*Γράφει ο Παναγιώτης Μυργιώτης, Μαθηματικός

«Χιόνια στο καμπαναριό που Χριστούγεννα σημαίνει», διαβάζουμε σε παλαιά αναγνωστικά της δεκαετίας του ‘60. Παλιές μνήμες, νοσταλγικές για μας που έχουμε μια κάποια ηλικία. Περιμέναμε το άγιο 12ήμερο για να ξεκουραστούμε από το σχολείο (με ωράριο πρωί - απόγευμα). Να χαρούμε τη ζεστασιά και την αγάπη της γιαγιάς και του παππού. Περιμέναμε να γιορτάσουμε τις εορτές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς με χαρά, χωρίς να σκεπτόμαστε το δώρο που θα μας φέρει ο Άγιος Βασίλειος την παραμονή της πρωτοχρονιάς. Ο πραγματικός Άγιος, ο ασκητικός και ισχνός και όχι ο ευτραφής της σύγχρονης εποχής των διαφημίσεων και του εκμαυλισμού της κοινωνίας, και πρωτίστως των μικρών της Φωτεινούλας, της Κατερίνας, του Δημήτρη, του Θανάση και του Αποστόλη.

Να καθίσουμε όλοι γύρω από το αναμμένο τζάκι και να ακούσουμε εμείς τα μικρά παιδιά τα παραμύθια της πολυαγαπημένης μας γιαγιάς και τα ηρωικά κατορθώματα του αγωνιστή της εποχής του ΟΧΙ του ‘40 και της πραγματικής εθνικής αντίστασης, του γλυκύτατου παππού. Οι ιστορίες του παππού δεν είχαν τέλος. Είχε πολεμήσει και στην Μικρά Ασία, στον πόλεμο εναντίον των Τούρκων και τραυματίστηκε στην μάχη του Σαγγάριου ποταμού. Περιέγραφε με απλά λόγια το δράμα των Ελλήνων και τα φρικτά βασανιστήρια, την ταλαιπωρία και τους φόνους και τον ξεριζωμό των από τις πατρογονικές εστίες μετά από χιλιάδες χρόνια. Λόγια απλά χωρίς λογοτεχνικά σχήματα και τεχνικές. Η σοφία των προγόνων απαλά και χωρίς προσπάθεια περνούσε στην ιστορική μνήμη μας. Ατέλειωτες ώρες μέσα στο ζεστό σπιτικό και έξω να σφυροκοπά το χιόνι και ο μανιασμένος βοριάς. Δεν μας ενδιέφερε. Οι συζητήσεις με τον παππού, τη γιαγιά και τους πολυαγαπημένους γονείς κάλυπταν κάθε πτυχής της αθώας παιδικής ψυχής μας. Μαθαίναμε να προσπαθούμε, να αγωνιζόμαστε και προπάντων να υμνούμε και να δοξολογούμε τον δωρεοδότη των πάντων Τριαδικό Θεό.

Εμείς  ζήσαμε σε οικονομικά δύσκολες εποχές, αλλά την πραγματική αγάπη των γονέων μας τη βιώναμε καθημερινά. Ο παππούς και η γιαγιά συγκατοικούσαν και δεν ήταν στους οίκους ευγηρίας και συνεισφέρανε στην ομαλή ψυχολογική ανάπτυξη των εγγονιών. Οι γονείς αγαπούσαν τα παιδιά τους πραγματικά  με την καρδιά τους και τους πρόσφεραν, από το υστέρημά τους, πλούσια τα ελέη και, κυρίως, δόξαζαν τον δωρεοδότη Κύριο.

Άλλες εποχές, βέβαια, χωρίς κινητά ,τάμπλετ και τηλεοράσεις που αποσπούν τον νου από τα σημαντικά και τελικά τον νεκρώνουν. Εποχές δύσκολες οικονομικά αλλά νοσταλγικές γιατί ζούσαμε πιο ανθρώπινα χωρίς την «πολυτέλεια» της μοναξιάς και του άγχους. Δεν είχαμε τηλεόραση, για να μη πω «χαζοκούτι», για να μας νεκρώσει την σκέψη. Είχαμε ζεστή καρδιά, αγάπη για τον συνάνθρωπο.
Εποχές παλιές, νοσταλγικές με τους ανθρώπους πιο αληθινούς. Με πραγματικό ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο, για τον πάσχοντα ή ανήμπορο αδελφό.

Ποιος είναι ο Παναγιώτης Μυργιώτης
Γεννήθηκε το 1954 εις την Άμπελο Καρδίτσης. Γονείς του ο Απόστολος και η Μαρία. Πτυχιούχος Μαθηματικός της Φυσικομαθηματικής Σχολής Αθηνών.
Δραστηριοποιήθηκε εις τον πολιτικό στίβο ως στέλεχος της φοιτητικής παράταξης ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, συνέχισε εις την ΟΝΝΕΔ και εις το κόμμα.

Αρθρογράφος από το 1982 έως τα μέσα της δεκαετίας του 2000 εις τα τοπικά μέσα της Πιερίας και της Κοζάνης και με αρθρογραφική παρουσία εις το κεντρικό δημοσιογραφικό όργανο της ΟΝΝΕΔ.

Από τα μέσα της δεκαετίας 2020 αρθρογραφεί με θέματα Θεολογικά και Ιστορικά σε εφημερίδες, περιοδικά και μέσα κοινωνικής δικτύωσης πανελλαδικής εμβέλειας.

Από το 1980 κατοικεί εις την Κατερίνη, όπου Δημιούργησε οικογένεια με την κ. Γκρέμου Ιωάννα και απέκτησε τρία τέκνα τον Απόστολο Μαθηματικό και Θεολόγο, τον Αθανάσιο Οικονομολόγο και ην Αικατερίνη Δικηγόρο, η οποία του χάρισε με τον σύζυγό της Δημήτριο Νικολακάκη Πανεπιστημιακό δυο εγγόνια την Φωτεινή και τον Ηλία.    

Υπηρέτησε την Δημόσια εκπαίδευση για 39 χρόνια σε διάφορα σχολεία της Πιερίας, υπήρξε εκλεγμένος συνδικαλιστής της τοπικής ΕΛΜΕ, ιδρυτής και πρώτος Διευθυντής του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας Κατερίνης, Διευθυντής του 6ου Γυμνασίου Κατερίνης και του Γυμνασίου Λιτοχώρου και Υποδιευθυντής του Γυμνασίου Περίστασης.
Από 1η Ιουλίου 2022 συνταξιούχος.