Τη δεκαετία του 1940, τα  παιδικά καθίσματα αυτοκινήτου  ήταν πολύ διαφορετικά από τα ιδιαίτερα ρυθμιζόμενα σχέδια με επίκεντρο την ασφάλεια που έχουμε σήμερα. Εκείνη την εποχή, αυτά τα καθίσματα δεν κατασκευάστηκαν για  προστασία από ατυχήματα  αλλά μάλλον για ευκολία - επιτρέποντας στους γονείς να κρατούν τα παιδιά τους περιορισμένα και ανεβασμένα κατά την οδήγηση.

Τα πρώιμα καθίσματα αυτοκινήτου ήταν συχνά από μεταλλικά ή ξύλινα σκελετά, καλυμμένα με ύφασμα, σχεδιασμένα για να γαντζώνονται πάνω από το πίσω μέρος του μπροστινών θέσεων. Μερικά μοντέλα είχαν τιμόνια συνδεδεμένα με την ψυχαγωγία των παιδιών, ενισχύοντας την ιδέα ότι ήταν περισσότερο για να κρατήσουν τα παιδιά απασχολημένα παρά για να τα κρατήσουν ασφαλή. Αυτά τα καθίσματα δεν είχαν  ζώνες ασφαλείας, βάτες ή δομικές ενισχύσεις , που σημαίνει ότι δεν παρείχαν ελάχιστη έως καθόλου προστασία σε περίπτωση σύγκρουσης.

Η δεκαετία του 1940 είδε επίσης  booster-style καθίσματα  φτιαγμένα από μέταλλο και καμβά, ανυψώνοντας τα νήπια για να μπορούν να δουν από το παράθυρο. Ενώ αυτά τα καθίσματα έκαναν τις βόλτες με το αυτοκίνητο πιο ευχάριστες για τα παιδιά, δεν ήταν ασφαλή δεμένες στο όχημα, καθιστώντας τα επικίνδυνα σε ξαφνικές στάσεις ή συγκρούσεις.

Δεν ήταν μέχρι τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 που οι  αυτοκινητοβιομηχανίες και ειδικοί ασφάλειας  άρχισαν να δίνουν προτεραιότητα στην ασφάλεια των παιδικών καθισμάτων αυτοκινήτου, οδηγώντας στην ανάπτυξη καλωδίων, αγκράφες και υλικών ανθεκτικών στην κρούση. Οι σημερινοί αυστηροί κανονισμοί και νόμοι για τα crash-test απέχουν πολύ από τα χαλαρά, μη ασφαλή σχέδια της δεκαετίας του 1940.

Ενώ τα πρώτα καθίσματα αυτοκινήτου της δεκαετίας του 1940 είναι συναρπαστικά κομμάτια ιστορίας, χρησιμεύουν ως υπενθύμιση του πόσο μακριά έχει προχωρήσει η  ασφάλεια των παιδιών  κατά τη διάρκεια των δεκαετιών.

Πηγή: Old Historical Photos