Το πως έφτασαν στην Ελλάδα η νεαρή γυναίκα, το μωρό που κρατάει αγκαλιά και το παιδί που συνθέτουν ένα ακόμη σημείο επαιτείας στην Αθήνα, το πιο κεντρικό μάλιστα στην Ομόνοια μπροστά από την είσοδο του Ηλεκτρικού, εκτός από τους διακινητές ανθρώπων κανένας άλλος γνωρίζει, ούτε και ενδιαφέρεται να μάθει. Οι μόνοι πάλι που ενδιαφέρονται για την ύπαρξη των τριών αυτών πλασμάτων είναι πάλι οι διακινητές, όχι γιατί είναι πονόψυχοι αλλά για την είσπραξη από την επαιτεία που τους υποχρέωσαν να ασκούν και την εξόφληση τυχόν συμβολαίων που έχουν κάνει με άλλους του ίδιου κυκλώματος.

Με προέλευση από τα Βαλκάνια όπως έδειχνε, ανοιχτόχρωμη και νοστιμούλα η νεαρή γυναίκα κάθονταν πριν από λίγες ημέρες στο πυρωμένο πεζοδρόμιο με την πλάτη στον τοίχο του κτιρίου της Εθνικής Τράπεζας που έγινε μαγαζί ποικιλιών και κρατούσε στα χέρια της τυλιγμένο με μια κουβέρτα ένα μωρό που κοιμόνταν αφύσικα. Λένε πως αυτά τα μωρά τα ποτίζουν κάτι και κοιμούνται συνέχεια γιατί αλλιώς θα ξεσήκωνε τον κόσμο στο κλάμα και μάλλον έχουν δίκιο. Δασκαλεμένη να κοιτάζει στα μάτια τους ανθρώπους που περνούσαν μπροστά της και περιεργάζονταν την μικρή ομάδα, γιατί αλλιώς δεν γίνεται επαιτεία, στιγμές – στιγμές τα χαμήλωνε παραδεχόμενη φανερά την ταπείνωσή της.

Δεν είχε όμως μάτια μόνο για τους περαστικούς αλλά και για το παιδί το οποίο συμπλήρωνε την εικόνα της επαιτείας το οποίο όμως δεν έδειχνε καμιά διάθεση να κάτσει δίπλα της και να κάνει το λυπημένο αλλά προσπαθούσε να βρει τρόπο να παίξει και περιεργάζονταν τον χώρο. Έτσι γέμισε χαρά σαν ανακάλυψε πίσω από το λιποθυμισμένο περίπτερο (αλήθεια ποιος το θυμάται στις δόξες του;) ένα άδειο χαρτοκούτι από εμπορεύματα και το έσυρε μπροστά στη γυναίκα, που ποιος ξέρει πως της επέβαλλαν την ευθύνη γιατί καταφανώς δεν ήταν δικό της όπως και το μωρό πιστεύω, να το επιβλέπει.

της λοιπόν ο μικρός άρχισε ένα παιχνίδι – κρυφτό θα το έλεγα με τον εαυτό του. Μικρόσωμος καθώς ήταν, χωρούσε ολόκληρος στο κουτί. Έμπαινε μέσα, κάθονταν δυο – τρία λεπτά περιμένοντας ίσως κάποιον να τον ψάξει και να φωνάξει «σε βρήκα» και σαν δεν συνέβαινε αυτό, άνοιγε με τα χεράκια του μια πλευρά και έβγαινε. Το έκανε μερικές φορές, βαρέθηκε και τέλος βρήκε ένα άλλο κόλπο. Φόρεσε το κουτί και βλέποντας από μια χαραμάδα περπάτησε κάποια μέτρα στο πεζοδρόμιο μέχρι που κατάλαβε πως ούτε αυτό το θέαμα συγκινούσε κανέναν, παράτησε το κουτί και πήγε και κούρνιασε απογοητευμένος δίπλα στη γυναίκα η οποία κάτι αυστηρό φαίνεται του είπε και έκατσε αμίλητος.

Το επεισόδιο με το παιδί και το κουτί πολλοί θα θεώρησαν πως είναι κόλπο για πιο αποδοτική επαιτεία αλλά δεν πρέπει να ήταν έτσι. Ένα παιχνίδι ήταν από ένα παιδί που ακόμη δεν μπορεί να κατανοήσει και να εκφράσει το μέγεθος της απελπισίας του και το οποίο σαν το ξεκίνησε, ούτε άλλο παιδί βρέθηκε να παίξουν μαζί αλλά ούτε και μεγάλος να τον προσέξει. Έπαιξε κρυφτό με τον χαμένο του εαυτό και δεν τον βρήκε. Όπως δεκάδες, εκατοντάδες παιδιά από κάποιες περιοχές του κόσμου που φθάνουν στην Αθήνα και μεγαλώνουν όπως – όπως στα πεζοδρόμια, στα ερείπια και τα καταγώγια της πόλης…