώνες. Λίγα σύκα στο δέντρο, ένα ξεχασμένο τσαμπί στο κλήμα, μερικοί σπόροι είναι το δικό τους μερίδιο από την καρποφορία. Κι όσοι νοικοκυραίοι τούς το αφήνουν χαίρονται να τους βλέπουν να έρχονται, να τσιμπολογούν, να πετούν από κλαδί σε κλαδί και να ζωντανεύουν με τις φωνές τους τον τόπο που σιγά σιγά ησυχάζει.
Σκέφτομαι πως αυτή η μικρή προσφορά είναι και μια ανταπόδοση στην ύψιστη δύναμη που ορίζει τις ζωές και τις τύχες όλων των πλασμάτων. Ένας τρόπος να αναγνωρίζουμε πως η σοδειά δεν μας ανήκει ολόκληρη, ακόμη κι αν εμείς μοχθήσαμε γι’ αυτήν. Μου φαίνεται πως μια τέτοια σκέψη έρχεται από πολύ μακριά, από τότε που ο άνθρωπος έμαθε να περιμένει τον καρπό και να μετρά τη ζωή του με τις εποχές.
Αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις στάθηκε μια ανάρτηση του φίλου Νίκου Ζωϊόπουλου, με τον σπουργίτη που βλέπουμε στη φωτογραφία να απολαμβάνει τα σύκα. Τον ευχαριστούμε που μας έφερε αυτή την εικόνα, για να εκτιμήσουμε όσα χάρισε η εποχή που πέρασε και να ετοιμαστούμε για εκείνη που έρχεται, με τα γυμνά κλαδιά και τα παγωμένα πρωϊνά. Αφήνοντας πάνω τους και κάτι για τα πουλιά.
Ανάμεσα στα φύλλα της συκιάς, ένας σπουργίτης βρίσκει το δικό του μερίδιο από την καρποφορία. Λίγα σύκα που έμειναν στα κλαδιά γίνονται τροφή για τους μικρούς συγκατοίκους μας και αφορμή να θυμηθούμε πως η σοδειά δεν μας ανήκει ολόκληρη. Φωτογραφία: Νίκος Ζωϊόπουλος.
